Εδώ και δύο και πλέον χρόνια, από τον Ιούλιο του 2019, οπότε και η Ν.Δ. κέρδισε τις εκλογές και ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, ζούμε σε επανάληψη πολιτικές που επανειλημμένα στο παρελθόν έχουν καταδικαστεί από τον ελληνικό λαό.
Ειδικά στον τομέα της οικονομικής πολιτικής, ξεδιπλώνεται σταδιακά και με μέθοδο μια συγκεκριμένη επιλογή της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη: η ισχυρή ενίσχυση των μεγάλων και πολύ μεγάλων επιχειρήσεων, εισοδημάτων και περιουσιών.
Σε πλήθος νομοθετικών αλλαγών διαπιστώνουμε ξανά και ξανά την μόχλευση των φοροελαφρύνσεων με σκοπό την ενίσχυση όχι της μεσαίας τάξης, αλλά μιας μικρής κοινωνικής ομάδας οικονομικών συμφερόντων. Η συζήτηση γύρω από το πώς ορίζει το κάθε κόμμα τη μεσαία τάξη και πώς πιστεύει ότι ενισχύεται ή όχι, άνοιξε πολύ πιο δυναμικά μετά την ολοκλήρωση της φετινής ΔΕΘ και την παρουσία του Αλέξη Τσίπρα σε αυτή. Είναι οι προσδοκίες που καλλιέργησε η κυβέρνηση και η παταγώδης διάψευσή τους από τις ίδιες τις εξαγγελίες Μητσοτάκη. Είναι η σύγκριση μεταξύ των προτάσεων που κατατέθηκαν δημόσια και που ξεκάθαρα δείχνουν τις προθέσεις της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Είναι που ο κ. Μητσοτάκης ξέχασε την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, τους αγρότες και τα νοικοκυριά. Είναι που ο Αλέξης Τσίπρας, αφουγκράστηκε την ελληνική κοινωνία, συνομιλώντας επί μήνες με κάθε παραγωγικό και κοινωνικό φορέα και παρουσίασε μια ολοκληρωμένη πρόταση για μια νέα αρχή.
Είναι η συμπεριφορά του οικονομικού επιτελείου αυτής της κυβέρνησης, που αντιμετωπίζει με απαξία, ειρωνεία και δεικτικότητα τις παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σε κάθε ευκαιρία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή (στις 21.9.2021), όπου βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ παρουσίασε το ακόλουθο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ παράδειγμα, ως αποτέλεσμα των επιλογών της κυβέρνησης στη φορολογική πολιτική που ασκεί. Συνέκρινε 2 νέους ανθρώπους:
Ο ένας, εργαζόμενος τα τελευταία 2 χρόνια, με μηνιαίο μισθό 1.000 ευρώ, με γονείς και παππούδες που δεν μπορούν να τον βοηθήσουν να αγοράσει ένα αυτοκίνητο των 25.000 ευρώ.
Ο άλλος δεν εργάζεται, αλλά οι γονείς του έχουν τη δυνατότητα να του δωρίσουν τις 400.000 ευρώ που χρειάζεται για να αγοράσει το σκάφος που θέλει.
Ο πρώτος, για το μέρος των 25.000 ευρώ, που δεν μπορεί να καλύψει με το εισόδημά του -για την αγορά του αυτοκινήτου- θα πληρώσει φόρο (και σωστά σύμφωνα με τα ισχύοντα τεκμήρια απόκτησης περιουσιακών στοιχείων).
Ο δεύτερος δεν θα πληρώσει τίποτα!
Η απάντηση από την ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών μέσα στη Βουλή, απόλυτη: Όλα λάθος!
Και πραγματικά είναι να αναρωτιέται κανείς: Γνωρίζει την φορολογική πραγματικότητα το επιτελείο, που νομοθετεί και καθορίζει το ποιοι πληρώνουν, ποιους φόρους; Αν δεν γνωρίζει, καλό θα ήταν να προσέχει περισσότερο γιατί εκτίθεται. Αν γνωρίζει, τόσο το χειρότερο: η επιλογή του να φορολογείς τον εργαζόμενο των 500, 800 ή 1000 ευρώ για την αγορά ενός αναγκαίου μεταφορικού μέσου και να φοροαπαλλάσεις τον άνεργο που έχει “πρόσβαση” σε δωρεάν δωρεές για την αγορά ενός πολυτελούς μέσου διαβίωσης, είναι ακραία ταξική και άδικη. Και φυσικά, θα συμφωνήσουμε και εμείς με την παραπάνω ρήση: είναι πράγματι ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ!
