Οι προοδευτικές δυνάμεις έχουν ηθική και πολιτική υποχρέωση να προχωρήσουν σε κοινή δράση, τονίζει στην ΑΥΓΗ της Κυριακής η Όλγα Γεροβασίλη. Η Δ´ αντιπρόεδρος της Βουλής και βουλεύτρια Άρτας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. υπογραμμίζει ότι στόχος για το επόμενο διάστημα είναι να δημιουργηθεί ένα προγραμματικό πλαίσιο συνεργασίας που θα απαντά στις ανάγκες της κοινωνικής πλειονότητας και θα δίνει την προοπτική της πολιτικής αλλαγής. Σε αυτή την κατεύθυνση καθοριστικός είναι ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος «μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για τη συγκρότηση ενός νέου προοδευτικού κοινωνικού και πολιτικού μπλοκ».
Από την αρχή της χρονιάς το αίτημα για κοινή δράση των προοδευτικών δυνάμεων μπαίνει με πιο σαφή και επιτακτικό τρόπο. Βλέπουμε όμως ότι υπάρχουν καθυστερήσεις στη λήψη συγκεκριμένων πρωτοβουλιών. Θεωρείτε ότι ο προοδευτικός χώρος θα προλάβει να ανακάμψει πριν τον προλάβουν οι εξελίξεις;
Το αίτημα για κοινή δράση και συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων δεν είναι ούτε συγκυριακό ούτε επικοινωνιακό. Είναι βαθιά κοινωνικό και πλειοψηφικό. Το αποτυπώνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, αλλά κυρίως το συναντάμε καθημερινά στην επαφή μας με τους πολίτες. Άνθρωποι απογοητευμένοι, θυμωμένοι, εξαντλημένοι από την ακρίβεια, την ανασφάλεια και την απαξίωση των δημόσιων αγαθών λένε ένα απλό και καθαρό πράγμα: «βρείτε έναν τρόπο να φύγει αυτή η κυβέρνηση».
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει αφήσει πίσω της ένα βαθύ κοινωνικό αποτύπωμα ανισοτήτων, αυθαιρεσίας και δημοκρατικής οπισθοδρόμησης. Το σκάνδαλο των υποκλοπών, η διάλυση του ΕΣΥ, η ιδιωτικοποίηση κρίσιμων δημόσιων λειτουργιών, η εγκατάλειψη της περιφέρειας και η ακραία συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας δεν είναι μεμονωμένα φαινόμενα· είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.
Είναι αλήθεια ότι ο προοδευτικός χώρος άργησε να δώσει πειστικές απαντήσεις στο αίτημα της κοινωνίας. Υπήρξαν καθυστερήσεις, υπήρξαν χαμένες ευκαιρίες. Όμως δεν υπάρχει πλέον χρόνος για εσωστρέφεια. Έχουμε πολιτική και ηθική υποχρέωση, χρέος να προχωρήσουμε. Να δημιουργηθεί ένα καθαρό, προγραμματικό πλαίσιο συνεργασίας που θα απαντά στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνικής πλειονότητας και θα δίνει προοπτική πολιτικής αλλαγής.
Πώς κρίνετε το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας, εκτός από τη σφοδρή κριτική που άσκησε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, μίλησε για την αναγκαιότητα ανασύνθεσης της προοδευτικής παράταξης; Με δεδομένο ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. λέει ακριβώς αυτό, θεωρείτε ότι γίνεται ένα βήμα προς την ενότητα και τη συμπόρευση του προοδευτικού χώρου;
Η ανάγκη ανασύνθεσης της προοδευτικής παράταξης αποτελεί σήμερα κοινή διαπίστωση. Δεν αφορά μόνο τα κόμματα, αφορά την ίδια την κοινωνία που ασφυκτιά. Σε αυτή τη διαδικασία, ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα είναι αναμφίβολα καθοριστικός. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο πρωθυπουργός που ανέλαβε τη χώρα σε συνθήκες απόλυτης κρίσης και την οδήγησε εκτός Μνημονίων, αποκαθιστώντας την οικονομική σταθερότητα, την κοινωνική συνοχή και το διεθνές κύρος της Ελλάδας. Παράλληλα, υλοποίησε πολιτικές στήριξης των πιο αδύναμων, ενίσχυσε το κοινωνικό κράτος και άφησε πίσω του θεσμικές παρακαταθήκες.
Σήμερα, με την εμπειρία, τη γνώση και το πολιτικό κύρος που διαθέτει μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για τη συγκρότηση ενός νέου προοδευτικού κοινωνικού και πολιτικού μπλοκ. Όχι με όρους επιστροφής στο παρελθόν, αλλά με όρους μέλλοντος: με σαφές πρόγραμμα, δημοκρατική λειτουργία και κοινωνική γείωση.
Η ψήφος διαμαρτυρίας φαίνεται ότι θα είναι καθοριστικός παράγοντας σε αυτές τις εκλογές, με βάση την αγανάκτηση του κόσμου με τη Ν.Δ. Θεωρείτε ότι μπορούν οι δυνάμεις του προοδευτικού χώρου να μετουσιώσουν την οργή σε πολιτική, ώστε να κλείσουν τον δρόμο στα κελεύσματα της αντιπολιτικής;
Η κοινωνία βρίσκεται σε κατάσταση παρατεταμένης απογοήτευσης. Η ακρίβεια διαλύει τα νοικοκυριά, οι νέοι άνθρωποι δεν βλέπουν προοπτική, οι εργαζόμενοι αισθάνονται απροστάτευτοι. Είναι λογικό τα κυρίαρχα συναισθήματα για την πλειονότητα των πολιτών να είναι η οργή και ο θυμός, όπως αποτυπώνουν όλες οι μετρήσεις. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν αυτή η οργή θα μετατραπεί σε δύναμη πολιτικής αλλαγής ή θα διοχετευτεί στην αντιπολιτική ή στην αποχή. Η εμπειρία δείχνει ότι όταν οι προοδευτικές δυνάμεις δεν δίνουν πειστική απάντηση, το κενό καλύπτουν αντιδραστικές και αυταρχικές φωνές. Όταν όμως υπάρχει πειστική κυβερνητική προοπτική, τότε οι πολίτες ψηφίζουν θετικά, με όρους μέλλοντος.
Αποτελεί λοιπόν καθήκον του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και συνολικά των προοδευτικών δυνάμεων να μετατρέψουμε την κοινωνική αγανάκτηση σε θετική πολιτική πρόταση. Με εθνικό σχέδιο, προγραμματικό πλαίσιο και καθαρές απαντήσεις για όλα όσα αφορούν το παρόν και το μέλλον της χώρας. Με σχέδιο που θα πείθει ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν αλλιώς.
Ο Τραμπ έχει ανοίξει ένα νέο δυστοπικό κεφάλαιο στη σύγχρονη Ιστορία όπου ο παραλογισμός συνυφαίνεται με τον ακροδεξιό αυταρχισμό. Ποια θα πρέπει να είναι η απάντηση της Αριστεράς σε αυτή τη νέα σκοτεινή περίοδο;
Η επιστροφή του Τραμπ και η ενίσχυση της Ακροδεξιάς διεθνώς σηματοδοτούν μια εξαιρετικά επικίνδυνη περίοδο. Ο νόμος του ισχυρού, η αμφισβήτηση συνόρων, η περιφρόνηση του Διεθνούς Δικαίου και η εμπορευματοποίηση της ειρήνης συγκροτούν ένα νέο, δυστοπικό τοπίο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί να λειτουργήσει ως δύναμη σταθερότητας και ειρήνης, εμφανίζεται αδύναμη και πολιτικά εξαρτημένη. Οι ηγεσίες της απομακρύνονται από τις ιδρυτικές αξίες της Ένωσης και αδυνατούν να αρθρώσουν αυτόνομη στρατηγική.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, για άλλη μια φορά, επιλέγει τον ρόλο του πρόθυμου και δεδομένου συμμάχου. Όμως η Ελλάδα είναι ισχυρή όταν ασκεί πολυδιάστατη, ενεργητική εξωτερική πολιτική, με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και με οικοδόμηση πραγματικών συμμαχιών.
Σε αυτή τη συγκυρία, η Αριστερά και ο προοδευτικός κόσμος οφείλουν να σταθούν στην πρώτη γραμμή: υπέρ της ειρήνης, της δημοκρατίας, της διεθνούς συνεργασίας και της ενίσχυσης των θεσμών. Αυτό είναι το πραγματικό πατριωτικό καθήκον της εποχής μας.
