Αν κάτι αποδείχθηκε πανηγυρικά είναι ότι μόνο η Κυβέρνηση της Αριστεράς ήταν πραγματικά έντιμη.
Και όχι απλώς έντιμη. Αγγελική. Άχραντη. Αψεγάδιαστη.
Δεν υπήρχαν σκάνδαλα, δεν υπήρχαν συμφέροντα, δεν υπήρχαν κουμπάροι. Το μόνο πράγμα που μπορούσε να χαρακτηριστεί «ύποπτο» ήταν το αν ο φραπέ ήταν μέτριος ή γλυκός.
Άμα είναι να βλέπουμε εξεταστικές να γίνονται ριάλιτι, βουλευτές να κυνηγιούνται με χαρτιά, μάρτυρες να φωνάζουν «αυτά να τα πείτε στην Ομάδα Αλήθειας» και προέδρους επιτροπών να παίζουν τον ρόλο του σχολικού εφημερεύοντα που λέει «ΠΑΙΔΙΑ,ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΕΣΑ», άστα!
Επιτροπές, εξεταστικές, φωνές, μάρτυρες που τσακώνονται, βουλευτές που πανηγυρίζουν.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα «εγώ δεν δήλωσα τίποτα, το σύστημα τα έβαλε μόνο του» και τα «μιλήστε στην Ομάδα Αλήθειας», γεννιέται μια νοσταλγία.
Η νοσταλγία μιας Κυβέρνησης που ήταν τόσο έντιμη.
Γιατί, πώς να το κάνουμε;
Εκεί δεν είχαμε σκάνδαλα.
Και τώρα;
Τώρα «μαλλιά κουβάρια», τσακωμοί μεταξύ πράσινων και γαλάζιων φραπέδων φωνές, 15λεπτες διακοπές «να αποκατασταθεί η τάξη» λες και είμαστε στο διάλειμμα του δημοτικού. Βουλευτές να κουνάνε εφημερίδες στα μούτρα των μαρτύρων, λες και είμαστε σε λαϊκή και πουλάνε ντομάτες.
Το ΚΥΔ που «δεν το ξέρω, παιδιά, μόνο του με δήλωσε το σύστημα»! Και ο καημένος ο μάρτυρας (πράσινος φραπές), να εξηγεί ότι δεν φταίει ο ίδιος, αλλά το σύστημα, οι αποφάσεις, οι αυτόματες δηλώσεις. Προσπαθεί να εξηγήσει ότι έχει ζώα αλλά φταίει η Υπουργική απόφαση που δεν τα βλέπουμε!
Το εθνικό απόθεμα που λειτουργεί σαν τα φαντάσματα σε ταινία τρόμου πότε εμφανίζεται, πότε εξαφανίζεται, και κανείς δεν ξέρει γιατί.
Και μέσα σε όλο αυτό το χάος, μια σκέψη έρχεται.
«Μόνο η Κυβέρνηση της Αριστεράς ήταν τίμια.»
Και αν διαφωνείς;
Δεν πειράζει.
Αλλά βάλε το χέρι στην καρδιά αν συνεχίσουν έτσι σε λίγο θα παρακαλάνε και οι δεξιοί να έρθει η Αριστερά.
Νισάφι πια!
* Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια
