Προέρχομαι από δεξιά οικογένεια, ποτέ δεν το έκρυψα. Επέλεξα από πολύ νωρίς να είμαι αριστερός. Κάνω κάποιες σκέψεις. Όσοι είχαν πίσω τους οικογένειες με αγωνιστικό παρελθόν βασανίστηκαν, υπέφεραν, μερικοί πλήρωσαν με τη ζωή τους. Αλλά είχαν κάπου να ακουμπήσουν. Είχαν την αγωνιστική τους οικογένεια να στηρίζει τις επιλογές τους. Όσοι πέρασαν στην άλλη όχθη κόντρα στην οικογενειακή τους παράδοση, ερχόμενοι σε βαθιά ρήξη με αυτήν, βρέθηκαν πολλές φορές σε απόλυτο κενό, που είναι, κάποτε, πιο δυσβάσταχτο, πιο τρομακτικό κι απ' τον ίδιο τον θάνατο. Ή μήπως όχι; Όποιος δεν το έζησε, δεν το ξέρει.
Ο πατέρας μου διατηρούσε μια φιλική σχέση με τον Σάββα Κωνσταντόπουλο, εκδότη του διαβόητου «Ελεύθερου Κόσμου», που έγινε το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο της Χούντας. Ξέρω, άρα, πολλά, για το Κυπριακό κυρίως, που δεν είναι σήμερα η στιγμή να τα πω. Το θέμα μου είναι η θυσία του αγωνιστή Σωτήρη Πέτρουλα.
Την προηγουμένη της μοιραίας διαδήλωσης, ο πατέρας μου με πήρε ιδιαιτέρως και μου είπε να μην πάω. Επειδή ο πιο πάνω Σάββας Κωνσταντόπουλος του είχε εκμυστηρευτεί ότι: «αύριο θα υπάρξει τουλάχιστον ένα θύμα!». «Τι είδους θύμα;» ρώτησε ο πατέρας μου. Ο Κωνσταντόπουλος πήρε τότε ύφος άκρως εμπιστευτικό και συμπλήρωσε: «Οι κομμουνιστές θα σκοτώσουν οι ίδιοι έναν αριστερό που δεν τον πολυγουστάρουν και μετά θα 'τα ρίξουν' στην αστυνομία». Φυσικά, δεν πίστεψα ούτε λέξη από το παραμύθι. Ούτε ο πατέρας μου το πίστεψε, απλώς το ανέφερε, για να έχει ήσυχη τη συνείδησή του. Στη διαδήλωση, όμως, δεν πήγα εκείνη τη φορά. Όχι επειδή φοβήθηκα, αλλά για άλλους λόγους, προσωπικούς, που δεν είχαν σχέση με την πολιτική. Συγκεκριμένα, έπρεπε να συναντήσω ένα φιλικό μου πρόσωπο για να λυθεί μια παρεξήγηση μεταξύ μας. Ούτε η παρεξήγηση λύθηκε και όταν άκουσα τα νέα για τη δολοφονία του Πέτρουλα, έπαθα σοκ.
Με συνέλαβαν τον Μάρτη του '68. Στην Ασφάλεια, ο Κραββαρίτης, ο Καλύβας και ο Γιαννομήτρος που με «ανέκριναν», επέμεναν πάρα πολύ να τους πω πού ήμουν και τι έκανα τη νύχτα που σκοτώθηκε ο Πέτρουλας. Αυτό μόνο τους ενδιέφερε, παρόλο που είχαν πολλά άλλα «ράμματα» για τη γούνα μου, τα οποία, περιέργως, δεν τα έθιξαν καθόλου. Θέλανε πάση θυσία να μάθουν αν ήμουν στη μοιραία διαδήλωση και στη σταθερή άρνησή μου ο Καλύβας ξέσπασε: «Πώς έχεις την απαίτηση να σε πιστέψω; Εσύ, ένας κομμουνιστής, ήξερες τι θα γινόταν κι έλειπες απ' το πανηγύρι; Σε ποιον τα λες αυτά;».
Πώς ήξερε ο Καλύβας ότι «ήξερα»; Και τι ακριβώς ήξερα; Ότι θα σκότωναν εν ψυχρώ έναν νέο άνθρωπο; Ήθελε με αυτό να με εκφοβίσει για να κρατήσω το στόμα μου κλειστό; Άρχισαν τότε να με ζώνουν τα φίδια. Μήπως η δολοφονία του Πέτρουλα ήταν όντως μέρος μιας ευρύτερης προβοκάτσιας εν όψει της προετοιμαζόμενης φασιστικής εκτροπής; Και για ποιο λόγο έσπευσε ο εν λόγω Σάββας Κωνσταντόπουλος να τη «διαρρεύσει» στον πατέρα μου; Μήπως ήμουν ανάμεσα στα υποψήφια θύματα και ήθελε μ' αυτόν τον τρόπο να τον ειδοποιήσει; Είχα ανοιχτούς λογαριασμούς με την Ασφάλεια, ιδιαίτερα με έναν αδίστακτο, εμπαθή, εκδικητικό, σημαίνοντα χαφιέ του Σπουδαστικού, και ήξερα ότι μου τη φύλαγε. Πάνω στην ώρα τον είδα να περνά, «τυχαίως», έξω από το γραφείο όπου με είχαν. Μπήκε, πλησίασε, ψιθύρισε κάτι στο αυτί του Κραββαρίτη και αμέσως με παρέλαβε ο Γιαννομήτρος με άλλου είδους «επιχειρήματα». Άρχισε το άγριο ξύλο. Κατέληξα σε ένα από τα υπόγεια κελιά.
Στον στρατό όπου στάλθηκα «πακέτο» από την Μπουμπουλίνας, χωρίς να με προστατεύει πλέον καμία «οικογένεια», τα όρια ανοχής είχαν εξαντληθεί και οι δικοί μου υποτιμούσαν συστηματικά τον κίνδυνο, αντιμετώπισα δύο δολοφονικές επιθέσεις. Κάποιοι θέλανε να μου κλείσουν το στόμα; Τη μία φορά με χτύπησαν με καδρόνι στο κεφάλι σε ένα «στημένο» επεισόδιο και μετά με «πέταξαν» σε μια γωνία, για να φανεί σαν ατύχημα. Την άλλη πέρασε μια «αδέσποτη» σφαίρα ξυστά πάνω απ' το κεφάλι μου. Πρόλαβα να δω ποιος με είχε βάλει στο σημάδι απ' τους θαλάμους των αξιωματικών: ένας φανατικός χουντικός «εκ μονίμων», που «έλυνε και έδενε», και που με είχε ήδη προϊδεάσει ότι «δεν πρόκειται να βγω ζωντανός!» Σώθηκα και τις δύο φορές από την καλή μου τύχη, αλλά και επειδή, όπως φαίνεται, ήμουν «σκληρό καρύδι». Αλλά αυτό είναι μια διαφορετική ιστορία... Δεν βγήκα ποτέ δημόσια μέχρι σήμερα να μιλήσω για όλα αυτά. Το κάνω τώρα, που ο κίνδυνος είναι πάλι υπαρκτός.
Σήμερα πιστεύω ακράδαντα ότι ο Σάββας Κωνσταντόπουλος εννοούσε όσα έλεγε. Ότι το παρακράτος της Δεξιάς είχε αποφασίσει να σκοτώσει έναν νέο άνθρωπο εν ψυχρώ, για να προετοιμάσει τη φασιστική εκτροπή. Ήταν μια προμελετημένη δολοφονία. Και ο κλήρος έπεσε στον Σωτήρη Πέτρουλα. Ας είναι αιώνια η μνήμη του. Κι ας μην ξαναδούμε τέτοια.
