Όταν πριν από κάνα χρόνο η Ελληνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου επισκέφθηκε τον γενικό γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου Παναγιώτη Μπαλτάκο, εκείνος τους δήλωσε κατάμουτρα πως τα δικαιώματα του ανθρώπου τον αφήνουν παγερά αδιάφορο. Πως μόνο τα δικαιώματα των Ελλήνων τον ενδιαφέρουν.
Τι να μας πουν, κατόπιν τούτου, "τα συσσίτια μόνο για Έλληνες" και "η αιμοδοσία μόνο για Έλληνες" των χρυσαυγιτών. Ο Μπαλτάκος με "τα ανθρώπινα δικαιώματα μόνο για Έλληνες", τους έβαλε τα γυαλιά. Τους άφησε πολύ πίσω, τους έκανε σκόνη, πώς το λένε...
Κατά τα λοιπά είναι ο ίδιος, ο Παναγιώτης Μπαλτάκος, που ακύρωσε το αντιρατσιστικό επί Ρουπακιώτη. Και κινδύνευσε τότε με διάλυση η τρικομματική κυβέρνηση. Είναι ο ίδιος που δήλωνε, με όλη του την άνεση, σε δημοσιογράφους στους διαδρόμους της Βουλής πως η Ν.Δ. είναι έτοιμη να συνεργαστεί και με τη Χρυσή Αυγή, αν παραστεί ανάγκη. Είναι ο ίδιος που εμπνεύστηκε, και επέβαλε τώρα, την απίθανη τροπολογία σύμφωνα με την οποία όποιος μετανάστης τολμήσει να καταγγείλει βία εις βάρος του κινδυνεύει με απέλαση. Είναι ο ίδιος που φαρδιά - πλατιά δηλώνει αντικομμουνιστής από τα γεννοφάσκια του και διά βίου.
Κι αυτά είναι μόνο όσα ξέρουμε. Γιατί πολλά συζητούνται και κυκλοφορούν. Όπως, για παράδειγμα, ότι έπαιξε, και παίζει, ενεργό ρόλο στις διεργασίες στη Χ.Α., πιθανότατα υποσχόμενος ευμενή υποδοχή των αποχωρησάντων στη φιλόξενη μητρική αγκαλιά. Και άλλα πολλά, εξίσου ενδιαφέροντα.
Αξίζει ίσως να σημειωθεί πως, παραδοσιακά, ο ρόλος του γενικού γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου είναι μάλλον «υπηρεσιακός». Των προηγούμενων γραμματέων ο πολύς κόσμος δεν ήξερε ούτε το όνομά τους. Κάνανε οι άνθρωποι αθόρυβα και διακριτικά τη δουλειά τους και βέβαια φρόντιζαν να μην προκαλούν. Ο Μπαλτάκος την έχει δει προωθημένα πολιτικό πρόσωπο και λειτουργεί αναλόγως. Διεκδικεί δε, με επιτυχία, ρυθμιστικό (τουλάχιστον) ρόλο στην κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενος τη στενή του σχέση με τον πρωθυπουργό. Πολλοί υπουργοί, απ' ό,τι λέγεται, στέκονται προσοχή μπροστά στον γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου. Από την έγκρισή του οποίου εξαρτούν την όποια τους απόφαση, την όποια τους κίνηση, τα πάντα...
Καμία έκπληξη...
Ακούμε κατά καιρούς διάφορους κεντροαριστερούς, σοσιαλδημοκράτες, πρώην αριστερούς επί το πλείστον, από κείνους που μετακόμισαν προς τα 'κεί την εποχή του Σημίτη, σοβαρούς ανθρώπους κατά τα άλλα, να λένε και να γράφουν πως «ο Σαμαράς αποτελεί ευχάριστη έκπληξη». Πάει να πει άραγε πως τον περίμεναν χειρότερο; Ή μήπως ότι τώρα τον βρίσκουν καλό; Εκτός πια κι αν, απλώς, έχουν ανάγκη να βλέπουν έτσι τα πράγματα, προκειμένου να δικαιολογήσουν, προπάντων στους εαυτούς τους, τα αδικαιολόγητα της συγκυβέρνησης.
Το γεγονός ας πούμε ότι ο Βενιζέλος ανέχεται (και χρεώνεται ασφαλώς) ακόμη και τον Μπαλτάκο. Και όσα εκείνος και οι παρέα του (του Δικτύου 21, μην ξεχνιόμαστε) αντιπροσωπεύουν και εκφράζουν και επιβάλλουν ως κυβερνητική πολιτική. Τη «σχολή σκέψης» Μπαλτάκου - Φαήλου κ.λπ., που ελάχιστα επί της ουσίας διαφοροποιείται από την ατζέντα της Χρυσής Αυγής. Με εξαίρεση την τόσο ωμή βία. Γιατί βία κι εδώ υπάρχει και παρα-υπάρχει. Με τα πογκρόμ του Ξενίου Διός, με την αθλιότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης των μεταναστών, με τα τάγματα εφόδου του Δένδια, με τα όλα της. Βία λάιτ βεβαίως σε σχέση με τη χρυσαυγίτικη, τη ναζιστική βία, ούτε λόγος.
Και εάν μεν επρόκειτο για μια πτέρυγα, ας πούμε, της σημερινής Δεξιάς. Για μια τάση, για μια «συνιστώσα» της βρ' αδερφέ, λίγο το κακό. Πάντοτε ευδοκιμούσε το είδος, πιέζοντας προς τα ακροδεξιά άλλοτε με μεγαλύτερη κι άλλοτε με μικρότερη επιτυχία. Μικρό το κακό και εάν είχαμε να κάνουμε μόνο με τις ιδεολογικές «ιδιαιτερότητες» και τις αντίστοιχες εμμονές του όποιου Μπαλτάκου. Εδώ όμως μιλάμε για την κυρίαρχη σήμερα γραμμή, για την κεντρική κυβερνητική «στάση». Όπως εκφράζεται καθημερινά επί παντός.
Εδώ μιλάμε για τον Σαμαρά εν τέλει. Αυτός είναι ο Σαμαράς, αυτός ακριβώς. Ο Σαμαράς ως πρωτοπαλλήκαρο του Αβέρωφ. Ο Σαμαράς ως αρχηγός της ΠΟΛ.ΑΝ. Ο Σαμαράς ως εμπνευστής του «Δικτύου 21» στο μεσοδιάστημα. Ο Σαμαράς σήμερα ως αρχηγός της Δεξιάς και Πρωθυπουργός. Ο ίδιος κι απαράλλακτος.
Και να σκεφτείς πως τώρα σχεδιάζει, λέει, τη «Νέα Ελλάδα». Ως συναγερμικού χαρακτήρα έκφραση της μεγάλης Κεντροδεξιάς. Με τη δέουσα αμφίπλευρη διεύρυνση, εννοείται. Δε βαριέσαι, την Ακροδεξιά του (που του κάνει νερά) θέλει στην πραγματικότητα να συμμαζέψει. Ε, μπορεί να πάρει μαζί του και τίποτα πρόθυμους κεντρώους. Συνηθίζεται άλλωστε. Αυτό έκανε ο Παπάγος το '51. Αυτό έκανε ο Καραμανλής το '56. Δίχως ν' αλλάξει στο ελάχιστο ο χαρακτήρας της καραμπινάτης Δεξιάς. Αλλά, βλέπεις, οι κεντρώοι (κεντροαριστεροί ή σοσιαλδημοκράτες στα καθ' ημάς) αποτελούν πάντα τα χρήσιμα ψιμύθια της δεξιάς βιτρίνας. Έτσι για ξεκάρφωμα...
