Στον δρόμο προς αυτή τη σύνοδο κορυφής -αλλά και τις προηγούμενες- η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανέβασε πολύ ψηλά τον πήχη σε σχέση με την αλληλεγγύη των εταίρων απέναντι στην «ταραχοποιό» Τουρκία. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος διαβεβαίωνε ότι ετοιμάζονται κυρώσεις που «θα δαγκώνουν», ο πρωθυπουργός ζητούσε να σταματήσουν τα κράτη - μέλη να πουλάνε όπλα στην Τουρκία, παραδόξως ενόψει της -απολύτως αναρμόδιας- συνόδου κορυφής και όχι σε διακρατικό επίπεδο από τους πωλητές, ενώ έπεσε και η φαεινή ιδέα για «πάγωμα» της τελωνειακής ένωσης Ε.Ε. - Τουρκίας, η οποία ευτυχώς μετριάστηκε σύντομα στο αίτημα για αντίμετρα στις παραβιάσεις της τελωνειακής ένωσης από την πλευρά της Τουρκίας.
Όλα αυτά η κυβέρνηση τα έκανε για το εσωτερικό ακροατήριο, πρωτίστως δε για το εσωκομματικό - καθώς ένα μεγάλο κομμάτι της Ν.Δ. επιθυμεί να έχει ηγέτη τουρκοφάγο. Την ίδια ώρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αυτός που λειτούργησε προεκλογικά ως μέγας εθνικιστής και λαϊκιστής στα λεγόμενα εθνικά θέματα, στην επικοινωνία του με τους εταίρους εμφανιζόταν ανοιχτός στον διάλογο με την Τουρκία.
Σήμερα, που φαίνεται ότι ο Μητσοτάκης περνάει κάτω από τον πήχη που έβαλε στη σύνοδο, το επιτελείο του ξοδεύει φαιά ουσία για να βαφτίσει το αναιμικό αποτέλεσμα «περήφανο επίτευγμα των διαπραγματευτικών ικανοτήτων τού πρωθυπουργού». Θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο για τη χώρα εάν ο Μητσοτάκης επένδυε χρόνο και ενέργεια για μια ειλικρινή δημόσια συζήτηση για το ποια είναι τα εθνικά συμφέροντα, πώς μπορούν να εξυπηρετηθούν και ποια είναι τα όρια ενός καζάν - καζάν συμβιβασμού, όπως θα έλεγε κι ο Ερντογάν. Αλλιώς οι Έλληνες θα συνεχίσουν να περιμένουν κυρώσεις και ο Μητσοτάκης δεν θα μπορεί να τις φέρει.
