Τα "παγκαλοειδή"

Η πρώτη ενστικτώδης αντίδραση στο άκουσμα των όσων ξεστόμισε πάλι το πολιτικό φαινόμενο που ακούει στο όνομα Πάγκαλος, ήταν να εξοργιστώ. Να αηδιάσω για το σεξιστικό του παραλήρημα απέναντι στη Ρένα Δούρου. Να θυμώσω με το απύθμενο θράσος του απέναντι στον Μανώλη Γλέζο. Ήθελα να τον βρίσω. Να του φτύσω κατάμουτρα τη χυδαιότητα. Να κλείσω τη μύτη μου στην μπόχα που αναδύεται μέσα από τον οχετό των ραδιοφωνικών του συνεντεύξεων, που έχουν γίνει πια ένας εμετικός θεσμός. Κι όμως όσο το ξανασκέφτομαι δεν του αξίζει. Δεν του αξίζει καμία απάντηση. Κανένας θυμός. Καμία οργή. Αν το ξανασκεφτείς, ίσως να του αξίζει κι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Του αξίζει ευγνωμοσύνη γιατί τόσο ξεδιάντροπα αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο όλων αυτών που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν. Μας δείχνει το επίπεδο, το ήθος και την αισθητική της εξουσίας τους. Μας αποκαλύπτει το μέγεθος της αλαζονείας τους που δεν μπορεί να διανοηθεί ένα αύριο χωρίς αυτούς. Δεν το χωράει ο νους τους το ενδεχόμενο να χάσουν το πάνω χέρι. Δεν το ανέχονται να περάσουν στο περιθώριο της Ιστορίας και με τις σπασμωδικές τους κινήσεις το μόνο που καταφέρνουν είναι να αποκαλύπτονται. Πίσω από τον Πάγκαλο κρύβονται χιλιάδες μικροί και μεγάλοι πάγκαλοι. Είναι τα παγκαλοειδή της εξουσίας. Αυτό το είδος των κρατικοδίαιτων αρχομανών που σπούδασαν τον αυταρχισμό στα κυβερνητικά ρετιρέ και αρνούνται να μετακομίσουν εκεί που ο λαός έχει αποφασίσει. Ερωτευμένοι με το πολιτικό τους είδωλο στον παραμορφωτικό καθρέφτη της εξουσίας, δεν μπορούν να φανταστούν έναν κόσμο χωρίς αυτούς. Και όσο αντιλαμβάνονται τον ερχομό του τέλους τους, τόσο πανικοβάλλονται και κατρακυλούν μόνοι τους τα σκαλοπάτια της αξιοπρέπειας. Δεν χρειάζεται να τους σπρώξει κανείς. Πέφτουν μόνοι τους μέσα στον πανικό τους. Όπως πέφτουν και οι μάσκες από τα πρόσωπά τους και εμφανίζεται η αποκρουστική τους εικόνα. Γι' αυτό και δεν του αξίζει ο θυμός του Πάγκαλου και του κάθε παγκαλοειδούς που προσπαθεί απεγνωσμένα να σωθεί από το βάραθρο της πολιτικής και κοινωνικής απαξίωσης. Κι ας μας απειλούν ότι θα φύγουν από τη χώρα. Κι ας μας απειλούν ότι θα ζήσουμε χωρίς το πολιτικό και πνευματικό τους εκτόπισμα. Ας είναι. Θα το αντέξουμε. Θα ζήσουμε χωρίς αυτούς. Και ποιος ξέρει; Ίσως ο κόσμος μας να είναι και καλύτερος χωρίς αυτούς. Και αυτό το ενδεχόμενο ίσως αξίζει να το δοκιμάσουμε.