Λοιπόν, επειδή όλος ο κόσμος ασχολείται με τη μετάλλαξη Όμικρον, ας ασχοληθούμε εμείς εδώ με κάτι άλλο. Με τις εκλογές στο ΚΙΝ.ΑΛΛ.
Το χαρακτηριστικό του ΚΙΝ.ΑΛΛ. είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν διεξάγεται κάποια συζήτηση για την πολιτική κατεύθυνση του κόμματος. Η συζήτηση γίνεται αποκλειστικά για πρόσωπα.
Αυτό συμβαίνει όταν ένα κόμμα έχει διακοσμητικά όργανα και υποτυπώδεις πολιτικές διαδικασίες στο εσωτερικό του. Ο καθένας θεωρεί αυτονόητο ότι από τη στιγμή που θα γίνει αρχηγός, θα το πάει όπου θέλει.
Από τους έξι υποψήφιους, οι τρεις δεν φαίνεται να μπορούν να επηρεάσουν σοβαρά τα πράγματα. Αυτοί είναι ο Καστανίδης, ο Γερουλάνος και ο Χρηστίδης.
Αυτοί βασικά παίζουν με τις μετοχές τους μέσα στο κόμμα.
Απομένουν οι υπόλοιποι τρεις που μπορούν να διεκδικήσουν τη νίκη. Ο Λοβέρδος, ο Ανδρουλάκης και ο Γιώργος Παπανδρέου.
Αυτά για το οποία πρέπει να πείσουν τον κόσμο είναι βασικά δύο.
Πρώτον, ότι θα μεγαλώσουν το κόμμα. Θα επαναπατρίσουν δηλαδή κάποιες από τις ψήφους που έχουν φύγει προς τη Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Και, δεύτερον, ότι θα το εντάξουν σε έναν συνασπισμό εξουσίας. Ειδικά τώρα με την απλή αναλογική.
Σε αυτό το δεύτερο έχει απαντήσει καθαρά μόνο ο Λοβέρδος. Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Και είναι και λογικό. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελε να βρεθεί στην ανάγκη να συνεργαστεί μαζί του.
Γιατί έχει πει και έχει κάνει πράγματα που δεν ξεχνιούνται. Όπως οι οροθετικές και οι δηλώσεις του για τη Χ.Α.
Αλλά το πιο ουσιαστικό είναι ότι έχει παραπεμφθεί σε δίκη για την υπόθεση Novartis.
Και λειτουργεί ως αναπόσπαστο μέρος ενός μετώπου που προσπαθεί τη διερεύνηση της υπόθεσης Novartis να τη χώσει στο συρτάρι οριστικά και αμετάκλητα.
Και σε αυτόν τον στόχο προσπαθεί να τραβήξει και το ΚΙΝ.ΑΛΛ., εφόσον καταφέρει να το κερδίσει.
Και, φυσικά, το σύστημα τον σπρώχνει με τα χίλια. Με δημοσκοπήσεις και συστηματική αρθρογραφία, που τον εμφανίζουν ως την πιο δυναμική υποψηφιότητα του χώρου και την πιο καλή προοπτική για το κόμμα.
Να δούμε τι θα βγάλουν οι κάλπες. Το σχετικά βέβαιο με τον Λοβέρδο είναι ότι δεν εγγυάται πως θα παραμείνει στο κόμμα σε περίπτωση που δεν κερδίσει.
Ειδικά αν το ΚΙΝ.ΑΛΛ. κινηθεί με τρόπο που δεν του αρέσει.
Για τον Παπανδρέου και τον Ανδρουλάκη τα πράγματα είναι πιο καθαρά. Το τι θα κάνουν τελικά θα εξαρτηθεί από το πώς θα έρθουν τα πράγματα στις επόμενες εκλογές.
Μέχρι τότε θα λένε ότι τους ενδιαφέρει να είναι μεγάλο και ισχυρό το κόμμα τους. Λογικό είναι.
Ο Παπανδρέου ισχυρίζεται ότι μπορεί να επαναπατρίσει ψήφους στο ΚΙΝ.ΑΛΛ. Αλλά έχει αποτύχει ήδη μία φορά. Και το πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει δεν είναι τόσο ισχυρό όσο νομίζει.
Ο Ανδρουλάκης είναι ο μόνος που φαίνεται να μην έχει φιλοδοξίες εκτός κόμματος. Και ότι θα παραμείνει όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα.
Και αυτό στον κόσμο του ΚΙΝ.ΑΛΛ. εκτιμάται. Όπως εκτιμάται και η ηλικιακή ανανέωση.
Καθώς και το ότι διατηρεί ένα σοβαρό προφίλ και είναι προσεκτικός.
Από την άλλη, δεν φαίνεται να διαθέτει σημαντικό πολιτικό βάρος.
Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε.
Αλλά, σε κάθε περίπτωση, η ιστορία του ΚΙΝ.ΑΛΛ. προσφέρεται για πολύ σοβαρή μελέτη για το πώς αντιλαμβάνεται ο κόσμος το κόμμα στο οποίο θεωρεί ότι ανήκει.
