ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Κάθε 18 ώρες ένας άνθρωπος στην Ελλάδα αυτοκτονεί.
Από απελπισία.
Κάθε 45΄ ένας άνθρωπος στην Ελλάδα αποπειράται ν' αυτοκτονήσει.
Από απελπισία επίσης.
Τα στοιχεία καταγράφονται σε έρευνα της «Κλίμακας».
Μην την ψάξετε στα κανάλια τη μακάβρια στατιστική.
Δεν πρόκειται να την βρείτε.
Τους χαλάει τη διάθεση, τους κόβει την όρεξη, δεν την μπορούν, πώς το λένε.
Για σκέψου, κάθε 18 ώρες αυτοκτονεί ένας γείτονάς μας, ένας δικός μας άνθρωπος.
Κάθε 45' το προσπαθεί.
Φαίνεται πως κανείς δεν μίλησε σ' αυτούς τους ανθρώπους για το success story.
Ούτε για το πρωτογενές πλεόνασμα.
Είδες η Ρωσία; Βγήκε μπροστά στη διεθνή διπλωματία.
Και τίναξε την μπάνκα στον αέρα.
Ευκαιρία για την ειρήνη;
Μια ανάσα, σε κάθε περίπτωση.
Εντυπωσιακό το σύνθημα σε τοίχο της Αθήνας.
«Εμείς διώξαμε τους ναζί, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας τους ξαναφέρνουν».
Εντυπωσιακό, αυθεντικό, σπαρακτικό.
Νάναι καλά ο παππούς (ή η γιαγιά) που το σκέφτηκε και που το τόλμησε.
Αν δεν το ξέρετε, οι Έλληνες είμαστε οι 2οι πιο δυστυχισμένοι πολίτες στην Ευρωζώνη.
Μετά τους Πορτογάλους.
Σε έκθεση του ΟΗΕ αναφέρονται τα σχετικά.
Αλλά γιατί, παρακαλώ, μετά τους Πορτογάλους;
Τι έχουν εκείνοι που δεν έχουμε εμείς;
Πού υστερούμε στην τελική;
Για να το ψάξουμε λιγάκι.
Καθόλου δεν μ' αρέσει να τρώμε τη σκόνη των Πορτογάλων.
Που τους είχαμε κατατροπώσει και στο Euro.
Τότε, κάτι αιώνες πριν.
Τελικά αποφασίστε, τα 4/5 του δύσκολου δρόμου διανύσαμε, όπως ισχυρίζεται ο Βενιζέλος;
Ή μήπως τα 2/3, όπως υποστηρίζει ο Στουρνάρας;
Συνεννοηθείτε μεταξύ σας, γιατί μας μπερδεύετε.
Σαν να μου φαίνεται πως ο Σαμαράς στη Θεσσαλονίκη μας είπε πως καθαρίσαμε και με τα 5/5.
Καλύτερο μου ακούγεται.
Άμα αποφασίσεις να την πεις τη σαχλαμάρα, πες τη χορταστική, να το φχαριστηθείς.
Δεν μπορώ τις γκρίνιες και τις μιζέριες με την περίπτωση του Πέτρου Κωστόπουλου.
Που ξεκινάει καινούργια καριέρα στο Mega μου.
Απλώς οι καλοί και οι άξιοι ποτέ δεν χάνονται.
Έχει καινούργιες γενιές να διαπαιδαγωγήσει.
Στον αγώνα τον καλό, όπως πάντα, ο Πέτρος.
Θα πρόκειται περί δολιοφθοράς αν κάποιος βουλευτής της συμπολίτευσης καταψηφίσει το οτιδήποτε.
Τάδε έφη Σαμαράς.
Πολύ άνετα δε τα έφη αυτά που έφη.
Άνετα, χαλαρά και εντελώς ακομπλεξάριστα.
Σα να μην υπήρξε ποτέ το 1993, λέμε τώρα.
Και ατρόμητο προ του γελοίου να τονε πεις, μέσα είσαι.
Λυπάμαι, δεν μπορώ να σας πληροφορήσω τι πουκάμισο φορούσε ο Τσίπρας χθες το βράδυ στη Θεσσαλονίκη.
Είχε κλείσει η εφημερίδα και δεν το προλάβαμε.
Εκτενές ρεπορτάζ αύριο στα "Νέα".
Πάει να σοβαρέψει και το Star, και θα τα χάνουμε τα σχετικά.
Κίτρινη δημοσιογραφία, σου λέει ο άλλος.
Σιγά τα ωά, απλώς μια χαρά κατινιές.
Ήτανε με τα καλά της η Ρεπούση όταν δέχτηκε να βγει παράθυρο με τον Άνθιμο;
Ότι τι δηλαδή, ότι θα μπορούσε να κάνει σοβαρή και νηφάλια και ορθολογική συζήτηση με τον παναγιότατο;
Ε λοιπόν καλά να πάθει.
Αν και τελευταία σαν να μου φαίνεται πως το απολαμβάνει το τζέρτζελο γύρω από τ' όνομά της.
Θα με συγχωρήσετε να πω ότι αισθάνομαι υπερήφανος για τους συναδέλφους μου της ΕΡΤ.
Που έκλεισαν τρεις μήνες δουλεύοντας ασταμάτητα.
Χωρίς να περιμένουν τίποτα, χωρίς να ελπίζουν σε τίποτα.
Στ' όνομα μονάχα της τιμής τους.
Να δεις λοιπόν ότι τώρα που οι δημοσκοπήσεις φέρνουν μπροστά τον ΣΥΡΙΖΑ, τα Megaλα κανάλια δεν θα το αντιληφθούν το θέμα.
Ή θα προτάξουν τίποτα «καταλληλότητες».
Ό,τι στοίχημα θέλεις.
Διαθέτουμε κι ένα άλφα κληρονομικό χάρισμα.
Εκείνος κει ο Προκόπης Παυλόπουλος πήγε όντως να διασχίσει τους απεργούς της ΛΑΡΚΟ;
Τους όποιους απεργούς.
Τέτοια άγνοια κινδύνου πια;
Ή απλώς στην κοσμάρα του;
Εκεί λοιπόν, στη μεγάλη αυλή της Αγίας Παρασκευής στην ΕΡΤ, την Τετάρτη το βράδυ.
Στην κοσμοπλημμύρα της μαγευτικής συναυλίας.
Αισθανόσουνα τόσο όμορφα, τόσο ζεστά.
Και τόσο υπερήφανος για τον διπλανό σου, για σένα τον ίδιο...
