Ακριβώς πενήντα χρόνια από την πρωτιά του Νίκου Κιτσίκη (30,5%) στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας το 1964, η Αριστερά διεκδικεί αυτή τη φορά μια ολοκληρωμένη νίκη.
Τότε οι δημοτικοί σύμβουλοι του Κέντρου, με άνωθεν εντολή -καθώς η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου ερωτοτροπούσε ακόμα με το Παλάτι- αγνόησαν τη βούληση του αθηναϊκού λαού και παρέδωσαν τη δημαρχία της Αθήνας στον γνωστό για τα φιλοβασιλικά του φρονήματα Γ. Πλυτά.
Τώρα η Αριστερά απευθύνεται στους ίδιους τους πολίτες της Αθήνας και ζητά την ψήφο τους, ώστε η πρωτεύουσα να αποκτήσει τον πρώτο αριστερό δήμαρχο στην ιστορία της, ακριβώς για να ενώσει την πόλη.
Στο πρόσωπο του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, ενός νέου επιστήμονα με συμμετοχή στα κινήματα αλλά και από τα πλέον ικανά και σεμνά στελέχη που ανάδειξε η ριζοσπαστική Αριστερά, μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους όσοι ονειρεύτηκαν -και εξακολουθούν να το κάνουν- μια Αθήνα "πόλη για όλους" και έναν δήμο με σοβαρή παρέμβαση, σύμμαχο των πολιτών.
Καλούμε επομένως τους δημότες της Αθήνας να εκλέξουν στην πρωτεύουσα αριστερό δήμαρχο.
Γιατί όχι άλλωστε; Τον Ιούνιο του 2012 ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας -προκάτοχος του Γαβριήλ στην Ανοικτή Πόλη- ζήτησε ευθέως από τους πολίτες, αντί για την παραδοσιακή ψήφο διαμαρτυρίας, να δώσουν στον ΣΥΡΙΖΑ ψήφο εμπιστοσύνης για μια άλλη διακυβέρνηση.
Η πρόταση Τσίπρα άλλαξε το πολιτικό σκηνικό και άνοιξε τον δρόμο της ανατροπής, αφού ο ουσιαστικός νικητής των εκλογών του 2012 ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ.
Η Αθήνα σαν πόλη άντεξε στις τόσο ισχυρές πιέσεις που δέχτηκε τα τελευταία εξήντα χρόνια (το κύμα της εσωτερικής μετανάστευσης μετά τον εμφύλιο, τον κατακλυσμό της αντιπαροχής, την καταστροφή σημαντικού μέρους της πολιτισμικής της κληρονομιάς, την εγκατάλειψη του κέντρου και των πέριξ συνοικιών, την ταξική διαίρεση με τη φυγή προς τα προάστια, τη δημιουργία ενός ανεξέλεγκτου κυκλοφοριακού).
Αυτή η πορεία όμως άφησε πίσω της τραύματα στην ποιότητα ζωής, στο δίκτυο των κοινωνικών υποδομών, στους δημόσιους χώρους και στη συνέχεια της πόλης που διαταράχτηκε από την εμφάνιση ζωνών με δύσκολη πρόσβαση. Η Αθήνα που ονειρεύεται η Αριστερά είναι ακριβώς η πόλη για όλους. Η πόλη των δικαιωμάτων, της δημοκρατίας, της ανοχής στη διαφορετικότητα, της ασφαλούς και ανεμπόδιστης πρόσβασης στις γειτονιές και το κέντρο της, η πόλη που χαμογελά στο παιδί, που σέβεται τον υπερήλικα, που στηρίζει τον συμπολίτη με τις ειδικές ανάγκες.
Η πόλη - καταφύγιο για όλα τα θύματα της κρίσης, που υπερασπίζεται τον αδύναμο άνθρωπο από την απειλή να μείνει χωρίς ρεύμα, χωρίς στέγη, χωρίς πρωτοβάθμια περίθαλψη.
Κυρίως όμως αυτό που δείχνει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο προς την κατεύθυνση της Αριστεράς είναι η ανάγκη της αλλαγής μοντέλου διακυβέρνησης του δήμου.
Χρειαζόμαστε έναν δήμο δημοκρατικό σε λειτουργία, αποκεντρωμένο, στηριγμένο στη συμμετοχή των πολιτών, τη συμπαράταξη με τους μαζικούς φορείς και τα μικρά ή μεγαλύτερα κινήματα πόλης.
Έναν δήμο με φαντασία και δύναμη, με έναν δήμαρχο που σε συνεπαίρνει με τη συλλογικότητά του, τη δημοκρατική του συμπεριφορά προς όλους: το δημοτικό συμβούλιο, τους συνεργάτες, τους εκπροσώπους των εργαζομένων, τους φορείς που πιθανόν να διαμαρτύρονται ή να μην κατανοούν τις διάφορες πλευρές της πολιτικής του. Ο δήμαρχος, σε συνεχή επικοινωνία με τους πολίτες, πρέπει να πείθει αλλά και να αντιλαμβάνεται την βούλησή τους.
Ανάμεσα στο μοντέλο του δήμαρχου - νομιμόφρονα διαχειριστή και εκείνου που χρησιμοποιεί τη «μηδενική ανοχή» του Τζουλιάνι, η Αριστερά αντιπαραθέτει ένα διαφορετικό μοντέλο, που δεν εμπνέει κατήφεια, ούτε καταστολή και βία.
Το μήνυμά του είναι συλλογικότητα, απαλλαγή της Αυτοδιοίκησης από τον ασφυκτικό κλοιό του "Καλλικράτη", σεβασμός των δικαιωμάτων, πόλη ανοικτή και ελεύθερη για όλους.
Η Αριστερά την περίοδο της κρίσης γίνεται στήριγμα και ελπίδα των πολλών.
