Από Eurogroup σε Eurogroup και από σύνοδο σε σύνοδο, η εσωτερική ατζέντα κινείται στους ρυθμούς της διαπραγμάτευσης. Ωστόσο, ενόσω η κλεψύδρα του χρόνου για συμφωνία στις 15 Ιουνίου αδειάζει, καθίσταται σαφές πως ούτε η ζωή, ούτε η κυβερνητική πολιτική τελειώνει στη διαπραγμάτευση, στα “προαπαιτούμενα”, στις προβλέψεις για την ανάπτυξη και στα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος.
Αντιθέτως, σε μία Ευρώπη που ετοιμάζεται να αλλάξει και σε μία μεσογειακή γειτονιά, που τίποτα δεν είναι όπως πριν, η κυβέρνηση θέτει σε πρώτο πλάνο ένα νέο σχέδιο παρεμβατικής εξωτερικής πολιτικής με στόχο την αναβάθμιση του διεθνούς ρόλου της χώρας.
Πέραν της ενεργού -καίτοι ουδέτερης- συμμετοχής της Ελλάδας στις διπλωματικές προσπάθειες εκτόνωσης της αιφνίδιας κρίσης στον αραβικό κόσμο, όπως επίσης και της επανεκκίνησης των συζητήσεων για το Κυπριακό και το Μακεδονικό, το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών ετοιμάζονται να ανοίξουν τη συζήτηση για όλα τα μεγάλα εκκρεμή θέματα, είτε πρόκειται για την ευρωπαϊκή οικογένεια είτε για τη μεσογειακή γειτονιά.
Πολυεπίπεδη παρέμβαση
Μάλιστα, για όσους γνωρίζουν τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης για την επόμενη περίοδο, είναι σαφές πως η επιχείρηση αναβάθμισης της παρέμβασης και του ρόλου της χώρας διεθνώς θα αποτελέσει κεντρική προτεραιότητα για τον ίδιο τον πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα. Άλλωστε δεν πέρασε απαρατήρητο το γεγονός ότι ο ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου, κατά την παρουσία του στο Concordia Europe Summit αφιέρωσε μεγάλο μέρος της παρέμβασής του στο νέο δόγμα εξωτερικής πολιτικής που προωθεί η Αθήνα.
Σε σχέση με τον εν εξελίξει διαγκωνισμό μεταξύ Ουάσιγκτον, Βρυξελλών και (κυρίως) Βερολίνου για τον προϋπολογισμό του ΝΑΤΟ και την αμυντική πολιτική της Ε.Ε., ο Αλ. Τσίπρας επισήμανε με νόημα ότι “η Ευρώπη δεν μπορεί να πορεύεται εξαρτημένη στην άμυνα και στην ασφάλεια από τρίτους” και συνέδεσε πλήρως τη συγκεκριμένη συζήτηση με το δόγμα λιτότητας, που απειλεί εκ θεμελίων το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. “Δεν μπορεί, όμως, και να πορεύεται διαιρεμένη στο εσωτερικό της, από ένα αόρατο τείχος χρήματος που χωρίζει τον Βορρά από τον Νότο” πρόσθεσε.
Μάλιστα υπογράμμισε την ανάγκη “να είναι κοινή η μοίρα των λαών” της Ευρώπης ως προϋπόθεση “για να πάρει η Ευρώπη τη μοίρα στα χέρια της" (κατά τη γνωστή διαπίστωση της Αν. Μέρκελ) -και όχι, βεβαίως, να είναι η “μονόπλευρη λιτότητα” η “κοινή μοίρα των λαών” της Ευρώπης... Επί τη βάσει αυτής της επιχειρηματολογίας, μάλιστα, ο Αλ. Τσίπρας απέρριψε για μία ακόμη φορά “τα εκτός ευρωπαϊκών συνθηκών σενάρια της ‘Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων’ ή του λεγόμενου ‘σκληρού πυρήνα’”.
Ταυτοχρόνως ο πρωθυπουργός περιέγραψε ένα εντελώς νέο δόγμα εξωτερικής πολιτικής, που “δεν εγκλωβίζεται στα διλήμματα της ψυχροπολεμικής ή της μεταψυχροπολεμικής περιόδου” και που “απορρίπτει τη λογική ότι στις διεθνείς σχέσεις μπορούν να υπάρχουν χώρες - δάσκαλοι και χώρες - μαθητές”. Μάλιστα έκανε λόγο για “ ένα στρατηγικό σχέδιο που οραματίζεται την Ελλάδα σαν ένα μεγάλο δέντρο που έχει τις ρίζες του στη Δύση, στην ενωμένη Ευρώπη, αλλά μπορεί να απλώνει τα μεγάλα κλαδιά του παντού. Και στον Βορρά και στο Νότο και στην Ανατολή”.
Παγκόσμια παρέμβαση
Αυτό, λοιπόν, το νέο σχέδιο βάζει στις ράγες το Μέγαρο Μαξίμου αμέσως μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, ενώ ο πρωθυπουργός ήδη ανέφερε ορισμένα παραδείγματα που δείχνουν ότι η Ελλάδα διεκδικεί με αξιώσεις ρόλο πρωταγωνιστή στις διεθνείς εξελίξεις: ο Αλ. Τσίπρας επικαλέστηκε τη σύνοδο των ευρωπαϊκών χωρών του Νότου, την ενίσχυση των οικονομικών και διπλωματικών σχέσεων με τα Βαλκάνια μέσω Ανωτάτων Συμβουλίων Συνεργασίας, αλλά και τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης με την ΠΓΔΜ.
Πέραν αυτών, ήδη λειτουργούν τριμερή και τετραμερή σχήματα με τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Κροατία, ενώ η Αθήνα συσφίγγει έτι περαιτέρω τις σχέσεις με το Κάιρο και τη Λευκωσία με τριμερείς συνεργασίες, την ώρα που η Ελλάδα διεκδικεί ρόλο και λόγο, όπως και ενίσχυση επαφών, με το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ιράν, την Ιορδανία, την Παλαιστίνη και τον Λίβανο.
Τούτων δοθέντων, τα ως άνω αποτελούν μερικά μόνο ενδεικτικά παραδείγματα του "νέου στρατηγικού σχεδίου" εξωτερικής πολιτικής, το οποίο, όπως φιλοδοξούν το Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών, θα μπει σε ράγες υλοποίησης πολύ σύντομα θέτοντας τις βάσεις για αναβάθμιση του ειδικού βάρους και του ρόλου της χώρας διεθνώς. Με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό και για τα "πεζά" θέματα της διαπραγμάτευσης και του Μνημονίου...
