Κάστρο και Λούλα, Ρουσέφ και Κορέα -και πλάι τους ο Αλέξης Τσίπρας, μεταξύ εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών της Βενεζουέλας που απέτισαν τον ύστατο φόρο τιμής στον άνθρωπο και πολιτικό που τους έδωσε δικαίωμα στο όνειρο.
Για τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, η επίσκεψη αυτή δεν ήταν ωστόσο μόνο μια οφειλόμενη τιμή. Ήταν και μια επιλογή να σταθεί δίπλα στους πολιτικούς εκείνους που μάχονται για ένα καλύτερο αύριο για τους λαούς τους, αποκρούοντας τις επιθέσεις του οικονομικού, πολιτικού ή μιντιακού κατεστημένου.
Αν και η πραγματικότητα στη μνημονιακή Ελλάδα και ευρύτερα στον ευρωπαϊκό Νότο πόρρω απέχει από εκείνην της Νότιας Αμερικής, αναλογίες υπάρχουν εν τούτοις - και είναι χαρακτηριστικό ότι γύρω από τη σορό του Ούγκο Τσάβες έδωσαν το "παρών" ηγέτες που αμφισβητούν εν τοις πράγμασι "την τυφλή υποταγή των κοινωνιών στο νεοφιλελευθερισμό και τη δικτατορία των αγορών", σχολίαζαν για την περίσταση κύκλοι της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και αν μια τέτοια πολιτική στάση αποτελεί για τη Λ. Αμερική κατάκτηση, για την Ευρώπη ή την Ελλάδα είναι κάτι πρωτόγνωρο για μεγάλα τμήματα των πολιτών, εξ ου και η έκπληξη που εξέφρασε ο Ραούλ Κάστρο, βλέποντας τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ: «Ώστε εσύ είσαι ο Έλληνας που όλοι περιμένουμε να γίνει πρωθυπουργός;» -προσδοκίες που υπερβαίνουν, ως φαίνεται, τα ευρωπαϊκά όρια... Μια στιγμή εξάλλου με τη δική της ιδιαίτερη φόρτιση ήταν όταν ο Αλ. Τσίπρας, συνοδευόμενος από τον αντιπρόεδρο της Βενεζουέλας και υποψήφιο πρόεδρο, Ν. Μαδούρο, συλλυπήθηκε τη μητέρα και την κόρη του εκλιπόντος ηγέτη.
Ο Αλ. Τσίπρας, μαζί με τους Νίκο Παππά και Κώστα Ήσυχο, βρέθηκε τα προηγούμενα 24ωρα πλάι σε ηγέτες, οι αντίπαλοι των οποίων τους έχουν χαρακτηρίσει είτε λαϊκιστές είτε ακόμη και εχθρούς της δημοκρατίας - όπως και τον Ούγκο Τσάβες βέβαια. Μια κριτική που επαναλαμβάνεται, τελευταία, και στη χώρα μας, με στόχο βέβαια την Αριστερά και κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ. "Διατυπώνεται η άποψη ότι η Αριστερά είναι 'σύγχρονη και ευρωπαϊκή' μόνο αν αποδέχεται το σύστημα των αγορών και την κυριαρχία του και, όσον αφορά ειδικά την Ελλάδα, το Μνημόνιο ως αναγκαιότητα", επισημαίνει η Κουμουνδούρου, προσθέτοντας, "διαφορετικά, η Αριστερά είναι λαϊκιστική και αν συγκρουστεί με τον νεοφιλελευθερισμό και σημειώσει νίκες, τότε είναι και αντιδημοκρατική. Πρόκειται για την αντίληψη που επιχειρεί να ταυτίσει τη δημοκρατία με τον μνημονιακό χώρο, και η οποία εκφράζεται και με άλλους τρόπους, όπως 'θεωρία των δύο άκρων'".
Τι θα πει στο LSE ο Αλ. Τσίπρας
Με αυτές τις θέσεις στις αποσκευές του, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα ταξιδέψει την Πέμπτη ώς το Λονδίνο, για να μιλήσει στο κατάμεστο -οι προσκλήσεις εξαντλήθηκαν!- αμφιθέατρο του London School of Economics, για την "έξοδο από την κρίση", μια κρίση που δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και πολιτική και πολιτειακή, αναμένεται να τονίσει στο απαιτητικό, ούτως ή άλλως, ακροατήριο ενός από τα πιο σημαντικά πανεπιστήμια. Με την πρόσθετη επισήμανση ότι ζητούμενο, για τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι μια βιώσιμη και κοινωνικά δίκαιη οικονομική πολιτική. Θα είναι, παράλληλα, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ενημέρωση από πρώτο χέρι της βρετανικής Αριστεράς και ευρύτερης κοινής γνώμης (μέσω των συνεντεύξεων που θα παραχωρήσει) για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για την αδιέξοδη πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά. Και, κοντά σε όλα αυτά, θα συναντηθεί με τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ Λονδίνου, που είναι από τις πολυπληθέστερες οργανώσεις του εξωτερικού.
Χθες (Σάββατο) βράδυ πάντως, ο Αλ. Τσίπρας επρόκειτο να μιλήσει σε ένα διαφορετικό ακροατήριο, στην Αθήνα, για τις αναγκαίες προϋποθέσεις και βήματα συγκρότησης κοινωνικού μετώπου ανατροπής, στη διημερίδα που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Ερευνών και Πολιτικής Στρατηγικής και του Levy Economics Institute.
Κέρδισε το ακροατήριο
Κάποιοι, κακόπιστοι και μη, θα αναρωτηθούν πώς "δένει" ο Τσάβες από τη μια, το LSE και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής από την άλλη -το θέμα εν τέλει όμως είναι αν αλλάζει κανείς απόψεις (ή κοστούμια) ανάλογα με την περίσταση ή το ακροατήριο. Όπως, λοιπόν, και στις δύο προηγούμενες περιστάσεις, έτσι και στην εκδήλωση του Ιδρύματος Καραμανλή, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ προσήλθε με εδραίες απόψεις, είτε αυτές άρεσαν είτε όχι στους παριστάμενους και τους διοργανωτές. Η αναγνώριση πάντως του ρόλου του κορυφαίου μεταδικτατορικού πολιτικού αντιπάλου, χωρίς να αποσιωπώνται οι κακές στιγμές (ή και περίοδοι) δεν μπορεί παρά να αφήνει μια γεύση ικανοποίησης. Πόσο μάλλον που, όπως υπογράμμισε το κεντρικό -όπως εξελίχθηκε η εκδήλωση- πρόσωπο, "ο Κ. Καραμανλής επεδίωξε και κατάφερε να διευρύνει τα όρια της παράταξής του. Αφουγκράσθηκε τις νέες δημοκρατικές ανάγκες και κυρίως την ιστορική ανάγκη να οικοδομηθεί στη χώρα σταθερή δημοκρατική νομιμότητα που θα προστατεύει τα στοιχειώδη δικαιώματα, θα περιορίζει στο ελάχιστο τους πολιτικούς διαχωρισμούς και θα διασφαλίζει την ομαλή εναλλαγή στην εξουσία". Για να συμπληρώσει σε μια αναφορά εκτός κειμένου, "εναλλαγή που όλοι οι ηγέτες της εποχής οφείλουμε να διαφυλάξουμε"...
Ο Αλ. Τσίπρας ανταποκρίθηκε στις αυξημένες απαιτήσεις του "πρωταγωνιστή της βραδιάς", κάτι που αποτυπώθηκε και στα δημοσιεύματα της επομένης, ακόμη και του μη φιλικού προς εκείνον Τύπου. Ήταν ωστόσο ακόμη πιο ευκρινές εντός της αίθουσας του Μεγάρου Μουσικής, με τους επικεφαλής της τρικομματικής συγκυβέρνησης αλλά και τους εκπροσώπους του οικονομικού κατεστημένου να ακούν με αμείωτη προσοχή το μεγάλο αντίπαλο.
Και ο Αντ. Σαμαράς; Αν και εντός έδρας θεωρητικώς -το χλιαρό χειροκρότημα όταν εισήλθε στην αίθουσα ήταν εκκωφαντικό μήνυμα για εκείνον-, με την πολιτική του αλλά και με την ομιλία του το βράδυ της Τετάρτης απέδειξε πόσο... λίγος είναι μπροστά στον Κων. Καραμανλή. Γι' αυτό και η ασφαλής, όπως νόμισε εκείνος, επιλογή να τον κόψει και να τον ράψει στα δικά του, στενά μέτρα. "Τα μέτρα των δικών του δογμάτων, δηλαδή του καταστροφικού Μνημονίου και του 'νόμου και τάξης'", όπως σχολίαζαν αργότερα κύκλοι της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
