Η αναγνώριση των γερμανικών οφειλών προς το ελληνικό κράτος θα ενισχύσει την Ευρώπη της αλληλεγγύης, τόνισε ο Μανώλης Γλέζος σε άρθρο του στη γερμανική εφημερίδα Die Welt. Ο βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, σύμβολο της αντίστασης του ελληνικού λαού στη γερμανική κατοχή, υπενθύμισε πως ο αγώνας του για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών έχει ξεκινήσει από τότε που ενοποιήθηκε η Γερμανία, ενώ υπογράμμισε πως η συγκεκριμένη διεκδίκηση έχει σκοπό την απόδοση δικαιοσύνης.
"Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της ισότητας και της αλληλοκατανόησης. Και η αναγνώριση των όσων η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα εξυπηρετεί απολύτως αυτήν την Ευρώπη", υπογράμμισε ο Μ. Γλέζος. Και πρόσθεσε: "Κάθε σπιθαμή ευρωπαϊκού εδάφους είναι ποτισμένη με αίμα. Πληρώσαμε πολύ ακριβά τις θεωρίες των ανώτερων φυλών και των εθνικών κρατών".
Ο Μ. Γλέζος υπογράμμισε πως ο αγώνας για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών δεν ξεκίνησε με αφορμή το Μνημόνιο αλλά έχει μια ιστορία 20 και πλέον χρόνων, ενώ πρόσθεσε πως ο στόχος του είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη: "Αμέσως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, ξεκίνησα αγώνα για να επιστρέψει η Γερμανία στην Ελλάδα όσα της όφειλε. Τα γνωρίζετε. Πρόκειται για το αναγκαστικό δάνειο, τις αποζημιώσεις για τις καταστροφές στις υποδομές της χώρας και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς. Μάλιστα, το 1995, είχα την ευκαιρία να εκθέσω το όλο ζήτημα στον γερμανικό λαό, τόσο μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας DieZeit όσο και σε μια αλησμόνητη εκδήλωση στο Ανόβερο". Συμπλήρωσε μάλιστα ότι "αν σήμερα, με όλο το βάρος των 90 χρόνων μου, συνεχίζω αυτόν τον αγώνα, είναι γιατί θεωρώ δίκαιο και για τη Γερμανία και για την Ελλάδα να επιστρέψει η πρώτη όσα οφείλει στη δεύτερη".
Κλείνω τα 91 και δεν έχω καιρό για ψέματα και μισές αλήθειες
"Τον προσεχή Σεπτέμβριο κλείνω τα 91", τόνισε ο Μ. Γλέζος, θέλοντας να τονίσει το βιωματικό στοιχείο στη συγκεκριμένη υπόθεση. Και πρόσθεσε: "Αρχίζω να γράφω αυτό το κείμενο 72 χρόνια ακριβώς από την ημέρα που είδα τους Γερμανούς, πάνοπλους, με μοτοσικλέτες και αυτοκίνητα, να μπαίνουν στην Αθήνα. Ήταν 27 Απριλίου του 1941. Οι περισσότεροι από τους αναγνώστες της εφημερίδας ήταν τότε αγέννητοι. Όμως εγώ ήμουν ήδη 19 χρόνων. Δεν έχω καιρό, λοιπόν, ούτε για ψέματα ούτε για μισές αλήθειες".
