Η «διαρροή» η προελθούσα εκ του Μεγάρου Μαξίμου έβγαζε μάτι. Ως προς την προέλευση, ως προς το μήνυμα, ως προς τη στόχευσή της. Ότι και καλά ο Σαμαράς, αν τον παραστριμώξει η τρόικα ζητώντας νέα μέτρα, είναι αποφασισμένος να προσφύγει σε εκλογές. Διότι, ως γνωστόν, ο πρωθυπουργός δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Άσε που είναι έτοιμος να θυσιάσει τα μεγαλεία του προκειμένου να υπερασπιστεί τα δίκαια του λαού.
Τώρα πώς κάποιοι πήραν στα σοβαρά την περί ης ο λόγος «διαρροή», και την αναπαρήγαγαν κιόλας, δίχως να την εμπλουτίσουν με την πλάκα που της αξίζει, είναι πραγματικά ν' απορεί κανείς...
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι επικοινωνιακοί φωστήρες του Μαξίμου επιχειρούν να εμφανίσουν τον Αντώνη Σαμαρά ως τον αποφασιστικό και αποφασισμένο πρωθυπουργό, ως τον ηγέτη του τσαμπουκά. Επί του προκειμένου, όμως, τα πιάσανε τα λεφτά τους. Όταν και οι πέτρες γνωρίζουν πως, από τον Ιούνιο του 2012, έχει καταπιεί αμάσητες όλες τις αξιώσεις της τρόικας, και τις πιο ακραίες, και τις πιο παράλογες, και τις πιο δηλητηριώδεις. Κι ότι έφτασε στο σημείο να ζητήσει -δημόσια- συγγνώμη από τη Μέρκελ για τον πρότερο «αντιμνημονιακό» του βίο, μ' εκείνο το αλησμόνητο «ουδείς αναμάρτητος».
Ότι θάρθουν και νέα μέτρα δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Όπως έρχονται και ξανάρχονται με κάθε επίσκεψη της τρόικας. Μόνο που μας τα παρουσιάζουν ως παλιά ή ως παραλλαγή ή συνέχεια κάποιων παλιών. Επιχειρούν κάθε φορά να μας πείσουν πως «νέα μέτρα» θα ήταν μόνο η περαιτέρω οριζόντια περικοπή μισθών και συντάξεων. Κι όχι τα χιλιάδες άλλα «συμπληρωματικά», που κι αυτά περιορίζουν ασφυκτικά το εισόδημα των πολιτών και εξαθλιώνουν τη ζωή τους. Ε, λοιπόν, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, κάπως έτσι θα γίνει και τώρα.
Το τελευταίο που θα μπορούσε να περιμένει κανείς από τον Σαμαρά, τον συγκεκριμένο Σαμαρά, τον δοκιμασμένο, είναι να προβάλει αντίσταση και να το εννοεί. Πολύ λιγότερο να προσφύγει σ' εκλογές, όπου θα παίξει κορώνα - γράμματα την εξουσία. Ούτε ο ίδιος θα το ρισκάριζε, αλλά ούτε και θα του το επέτρεπαν η Μέρκελ και οι άλλοι. Το εφιαλτικό προηγούμενο της αποκοτιάς του Γιώργου Παπανδρέου με το δημοψήφισμα, δεν είναι δα και τόσο μακρινό ώστε νάχει λησμονηθεί...
Αν αντέξουν ώς τότε
Η άλλη «διαρροή», από το Μαξίμου επίσης, αυτή που «προβλέπει» τριπλές εκλογές τον Μάιο του 2014, έχει έρεισμα. Πρόκειται για σενάριο με λογική αξιοπιστία. Πράγματι ο Αντώνης Σαμαράς κρατά το ενδεχόμενο στους σχεδιασμούς του. Άλλωστε, απ' ό,τι φημολογείται, και η περίφημη (και πολυαναμενόμενη...) «προγραμματική συμφωνία» της συγκυβέρνησης Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ με ορίζοντα τις ευρωεκλογές καταρτίζεται. Εάν πάνε «καλά» τα πράγματα έως τότε, είναι φυσικό να προσδοκά ο πρωθυπουργός πως η τριπλή κάλπη θα μπορούσε να τον διασώσει. Με την έννοια πως μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας μπορεί να κατευθυνθεί προς την ευρωκάλπη, καθώς και σ' εκείνη των αυτοδιοικητικών εκλογών (όσο κι αν τις τελευταίες επιχειρεί με νύχια και με δόντια να τις αποχρωματίσει). Κι έτσι να μείνει, όσο γίνεται, «καθαρή» για λογαριασμό του η κάλπη των εθνικών εκλογών.
Το σενάριο μπορεί πράγματι να έχει βάση υπό τρεις προϋποθέσεις. Πρώτα - πρώτα τα δεδομένα της εποχής (δημοσκοπικά και άλλα) να μην είναι τελείως αποθαρρυντικά για τη Ν.Δ. Να φαίνεται ότι μπορεί να το παλέψει με πιθανότητες. Δεύτερον να μην προβάλουν ανελαστικό βέτο οι εκπρόσωποι των δανειστών. Και τρίτον να... έχουν αντέξει ως τότε ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος. Να μην έχουν εν τω μεταξύ καταρρεύσει εξ αιτίας ενός -διόλου απίθανου- «τυχαίου ατυχήματος».
Και ύστερα ο σχεδιασμός των τριπλών εκλογών βασίζεται στην ελπίδα των κυβερνώντων πως η λαϊκή δυσαρέσκεια μπορεί να «ελεγχθεί», δρομολογούμενη προς τις δύο σχετικά ανώδυνες κάλπες. Εάν όμως τον προσεχή Μάιο -όπως διόλου δεν αποκλείεται- δεν έχουμε να κάνουμε με λαϊκή δυσαρέσκεια αλλά με λαϊκή οργή, τότε δεν τους σώζει τίποτα. Όχι τρεις, ούτε χίλιες δεκατρείς κάλπες...
