Η κατάσταση του κάποτε ευφυή και ετοιμόλογου προέδρου του ΠΑΣΟΚ, φανερώνει έναν τρόμο ταπεινωτικό για τον άλλοτε επιθετικό και με το δάχτυλο μονίμως τεντωμένο κ. Βενιζέλο.
Όταν λέει ότι «η αξιωματική αντιπολίτευση θέλει να ακυρώσει τα πάντα και να μας βάλει φυλακή», προφανώς και δεν θυμίζει το άλλοτε «ανφάν γκατέ» της διαπλοκής, με την άνεση λόγου, στο οποίο στηρίχτηκε με νύχια και με δόντια για να πάρει την ηγεσία από τον απρόβλεπτο Γιώργο Παπανδρέου.
Όταν απειλεί τον ευεργέτη του Αντώνη Σαμαρά ότι θα φύγει από την κυβέρνηση (άρα θα τη ρίξει), αν δεν πάρει το απροσδιόριστο ποσοστό που θέλει στις ευρωεκλογές, προφανώς και έχει χάσει κάθε ίχνος πολιτικής οξυδέρκειας.
Όταν την Τρίτη, λέει μετά από τη συνάντηση του με τον κ. Σαμαρά, ότι «η κυβέρνηση ανήκει στη συνεργασία. Δεν υπάρχει χωρίς εμάς κυβέρνηση», δείχνει να εκβιάζει.
Τι περιμένει όμως από τον κ. Σαμαρά;
Να μαλώσει τους μιντιάρχες που πλέον «παίζουν» το νέο πρόσωπο, τον κ. Στ. Θεοδωράκη; Γνωρίζει ότι στη σχέση διαπλοκής κυβέρνησης - μιντιρχών το πάνω χέρι δεν το έχει η κυβέρνηση. Άρα, τα λέει στη νύφη για να τ' ακούσει η πεθερά; Ατύχησε. Οι αδίστακτοι της «ενημέρωσης» τον έστειλαν στα αναλώσιμα.
Γιατί όμως χάνει και τη σοβαροφάνεια που του έμενε; Φοβάται τόσο μήπως βρεθεί ενώπιος ενωπίω με τον κ. Τσοχατζόπουλο;
Κληροδότημα στον σωτήρα;
Μήπως, όμως, η συμφωνία για τη σωτηρία του από τον κ. Σαμαρά προϋποθέτει και την πλήρη διάλυση του ΠΑΣΟΚ; Σατανικό, αλλά πιθανό έπειτα από αυτές τις λουδοβίκειες δηλώσεις. Στο κάτω-κάτω, «σώγαμπρος» ήταν.
Είναι λοιπόν ή όχι η κραυγή απελπισίας του κ. Βενιζέλου, ένας εκβιασμός προς τον εταίρο και προστάτη του; «Το ΠΑΣΟΚ και η Ελιά -είπε- δεν είναι τσόντα, ούτε ουρά κανενός και δεν προτίθενται να επωμίζονται εφεξής βάρη που δεν του αναλογούν ιστορικά από ένα σημείο και μετά». Πέραν της προβληματικής σύνταξης, η δήλωση πάσχει και επί της ουσίας.
Δηλαδή θέλει να τον ψηφίσουν οι νεοδημοκράτες στις ευρωεκλογές για να μην πέσει η κυβέρνηση; Είναι δυνατό; Πού απευθύνεται; Έχει υποσχεθεί έδρα σε κάποιον ή κάποια από τα νεόκοπα αστέρια που τον περιβάλλουν και βλέπει ότι θα εκτεθεί;
Μια άλλη εκδοχή είναι ότι ο κ. Βενιζέλος βλέπει τον κ. Σαμαρά να ασχολείται μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ και ο νους του πάει πίσω στην Ιστορία.
Να θυμίσω: ήταν τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποφάσισε ότι η ΕΔΗΚ του Γεωργίου Μαύρου (αξιωματική αντιπολίτευση τότε) έπρεπε να πάει στα αζήτητα.
Ο Κ. Καραμανλής καταλάβαινε ότι η διάψευση των ελπίδων των Ελλήνων που βρίσκονταν στον κεντροαριστερό και αριστερό χώρο δεν θα ενίσχυαν την ΕΔΗΚ (που ήδη την απορροφούσε), αλλά το ΚΚΕ ή το ΚΚΕ Εσωτερικού.
Νά κι η ΕΟΚ, νά και το ΝΑΤΟ
Ετσι έδωσε το σύνθημα για την ανάδειξη του Αντρέα Παπανδρέου σε αντίπαλό του, χαρακτηρίζοντας το ΠΑΣΟΚ «Αριστερά της Αριστεράς», ελπίζοντας στη διαιώνιση της Δεξιάς διακυβέρνησης. Μόνο που το πράγμα τού ξέφυγε, με την πολλαπλασιαστική αύξηση των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ. Συμμαζεύτηκε κατόπι, με την προσαρμογή του Αντ. Παπανδρέου και στην ΕΟΚ, και στο ΝΑΤΟ, και στο ίδιο συνδικάτο... Αλλά η ΕΔΗΚ τέλειωσε.
Τώρα, η επανάληψη της Ιστορίας είναι τραγωδία. Ο κ. Σαμαράς γνωρίζει την ανεπάρκειά του. Και έχει μάθει να ψάχνει στηρίγματα για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Τώρα, μετά την αποτυχία σχημάτων όπως ο ΛΑΟΣ, η ΔΗΜ.ΑΡ., οι 58, η Ελιά, η κοστουμάτη Χρυσή Αυγή, την εξαέρωση του ΠΑΣΟΚ και τα καμώματα πολιτικών σε απόσυρση (όπως οι Λοβέρδος, Διαμαντοπούλου, Πολύδωρας), δείχνει να στηρίζει (σαν χορηγός πάσης φύσεως) και να στηρίζεται στο Ποτάμι. Το οποίο, παρά το σχετικό ξεφούσκωμά του, δείχνει ότι, σε περίπτωση πρωτιάς (λέμε τώρα) της Ν.Δ. στις επόμενες εθνικές εκλογές, μπορεί να διαθέσει (χωρίς ανταλλάγματα, προς Θεού) τους 14-15 βουλευτές που ελπίζουν ότι θα εκλέξει για να υπάρξει νέα ακροδεξιά κυβέρνηση.
Καλού-κακού γλύφουν και το ΚΚΕ, το χαϊδεύουν, το κανακεύουν μπας και πάρει καμιά-δυο μονάδες από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το ΚΚΕ που πουλάει τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό σταθμό σε σεΐχηδες, υπεράκτιες εταιρείες, ακροδεξιούς κ.λπ., το πλασάρουν ως εναλλακτική λύση στους ενδεχομένως διστακτικούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ!
Τόσο τους κόφτει;
