Η σύγχρονη Αριστερά δεν διεκδικεί την δίκαιη διανομή της φτώχειας. Διεκδικεί τη δίκαιη διανομή του πλούτου, προστατεύοντας και αξιοποιώντας τα πολύτιμα εθνικά περιουσιακά στοιχεία.
Το μνημονιακό καρτέλ Σαμαρά - Βενιζέλου, με την σύμπραξη της αφελούς ΔΗΜ.ΑΡ., κέρδισε την κυβερνητική πλειοψηφία στις επαναληπτικές εκλογές της 17ης Ιουνίου του 2012 θέτοντας τον ελληνικό λαό και κυρίως τους ψηφοφόρους των μεγάλων ηλικιών, προ του τρομοκρατικού διλήμματος "ευρώ ή ΣΥΡΙΖΑ με δραχμή και χρεωκοπία". Παράλληλα, υποσχέθηκαν ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις ότι θα δώσουν μάχες κατά του Μνημονίου για να γίνει λιγότερο επαχθές. Για όσους δεν το θυμούνται, ο Γ. Παπανδρέου θριάμβευσε στις εκλογές του 2009 με τα συνθήματα "Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" και "Λεφτά υπάρχουν, δισεκατομμύρια, τρισεκατομμύρια!". Ο σοσιαλισμός αποδείχτηκε βαρβαρότητα, από τα δισεκατομμύρια δεν υπάρχει σάλιο, η επιστροφή στην δραχμή μπλόφα και η διαπραγμάτευση με τους τροϊκανούς μπαρούφα.
ΕΙΝΑΙ φανερό, τουλάχιστον με τη σημερινή πλήρως "κλειδωμένη" οικονομική πολιτική που επιβάλλουν οι δανειστές, ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα αυτή η κυβέρνηση, όσα τρικ και αν επιχειρήσει, να βγάλει την τετραετία. Όχι γιατί δεν θα το επιδιώξει, αλλά διότι είναι ανθρωπίνως αδύνατον να ανταποκριθούν οι πολίτες. Πλην όμως το πείραμα, αν και τόσο άγριο και αδιέξοδο, συνεχίζεται ως τεστ αντοχής επειδή η Ελλάδα προηγείται, για να διαπιστωθεί ποιο είναι το όριο αντοχής, το σημείο θραύσης όπως λέμε και στη μηχανική. Πάντως, με καθαρά πολιτικούς δημοκρατικούς όρους, το μνημονιακό καρτέλ, παρά την τούρμπο παραπληροφόρηση των ΜΜΕ, είναι σχεδόν αδύνατο να αντέξει.
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ είναι πλέον σαφές. Για τους δανειστές και τις ηγεμονικές δυνάμεις στην Ευρώπη, η Ελλάδα είναι ένα οικόπεδο. Όσο πιο καθαρό είναι από... μπάζα (συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων) και όσο φθηνότερη είναι η αξία της γης, τόσο το καλύτερο. Θεωρούν μάλιστα πως ο χρόνος δουλεύει υπέρ των συμφερόντων τους. Υποτάσσουν και διασκορπίζουν τους Έλληνες. Μειώνουν δραματικά τον μέσο όρο ζωής και αυξάνουν θεαματικά την υπογεννητικότητα. Κατάσχοντας την πρώτη κατοικία στην Κυψέλη, το Παγκράτι και την Καλλιθέα, δεν έχουν σκοπό να κατοικήσουν εκεί αυτοί. Η ταχύτατη μείωση της αξίας της γης με την αρπαγή τεράστιων εκτάσεων σε προνομιακές περιοχές θα τους αποσβέσει γρήγορα όσα χάσουν από τα αστικά διαμερίσματα των συνοικιών της πρωτεύουσας και των άλλων πόλεων. Τα διαμερίσματα θα γίνουν ένα νέο οικονομικό προϊόν τζόγου (από φαντασία σκίζουν), από το οποίο σκοπεύουν να βγάλουν επιπλέον χρήματα.
ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ από αυτά έχουν γίνει αντιληπτά στον ελληνικό λαό. Η κυβερνητική πολιτική, όπου σταθείς και όπου στήσεις αυτί, έχει αποδομηθεί. Τότε, τι είναι εκείνο πουν δεν έχει ακόμα απελευθερώσει τους πολίτες, ώστε να εκδιώξουν δημοκρατικά τους εφιάλτες; Γιατί είναι ακόμα τόσο δύσκολο αυτό το μικρό "κλικ" που θα τους πείσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, με τα σημερινά δεδομένα, η μοναδική απελευθερωτική λυτρωτική επιλογή; Το έλλειμμα κυβερνητικής πείρας; Είχε κυβερνητική εμπειρία ο Άδωνις, που αποφάσισε να βάλει εισιτήριο 25 ευρώ για να μπορεί σε μέρες ανθρωπιστικής κρίσης να εισέλθει ένα πολίτης σε δημόσιο νοσοκομείο; Πιστεύουν όσους λένε ότι σε λίγο τελειώνουν τα βάσανά τους; Τι πρέπει να γίνει για τη μεγάλη υπέρβαση; Τι μπορεί να γίνει για να εξουδετερώνει τα... πυρηνικά πυρά των ΜΜΕ που εισβάλλουν στα ελληνικά σπίτια τρομάζοντας τους πολίτες;
ΑΝ ΔΕΝ αναδειχθούν τα πραγματικά διλήμματα, τα πραγματικά διακυβεύματα, όπως το σχέδιο υποδούλωσης της χώρας και αφελληνισμού κάθε παραγωγικής δραστηριότητας και διάλυσης όλων των κρίσιμων κοινωνικών υπηρεσιών, όπως παιδεία, έρευνα, υγεία, αρπαγή των εθνικών περιουσιακών στοιχείων, αυτό το μικρό κρίσιμο "κλικ", δεν θα συντελεσθεί εγκαίρως. Αυτό είναι το πλαίσιο των διλημμάτων που πρέπει να τεθούν ενώπιον του ελληνικού λαού. Πρώτον καθήκον η σωτηρία της χώρας και του ελληνικού λαού. Δεύτερο η ανοικοδόμηση και δημοκρατική ανασυγκρότηση κάθε παραγωγικής δραστηριότητας. Δημόσιας, ιδιωτικής, συνεταιριστικής. Οι μέρες είναι δύσκολες, αλλά αυτή η χώρα έπρεπε και σίγουρα μπορεί να γίνει, με την ενότητα της πλειονότητας των δυνάμεων της δημιουργίας και της προόδου, από τις πλουσιότερες στην Ευρώπη. Η σύγχρονη Αριστερά δεν διεκδικεί τη δίκαιη διανομή της φτώχειας. Διεκδικεί τη δίκαιη διανομή του πλούτου, προστατεύοντας και αξιοποιώντας τα πολύτιμα εθνικά περιουσιακά στοιχεία. Τα πραγματικά διλήμματα που θα τεθούν πρέπει να συγκλονίζουν μυαλό και καρδιά. Πρέπει ο φόβος των ηλικιωμένων να κατεδαφιστεί. Έχουμε υποχρέωση όλοι απέναντι στην πατρίδα μας, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Είναι άδικο να καθορίζουν τις ζωές που έχουν μπροστά τους οι νέοι, όσοι έχουμε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας πίσω μας.
ΟΠΩΣ μου έλεγε πριν από λίγες μέρες πολιτικός που μετέχει των διαφόρων πρωτοβουλιών για την ενότητα δράσης των δυνάμεων της ευρύτερης Αριστεράς, σήμερα γίνεται πόλεμος. Το 1941 πάνω από 1.500.000 μάχιμοι, άνδρες και γυναίκες, βγήκαν στο βουνό και την παρανομία των πόλεων, αγωνιζόμενοι κατά του Γερμανού κατακτητή. Περίπου 3.500.000 πατριώτες εντάχθηκαν στις παράνομες οργανώσεις αλληλεγγύης και υποστήριξης του άμαχου πληθυσμού. Οι έχοντες ταξίδεψαν μέχρι την ασφάλεια της Αιγύπτου. Οι δειλοί έγιναν συνεργάτες και υποστηρικτές των κατακτητών. Τα καθάρματα έγιναν τοκογλύφοι, μαυραγορίτες, δωσίλογοι. Γίνεται πόλεμος και όλοι πρέπει να πάρουν θέση. Όσοι διεκδικούν ρόλο και θέλουν να σώσουν την πατρίδα μας ήρθε η ώρα να τοποθετηθούν. Ή θα μπουν στη μάχη ή θα κρυφτούν. Και αν αργεί το βουνό να πάει στον Μωάμεθ, ε, τότε ας πάει ο Μωάμεθ στο βουνό. Ο αγώνας είναι τώρα.
