Τον είπαν δεκανίκι του Σαμαρά. Τον είπαν παρακολούθημα της Ν.Δ. Είπαν το υπό την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ συνιστώσα της Ν.Δ. Να όμως που, απ' ό,τι όλα δείχνουν, τελικά εξελίσσεται σε βαρίδι για την κυβέρνηση και για τον πρωθυπουργό. Προπάντων επειδή επιμένει συστηματικά να το παίζει «αντ' αυτού». Επειδή, επιπλέον, το κόμμα του έχει περιέλθει σε κατάσταση πλήρους πολιτικής ανυποληψίας. Αλλά κι επειδή, στη βάση και των μεγάλων εσωκομματικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει, είναι από 'κείνον που κυρίως κινδυνεύει η δεδηλωμένη...
Η διακαναλική συνέντευξη που παραχώρησε το μεσημέρι της περασμένης Κυριακής ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Βαγγέλης Βενιζέλος σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως. Με κατεύθυνση πάντως ελάχιστα κολακευτική για τον ίδιο από τα περισσότερα μέσα. Το γεγονός είναι πως ο αντιπρόεδρος εξακολουθεί να υποτιμά συστηματικά τη νοημοσύνη του ακροατηρίου του. Όταν, για παράδειγμα, υποστηρίζει πως ο Μπαλτάκος δεν είχε παρά διαδικαστικό ρόλο στα κυβερνητικά πράγματα. Ή όταν ορκίζεται πως το ΠΑΣΟΚ δεν αντιμετωπίζει εσωκομματικά προβλήματα. Προκάλεσε μάλιστα (και δεν είναι η πρώτη φορά) ενόχληση και σε υπουργούς και βουλευτές της Ν.Δ. Οι οποίοι, όπως εξηγούν, δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί ο Βενιζέλος εννοεί να βγαίνει διαρκώς μπροστά. Ως ο κεντρικός εκπρόσωπος και εκφραστής της κυβερνητικής πολιτικής. Πώς του το επιτρέπει ο Αντώνης Σαμαράς, αναρωτιούνται. Όπως γίνεται και στη Βουλή, προπάντων στις μεγάλες αντιπαραθέσεις με τον Αλέξη Τσίπρα. Προκειμένου, όπως υποστηρίζουν, για καταφανώς φθαρμένο «πολιτικό προϊόν». Εκτιμούν, μ' άλλα λόγια, πως η πολύ κακή εικόνα του ΠΑΣΟΚ και του αρχηγού του, με αιχμή την επίμονη δημοσκοπική (και εκλογική ασφαλώς) καχεξία του, συμπαρασύρει και την Ν.Δ. και την κυβέρνηση στο σύνολό της. Και αναρωτιούνται με ποια φερεγγυότητα μπορεί να εκπροσωπεί κεντρικά την κυβέρνηση ένα πρόσωπο που, δικαίως ή αδίκως, εκτιμάται ως μειωμένης αξιοπιστίας, και ακόμη πιο μειωμένης αποδοχής για τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών...
Η κάλπη της αγωνίας
Η αλήθεια είναι πως κυβέρνηση χωρίς το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου δεν υπάρχει, έτσι κι αλλιώς. Εξασφαλίζεται έτσι (για την ώρα...) η τυπική έστω κοινοβουλευτική δεδηλωμένη. Η άλλη αλήθεια είναι πως ο Σαμαράς έχει ιδιαιτέρως βολευτεί με τον Βενιζέλο. Από την ώρα που η τρικομματική έγινε δικομματική, λένε οι παροικούντες, ο πρωθυπουργός έχει βρει την ησυχία του. Με τον Φώτη Κουβέλη μεσ' στα πόδια του, όσο νάναι και γκρίνιες είχε, και ενστάσεις είχε, και αρνήσεις είχε, και κάποιες «κόκκινες γραμμές» έβρισκε μπροστά του. Τώρα με τον Βενιζέλο τίποτα, όλα μέλι γάλα. Είναι γι' αυτό που πλέον συναντιούνται οι δυο τους κάθε τρεις και λίγο. Παλιά κάνανε μαύρα μάτια οι δύο ελάσσονες κυβερνητικοί εταίροι για να δουν τον πρωθυπουργό. Εξάλλου, του χρειάζεται του Σαμαρά το -ας πούμε- κεντροαριστερό άλλοθι. Προκειμένου να μπορεί με μεγαλύτερη άνεση να επιδίδεται στα ακροδεξιά του παιχνίδια.
Από την άλλη μεριά, φτάνει όπου νάναι η ώρα της κρίσεως. Για όλους βέβαια, αλλά για τον Βενιζέλο κατά μείζονα λόγο. Γιατί μπορεί μεν, όπως ελπίζουν στη Ν.Δ., η κάλπη του Μαΐου να αναδείξει ίσως «διαχειρίσιμη ήττα» για κείνους, για το συγκυβερνών ΠΑΣΟΚ όμως οι εξελίξεις προοιωνίζονται καταστροφή. Γιατί, για σκέψου, οι εκλογές να περιορίσουν την πασοκογενή Ελιά στο 4%-5%, όπως προλέγουν όλες οι δημοσκοπήσεις. Πώς θα μπορούσαν τότε να αντιστοιχηθούν τα τέτοια ποσοστά με τη σημερινή κοινοβουλευτική ομάδα των 27 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, δίχως να αμφισβητηθεί βασίμως η κυβερνητική δεδηλωμένη. Ενώ το ακόμη χειρότερο, για τα συμφέροντα του Σαμαρά, μετεκλογικό σενάριο, μιλά για πιθανότατη ηγετική αμφισβήτηση του Βενιζέλου. Και επιστροφή, με τον όποιον τρόπο, του Γιώργου Παπανδρέου. Είτε με την μορφή κανονικής «επιστροφής», είτε στο πλαίσιο κάποιου είδους διάσπασης. Του Παπανδρέου, ο οποίος μόλις προχθές εισηγήθηκε, με δικά του λόγια, την έξοδο του ΠΑΣΟΚ από την κυβέρνηση. Ενώ δικοί του άνθρωποι μιλούν επιμόνως για αλλαγή πρωθυπουργού. Για επανάληψη δηλαδή του πειράματος Παπαδήμου από την παρούσα Βουλή.
Πώς λοιπόν να κοιμάται ήσυχος ο Αντώνης Σαμαράς σκεφτόμενος τα μετεκλογικά του Μαΐου; Όταν, εκτός από τα δικά του, τα όχι ιδιαιτέρως ευοίωνα έτσι κι' αλλιώς, έχει να κουμαντάρει και τα -με βεβαιότητα- προβλεπόμενα ως καταστροφικά του εταίρου του. Του κυβερνητικού του εταίρου, ο οποίος, μέσα σε δυο χρόνια, κατάφερε να εξελιχθεί από σωσίβιο σε βαρίδι...
