Για την ιστορία αξίζει να θυμίσουμε ότι ο Σαμαράς δεν αναδείχθηκε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και στη συνέχεια πρωθυπουργός προτείνοντας μνημονιακές πολιτικές σοκ. Στην ηγεσία της Ν.Δ. εκλέχθηκε προτείνοντας μια "αναθεωρητική" πολιτική με κεντρικούς πυλώνες: Πρώτον, έναν ήπιο κεϋνσιανισμό, με ρυθμιστικό ρόλο του κράτους αλλά και ιδιωτικοποιήσεις. Δεύτερον, έναν λελογισμένο ευρωσκεπτικισμό, με κριτική στη "γραφειοκρατία των Βρυξελλών" και, τρίτον προτείνοντας, ως εναλλακτική λύση, μια πολιτική αναδιαπραγμάτευσης για την ανάπτυξη της χώρας και τη σχέση της με την Ευρώπη και τους δανειστές.
Ενώ όμως με αυτή τη στρατηγική εξελέγη στην ηγεσία της Ν.Δ. (σ.σ.: χωρίς αυτή τη στρατηγική θα έμενε στα αζήτητα της Ιστορίας), την εγκατέλειψε για να κυβερνήσει υπό τις ευλογίες της Μέρκελ. Όταν η γερμανική κυβέρνηση, σωστότερα η ίδια η Μέρκελ, έψαχνε σύμμαχο στην Ελλάδα, μετά την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, τον αναζήτησε και τον βρήκε στον Σαμαρά. Έκτοτε ο Σαμαράς προσδέθηκε στο άρμα της...
Αν τώρα ο Σαμαράς, ως ιπποκόμος της Μέρκελ, ευαγγελίζεται μια "Νέα Ελλάδα", την ευαγγελίζεται ως πειραματόζωο των επερχόμενων κατακλυσμιαίων αλλαγών στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το διακύβευμα είναι το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, ασθενές και ημιτελές, αλλά αποτέλεσμα των κοινωνικών αγώνων. Το "ζωντανό δημοκρατικό πνεύμα", όπως θα έλεγε ο Καστοριάδης, κληρονομία του Διαφωτισμού και της επαναστατικής παράδοσης. Όπλο τους η περιδίνιση των οικονομιών των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου εξαιτίας του δημοσίου χρέους. Στόχος τους η μετατροπή των χωρών αυτών σε αποικίες χρέους, που σημαίνει ότι το χρέος γίνεται μοχλός πίεσης για τον έλεγχο των οικονομιών και την εφαρμογή των πολιτικών σοκ εις βάρος των δυνάμεων της εργασίας.
Αυτή η στρατηγική συνεπάγεται τη μετατροπή των φιλελεύθερων δημοκρατιών σε ολιγαρχίες. Σε αυταρχικά καθεστώτα βοναπαρτικού τύπου, δηλαδή σε καθεστώτα τα οποία επιχειρούν να νομιμοποιηθούν με την επίκληση της θέλησης του λαού από τον μεγάλο ηγέτη, τύπου Ντε Γκωλ ή Θάτσερ. Η "Νέα Ελλάδα" του Σαμαρά είναι τόσο παλιά όσο τα ιστορικά παραδείγματα που επικαλείται και τόσο νέα όσο οι κατακλυσμιαίες επιπτώσεις που συνεπάγεται. Περιθωριοποίηση της εργασίας έξω από κάθε ιστορικό προηγούμενο, πενιχρά δημόσια αγαθά και τριτοκοσμικού τύπου δημόσιες δαπάνες, ακόμη πιο πενιχρά κοινωνικά δικαιώματα και κατ' αναλογίαν ελευθερίες, που παραχωρούνται από τον "μεγάλο ηγέτη", ο οποίος επικαλείται τη συγκατάθεση του λαού, που -υποτίθεται- ομνύει στον υπέρτατο σκοπό της διάσωσης της χώρας με οποιοδήποτε τίμημα. "Ο σώζων εαυτόν σωθήτω" είναι η πεμπτουσία της στρατηγικής Σαμαρά, όσο κι αν επιχειρεί να τη φτιασιδώσει στην προσπάθεια του ιδίου και της νέας διαπλοκής για την αναπαραγωγή της ηγεμονίας του.
