Έμειναν έξι μερόνυχτα πάνω σε μια νησίδα του Έβρου. Χωρίς φαΐ και νερό. Τριάντα πρόσφυγες από τη Συρία. Ανάμεσά τους, δύο έγκυες γυναίκες και παιδιά. Ένα 4χρονο παιδί δεν άντεξε. Οι υπόλοιποι έτρωγαν απ’ τα σκουπίδια που κάποιοι άλλοι στο πέρασμά τους είχαν αφήσει στη νησίδα. Έξι μερόνυχτα μέσα στο κρύο. Τριάντα αόρατοι άνθρωποι που μια χώρα έκανε πως δεν τους έβλεπε. Παρά τις εκκλήσεις ανθρωπιστικών οργανώσεων. Έξι μερόνυχτα έμεναν αόρατοι μέσα στην παγωνιά. Χρειάστηκε η προσφυγή κάποιων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Χρειάστηκε το δικαστήριο να εκδώσει ασφαλιστικά μέτρα κατά της Ελλάδας για να τους δει η κυβέρνηση, να τους απεγκλωβίσει από τη νησίδα του Έβρου και η περιπέτεια αυτών των ανθρώπων επιτέλους να τελειώσει χωρίς παραπάνω απώλειες.
Τριάντα άνθρωποι από τη Συρία εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους σε μια εποχή που η επιλεκτική προσοχή ορισμένων έχει στραφεί στους πρόσφυγες από την Ουκρανία. Πρόσφυγες στους οποίους η Πολιτεία φροντίζει να δείξει το ανθρώπινο και αλληλέγγυο πρόσωπό της, αποστρέφοντας το βλέμμα της από τις ανάγκες κάποιων άλλων που έτυχε να μην είναι Ευρωπαίοι, λευκοί και ομόθρησκοι. Τριάντα άνθρωποι κινδύνεψαν να πεθάνουν μέσα στο κρύο και μόνο ο φόβος μιας διεθνούς καταδίκης ανάγκασε την Πολιτεία να τους συνδράμει.
Με το ζόρι τούς έσωσαν. Αυτή είναι η αλήθεια. Μια αλήθεια που πλέον κάνει τον γύρο του κόσμου και όλοι μιλάνε για την Ελλάδα των pushbacks και της εγκληματικής αδιαφορίας. Κι έχουν μείνει μονάχα κάποιες οργανώσεις και μια χούφτα δημοσιογράφοι να το παλεύουν κόντρα στο κυβερνητικό ρεύμα που πνίγει ανθρώπους και το μιντιακό κατεστημένο που πνίγει ειδήσεις. Γιατί την ώρα που υποδέχονται με κάμερες και ανοιχτές αγκάλες τους πρόσφυγες από την Ουκρανία, κάποιοι πνίγονται στο Αιγαίο και στον Έβρο.
