Θα διαφωνήσω με τον τίτλο της Αυγής την περασμένη Πέμπτη: «Η σοσιαλδημοκρατία πάει δεξιότερα». Για να μετακινηθεί κάποιος, πρέπει να υπάρχει και η σοσιαλδημοκρατία εδώ και περίπου τριάντα χρόνια είναι κλινικά νεκρή. Η απόφαση του SPD να δημιουργήσει μια «Προοδευτική Συμμαχία» είναι απλώς η ληξιαρχική πράξη θανάτου της με καθυστέρηση.
Το τέλος της μας το είχε αποκαλύψει ο Όσκαρ Λαφοντέν με τη φυγή του από την κυβέρνηση Σρέντερ και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα: «Είναι αδύνατη στην παρούσα κατάσταση και η πλέον ανώδυνη μεταρρύθμιση».
Ήταν τα χρόνια του περίφημου «Τρίτου Δρόμου». Της κατάργησης της πάλης των τάξεων!
Ενός κόσμου όπου θα υπάρχουν μόνο οι μεσαίες τάξεις, πολιτική έκφραση των οποίων θα είναι το «ριζοσπαστικό κέντρο».
Ήταν τα χρόνια της νεωτερικότητας. Οι νέοι Εργατικοί του Τόνι Μπλερ, οι νέοι κομμουνιστές του Μάσιμο ντ' Αλέμα, οι νέοι σοσιαλδημοκράτες του Σρέντερ και οι νέοι ΠΑΣΟκοι του Κ. Σημίτη διέθεταν εαυτόν και κόμμα στην υπηρεσία των αγορών απελευθερωμένοι από τα αναχρονιστικά βάρη του αρχαϊκού σοσιαλισμού. Και το έκαναν με επιτυχία, επιβεβαιώνοντας το τότε αφεντικό της Fiat Τζιοβάνι Ανιέλι, ο οποίος υποστήριζε τη μετακομμουνιστική κυβέρνηση του Ντ' Αλέμα γιατί «μόνον αυτή θα μπορούσε να περάσει τα μέτρα που χρειαζόμαστε. Αν ήταν μια δεξιά κυβέρνηση, θα είχαμε φθάσει στο χείλος του εμφυλίου πολέμου».
Αυτός ήταν ο «δρόμος» που μας οδήγησε στη σημερινή κόλαση. Και αυτή ήταν η (μετα)αριστερά που τον χάραξε.
Και αυτή η Αριστερά-μαϊμού δεν μπορεί να αλλάξει πολιτική.
Όταν αποδέχεσαι ότι οι μοναδικοί νόμοι της οικονομίας είναι αυτοί της ελεύθερης αγοράς και του ανεξέλεγκτου ανταγωνισμού και ότι το κράτος δεν έχει το δικαίωμα να παρέμβει, ότι η εργασία είναι ακόμη ένα κόστος παραγωγής και ότι τα δικαιώματα των εργαζομένων και οι κοινωνικές παροχές είναι τροχοπέδη της ανάπτυξης και γι' αυτό πρέπει να καταργηθούν, τότε ακόμη και η πιο συντηρητική προσπάθεια μεταρρύθμισης είναι αδύνατη.
Όχι επειδή η οικονομία (όπως συνηθίζουν να λένε οι απολογητές του νεοφιλελευθερισμού) γκρεμίζει σαν χιονοστιβάδα κάθε εμπόδιο που βάζει στην πορεία της η πολιτική, αλλά γιατί η μετα - Αριστερά του τέλους εποχής που διανύουμε, μόλις αναλάβει τα ηνία της εξουσίας, τα εκχωρεί, ημέρα με την ημέρα, σπιθαμή προς σπιθαμή, στα ισχυρά κέντρα της οικονομίας αμαχητί.
Η σοσιαλδημοκρατία δεν υπάρχει πια. Τα πολιτικά μορφώματα που έχουν πάρει τη θέση της μπορεί να τα ορίσουμε ως (νεο)φιλελεύθερα, εκσυγχρονιστικά, μεταμοντέρνα ή όλα αυτά μαζί. Είναι όμως προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με μια νέα ομιχλώδη πολιτική ιδεολογία, που βλέπει την πραγματικότητα, τις ταξικές σχέσεις, τις κοινωνικές συγκρούσεις, τον τρόπο παραγωγής, το μοντέλο ανάπτυξης, τον ρόλο του κράτους από τελείως διαφορετική οπτική γωνία από εκείνη που μπορούμε να ονομάσουμε σοσιαλιστική.
Πολιτικά μορφώματα που θα βαδίσουν στον δρόμο ενός φιλελεύθερου δημοκρατικού κόμματος, με ομιχλώδη ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα και χωρίς συγκεκριμένη και κατανοητή κυβερνητική πρόταση που να τα τοποθετεί στην Αριστερά.
