Αυτό το αγωνιώδες ερώτημα αποδόθηκε ιστορικά στον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο, όταν πληροφορήθηκε, τον Μάιο του 1962, τη δολοφονική επίθεση κατά του Γρηγόρη Λαμπράκη και των συντρόφων του.
Ήταν η μαύρη περίοδος του παρακράτους της Δεξιάς με τους Γκοτζαμάνηδες και τα τρίκυκλα, τις εκλογές της βίας και της νοθείας. Τότε που ένας γνωστός “προφήτης” της Αριστεράς, ο Ηλίας Ηλιού, προειδοποιούσε τους πάντες ότι κάποιο πρωί θα τους χτυπήσουν την πόρτα και δεν θα είναι ο γαλατάς. Ο Καραμανλής και η τότε ηγεσία της ΕΡΕ αγνόησαν τις προειδοποιήσεις και ανέχτηκαν το παρακράτος, νομίζοντας πως η δράση του θα ωφελήσει τους ίδιους και θα βλάψει τους αντιπάλους. Στο τέλος βέβαια, θύμα ήταν η δημοκρατία, που οδηγήθηκε στο απόσπασμα στις 21 Απριλίου 1967.
Η σημερινή ηγεσία της Δεξιάς ακολουθεί κατά γράμμα την πολιτική και τις πρακτικές εκείνης της περιόδου. Ποιος κυβερνά αυτό το κόμμα; Ο κ. Βορίδης, ο κ. Άδωνις ή ο κ. Σαμαράς; Πάντως όχι ο κ. Μητσοτάκης. Η επίσημη γλώσσα της Ν.Δ. ταιριάζει ολοένα και περισσότερο σε εκείνη της Ακροδεξιάς, που την εκφράζει αυθεντικά ο κ. Σαμαράς.
Ο κ. Μητσοτάκης ανοίγει διάπλατα τις πόρτες της Ν.Δ. στην ξενοφοβική Δεξιά εκτιμώντας πως έτσι θα εισπράξει την ψήφο των ακροδεξιών. Ματαιοπονεί όμως. Η Ιστορία δεν συγχωρεί. Όταν ο κ. Μητσοτάκης θα αναφωνήσει "ποιος κυβερνάει αυτό το κόμμα;", θα είναι αργά για όλους. Σε κάθε περίπτωση, η επίθεση Σαμαρά εναντίον του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν μπορεί να εκληφθεί ως ένα απλό επεισόδιο στην καθημερινή πολιτική διαπάλη.
