Ποιος θα είναι ο αρχηγός του κοινού εκλογικού σχήματος ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜ.ΑΡ.; Ποιος θα πάει στο ντιμπέιτ; Ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός; Καλά, καλά, μη φωνάζετε και τ' αστεία έχουν τα όριά τους. Όταν τεθούν αυτά τα διλήμματα, θα γίνει του Κουτρούλη ο γάμος. Ο Βενιζέλος θα εκτοξεύσει στον Κουβέλη την ετερογονία των στόχων, θα αστοχήσει, ο Κουβέλης θα αντεπιτεθεί με τρεις παχουλές νεαρές του Ιουστινιανού, ο Βενιζέλος θα τις αποφύγει με πιρουέτα, θα βουτήξει το εξάτομο Αναθεωρημένο Σύνταγμα της Τυβίγγης και θα το σβουρίξει αλύπητα στο δόξα πατρί του Φώτη. Πριν χάσει όμως εντελώς τις αισθήσεις του, ο ακατάβλητος Φόντακας θα ρίξει στον Βαγγέλη μια ξεγυρισμένη ρηγμάτωση και θα τον στείλει για τσάι.
Οι κ.κ. Βενιζέλος και Κουβέλης είναι εγωπαθείς, εξουσιομανείς, μωροφιλόδοξοι κι αυτές είναι οι καλές τους πλευρές. Τούτων δοθέντων, η κοινή εκλογική κάθοδος των κομμάτων τους μοιάζει με αποστολή δίχως αύριο, εκτός αν δουν ότι κινδυνεύουν να μείνουν εκτός Βουλής, οπότε και εκλογικό μέτωπο θα συμπήξουν, και τυρί θα πήξουν, και κοινό αρχηγό θα βρούνε: Τον σοσιαλιστή Φίλιππο Πετσάλνικο, που διαθέτει και δεξαμενή κολύμβησης στην Καστοριά.
Ας υποθέσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜ.ΑΡ. γίνονται σάρκα μία και κατεβαίνουν στις εκλογές μαζί με τον Λοβέρδο και τη ΡΙΚΚΣΥ του, που θα διαμένουν προσωρινώς στο σπιτάκι του σκύλου. Τι θα βγουν να πουν στους πολίτες του δημοκρατικού κέντρου που περιμένουν να ακούσουν κάτι καινοφανές από τη νέα Κεντροαριστερά; Θα τους πουν ψηφίστε εμάς και όχι τον ΣΥΡΙΖΑ, για να βγει πρώτος έστω και με μία ψήφο ο Σαμαράς και να πάμε μετά να κολλήσουμε πάνω του σαν βδέλλες; Ψηφίστε μας για να ξαναγίνουμε τσόντα της Δεξιάς; Αυτό θα είναι το προεκλογικό τους σύνθημα;
Και πες ότι την κάνατε την κυβέρνηση με τον Σαμαρά, εγώ τι θα κερδίσω, θα απορήσει ο δυνητικός ψηφοφόρος; Την αποχαλίνωση του κράτους και του παρακράτους της Ακροδεξιάς; Τους Φαήλους που βάζουνε τους παππούδες σε κούτες; Τους σεΐχηδες που χτίζουν καζίνα στις πλαζ; Τους Μπομπολαίους και τους Πάχτες που πετσοκόβουνε αρχαία δάση; Τους μισθούς των 300 ευρώ που ζητούν οι πολυεθνικές; Τα χαράτσια; Ή μήπως τα μαγκάλια;
Κατά βάθος, τους λυπάμαι τους δύο βαστάζους του Σαμαρά, είναι οι τύχες τους των συφοριασμένων σαν τους Τρώες. Μάλλον είναι σαν τον Μπιλ Μάρεϊ στη «Μέρα της μαρμότας», που ξεκίναγε το πρωινό του όλο χαρά, μέχρι να διαπιστώσει ότι η μέρα ήταν ακριβώς ίδια με τις προηγούμενες. Ό,τι και να έκανε ο δυστυχής, έπεφτε πάνω στη μαρμότα, μόνο που οι δικοί μας τη μαρμότα την έφτιαξαν με τα χεράκια τους.
