Τα στελέχη που έκαναν καριέρα πάνω στις προσωπικές τους φιλοδοξίες και στο αχαλίνωτο κυνήγι αξιωμάτων έχουν ουσιαστικά κλείσει τον πολιτικό τους κύκλο. Το ζήτημα είναι αν θα παρασύρουν και την Αριστερά μαζί τους. Γιατί αν ο χώρος συνεχίσει να εγκλωβίζεται σε μικρές προσωπικές στρατηγικές και στον παραγοντισμό, τότε δεν θα μιλάμε για μια προσωρινή κρίση, αλλά για το τέλος ενός ιστορικού ρόλου. Πρέπει να απαλλαγεί από το φθαρμένο μοντέλο «ποιος θα εκλεγεί, ποιος θα κρατήσει το μαγαζί, ποιος θα χωρέσει στη Βουλή».
Η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για τις εσωκομματικές ισορροπίες, ούτε για το ποιος θα κρατήσει τα «κλειδιά» της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Όλα αυτά είναι μικροϋπολογισμοί, προϊόντα ενός κλειστού πολιτικού σύμπαντος που δεν αγγίζει την πραγματικότητα των πολιτών. Και όσο η Αριστερά αναλώνεται σε αυτά, τόσο απομακρύνεται από το βασικό κοινωνικό αίτημα που είναι να απομακρυνθεί η Νέα Δημοκρατία και να αντικατασταθεί από μια πλατιά, αξιόπιστη και ριζοσπαστική συμμαχία.
Αυτό, όμως, προϋποθέτει θάρρος και καθαρό πολιτικό λόγο. Όχι υπεκφυγές και στρογγυλέματα. Χρειάζονται οι συγκεκριμένες προτάσεις για την εργασία, τη φορολογία, το κόστος ζωής, το κράτος δικαίου, την ηθική στην πολιτική να φτάσουν μέχρι το τελευταίο χωριό. Χρειάζεται να ειπωθούν πράγματα δύσκολα, αλλά αναγκαία. Χρειάζεται να πει ξεκάθαρα με ποιους είναι και με ποιους όχι.
Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται αξιοπιστία. Η υπόθεση Κασσελάκη δεν έπληξε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ έπληξε συνολικά την εικόνα της Αριστεράς. Αν ο χώρος συνεχίσει να δίνει την εντύπωση πως πορεύεται με προσωπικές επιδιώξεις, χωρίς ιδεολογικό βάθος και χωρίς κοινωνική ρίζωση, θα καταρρεύσει οριστικά μέσα στη χλεύη και την αδιαφορία.
Η μάχη θα κριθεί εκεί όπου σήμερα κυριαρχεί η απογοήτευση, στα λαϊκά στρώματα, στους νέους, στους ανθρώπους που απέχουν. Χωρίς αυτούς, το κοινωνικό μπλοκ της ΝΔ παραμένει ανίκητο και η Ακροδεξιά παραμονεύει.
Η Αριστερά βρίσκεται σε οριακό σημείο. Είτε θα αναμετρηθεί με τις ανάγκες της κοινωνίας και θα αρθρώσει λόγο ριζοσπαστικό και πειστικό, είτε θα συρρικνωθεί στο περιθώριο της Ιστορίας. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος.
Ο ηγέτης της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι λογιστής εσωκομματικών ισορροπιών ούτε μεσολαβητής μικροφιλοδοξιών. Αν περιοριστεί στο να διατηρεί ένα εύθραυστο status quo για να βολευτούν οι ίδιοι και οι ίδιοι, τότε απλώς θα επιβλέπει τη συρρίκνωση ενός χώρου που χάνει καθημερινά την κοινωνική του απήχηση. Ο ρόλος του είναι να εκφράσει το συλλογικό αίτημα, να βάλει τέλος στον παραγοντισμό και να ενώσει τα διάσπαρτα ρεύματα της κοινωνίας γύρω από μια πολιτική πρόταση που θα εμπνέει και θα κινητοποιεί.
Η ηγεσία της Αριστεράς κρίνεται όχι από την ικανότητα να «κρατήσει το μαγαζί» αλλά από τη δυνατότητα να το μετατρέψει ξανά σε εργαλείο κοινωνικής αλλαγής. Αυτό σημαίνει υπέρβαση των προσωπικών στρατηγικών, σύγκρουση με τις βολικές μετριότητες και ρήξη με τις κατεστημένες νοοτροπίες. Η κοινωνία δεν ζητά άλλον διαχειριστή της ήττας, ζητά καθαρό λόγο, όραμα και αποφασιστικότητα. Αν ο ηγέτης δεν τολμήσει να σταθεί στο ύψος αυτής της ιστορικής ευθύνης, τότε θα χαθεί μαζί με το κόμμα του.
* Η Ιωάννα Λιούτα είναι Πολιτική και Οικονομική Αναλύτρια
