«Ένα παλληκαράκι από την Ελλάδα συγκαλεί Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε., τσακίζει τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων με την επιχειρηματολογία του ή με τα εκβιαστικά του διλήμματα και λύνει σε μια συνεδρίαση αυτά που εμείς οι πουλημένοι, οι ανήμποροι, οι δωσίλογοι, δεν μπορέσαμε να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά τα χρόνια, αγωνιζόμενοι με την ψυχή στο στόμα»...
Πρόκειται για ακριβές (επί λέξει) απόσπασμα από την συνέντευξη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Βαγγέλη Βενιζέλου, στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής. Αναφερόμενο, φυσικά, στον Αλέξη Τσίπρα. Και στην πρόθεσή του να ζητήσει, όταν έρθει στην εξουσία, τη σύγκληση έκτακτης Συνόδου Κορυφής, για την αντιμετώπιση του ζητήματος του χρέους...
Είναι ολοφάνερο τι θέλει να πει ο ποιητής. Πως ο Αλέξης Τσίπρας, ένα αναιδές παιδάριο από την Ελλάδα, ένας αυθάδης πιτσιρικάς που κάνει τον νταή, αποφασίζει να σηκώσει κεφάλι στους ισχυρούς της Ευρώπης. Εκεί που δεν το διανοήθηκαν καν ογκόλιθοι της πολιτικής, σαν τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Αντώνη Σαμαρά, τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Πώς τολμάει; Αναρωτιέται, με δικά του λόγια, ο αντιπρόεδρος.
Θα πρέπει πρώτα-πρώτα κάποιος να διευκρινίσει στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ πως την σύγκλιση του εκτάκτου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, δεν πρόκειται να την διεκδικήσει -εάν και εφόσον- κανένα παλληκαράκι, αλλά ο πρωθυπουργός της Ελλάδος. χώρας κυρίαρχης και ισότιμης με τις άλλες 27 της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως άλλωστε έχει συμβεί και κατά το παρελθόν. Και σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές της ευρωπαϊκής οικογένειας, ανάμεσα στις οποίες η «αρχή της αλληλεγγύης» κατέχει κυρίαρχη θέση.
Και στη συνέχεια θα πρέπει να του εξηγήσει ότι ακριβώς επειδή δεν διανοήθηκαν ώς τώρα να σηκώσουν κεφάλι οι «ώριμοι» πολιτικοί άνδρες, γι' αυτό η χώρα ζει την πιο εκτεταμένη και την πιο βαθιά ανθρωπιστική κρίση της νεότερης ιστορίας της. Και ότι, επιτέλους, κάποιος, κάποτε, θα πρέπει να υψώσει ανάστημα, για λογαριασμό της πατρίδας του, απέναντι στις πολιτικές που οδήγησαν τη χώρα και τον λαό της στον γκρεμό. Στο κάτω-κάτω, ας το δοκιμάσουμε κι αυτό βρ' αδερφέ. Μιας και η άλλη τακτική, εκείνη της πλήρους και άνευ όρων συμμόρφωσης προς την κυρίαρχη (τη γερμανική, για ν' ακριβολογούμε) πολιτική, δεν μας βγήκε. Κάθε άλλο μάλιστα...
Και τα «παράθυρα»... στο ντούκου
Εννοείται πως η συγκεκριμένη αποστροφή της συνέντευξης, η άκρως υποτιμητική για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν έτυχε του παραμικρού σχολιασμού από τα «παράθυρα» των δελτίων των καναλιών. Για σκεφτείτε να εκφραζόταν, λέει, κάπως έτσι, εξίσου απαξιωτικά, για τον Σαμαρά ή για τον Βενιζέλο ο Τσίπρας. Θα τον είχαν κάνει κομμάτια οι τηλεσχολιαστές. Αλλά έτσι είναι. Πρόκειται για την επικοινωνιακή πραγματικότητα της εποχής μας. Εδώ πέρασε εντελώς ασχολίαστο το πρωτοφανές στην προκλητικότητά του εμπόριο ελπίδων, το οποίο πλασάρισε ο πρωθυπουργός, με ορίζοντα 30ετίας. Όταν μας είπε ότι θα φάμε με χρυσά κουτάλια, αφού σε καμιά 25αριά με 30 χρόνια θα βάλουμε στην τσέπη κάπου 150 δισ., από τους προς εκμετάλλευση υδρογονάνθρακες της χώρας. Αυτό το εντελώς εκτός τόπου και -κυρίως- εκτός χρόνου -προεκλογικής ασφαλώς αναφοράς- εμπόριο ελπίδων, το απολύτως στον αέρα. Δεδομένου ότι οι ειδικοί, οι πιο ειδικοί από τους ειδικούς, παίρνουν όρκο πως και σήμερα να ξεκινούσαμε τις έρευνες, θέλουμε μια δεκαετία για να δούμε αν υπάρχουν κοιτάσματα και αν είναι στοιχειωδώς εμπορεύσιμα. Κι όμως η πρωθυπουργική παρόλα πέρασε στο ντούκου. Ολωσδιόλου ασχολίαστη από κείνους που, κατά τα άλλα, δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω.
Ξέρετε, εκείνους που λοιδορούσαν τον Τσίπρα όταν πριν από δυο χρόνια υποστήριζε πως δεν είναι τόσο εύκολο να μας διώξουν από την Ευρωζώνη, αφού θα κινδυνεύσει έτσι ολόκληρο το οικοδόμημα. Μέχρι που είπε ακριβώς το ίδιο πράμα η Άνγκελα Μέρκελ. Εκείνους, τους ίδιους, που ειρωνεύονταν τον Τσίπρα όταν, από διετίας επίσης, ζητούσε ένα νέο «σχέδιο Μάρσαλ» για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Μέχρι που υιοθέτησαν την πρόταση οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες, οι σήμερα συγκυβερνώντες στο Βερολίνο. Εκείνους, τους ίδιους, που καταλόγιζαν μικρο-μεγαλίστικη ασχετοσύνη στον Τσίπρα όταν, από την αρχή της κρίσης, έλεγε και ξανάλεγε πως το Μνημόνιο είναι λάθος στη βάση του, ακόμη και για τις συνταγές και τους στόχους των εμπνευστών του. Κι ότι οι συνέπειές του θα αποδειχθούν ολέθριες. Μέχρι τη στιγμή που στις ίδιες ακριβώς παραδοχές προχώρησε η Κριστίν Λαγκάρντ.
Αυτά με τους «ενήλικους παλληκαράδες», που τα κάνανε ρόιδο. Αυτά και με τους απολογητές τους. Όσο για τα -κατά Βενιζέλο- «παλληκαράκια» που τολμούν να υψώνουν ανάστημα, πού ξέρεις καμιά φορά, μπορεί και να τους βγει...
