[...] Αν οι μνήμες του φασισμού έχουν πλέον μειωθεί σε τρίτης κατηγορίας ταινίες του Χόλιγουντ, οι ριζοσπαστικές αναμνήσεις συλλογικής αντίστασης φαίνεται να πεθαίνουν ακόμα πιο γρήγορα σε μια χώρα προσκολλημένη στον πολιτισμό της αμεσότητας και την ταχύτερη διαδρομή προς το κέρδος. Αυτό μπορεί να εξηγεί, εν μέρει, την κοινωνική και ιστορική αμνησία που φανερώνεται στην άρνηση της χώρας να καταλάβει τον Τραμπ ως σύμπτωμα αυταρχικών, αντι-δημοκρατικών δυνάμεων που εκτυλίσσονται για μεγάλο χρονικό διάστημα και τις οποίες ο Τραμπ υποστηρίζει δίχως καν να απολογείται.
Αυτές περιλαμβάνουν επιθέσεις σε γυναίκες, ιδίως για τα αναπαραγωγικά τους δικαιώματα, στην LGBT κοινότητα, σε μειονότητες φτωχών νέων, σε γειτονιές που κατοικούνται από έγχρωμους, σε εκπαιδευτικούς και δημοσίους υπαλλήλους, σε φοιτητές που πνίγονται σε χρέη, στην κουλτούρα της αμφισβήτησης, στη διαφωνία, στην κριτική εκπαίδευση, στους έγχρωμους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, στους μουσουλμάνους, στους Μεξικανούς μετανάστες. Περιλαμβάνουν, επίσης, επιθέσεις σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα που δεν αποδίδει φόρο τιμής στον νεο-φασιστικό εναγκαλισμό της λευκής υπεροχής, του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, του υπερ-εθνικισμού, του μιλιταρισμού, του κράτους μαζικών φυλακίσεων, και ενός άγριου παγκόσμιου νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού φονταμενταλισμού.
Η Αμερική βρίσκεται σε πόλεμο με τον εαυτό της και ο Τραμπ είναι απλά ένας κατάπτυστος θιασώτης αυτού του πολέμου ενάντια στη δημοκρατία. Αυτό που είναι χαρακτηριστικό για τον Τραμπ είναι ότι είναι οξύς και αμεταμέλητος για τις νεο-φασιστικές του πεποιθήσεις και πολιτικές, ενώ η Χίλαρι Κλίντον και οι υπόλοιποι των νεοφιλελεύθερων κεντρώων αναλώνονται στην πολεμική τους αντιτάσσοντας πολιτικές και στήριξη της οικονομικής ελίτ στον κενό λόγο του φιλελευθερισμού με υποκριτικά νεύματα προς την κοινωνική δικαιοσύνη και τις δημοκρατικές αξίες. Η αποδοχή του απροκάλυπτου σεξισμού και ρατσισμού του από μεγάλο αριθμό των οπαδών του, δεν αποτελεί καλό οιωνό για το μέλλον της αμερικανικής πολιτικής. Περιττό να πούμε ότι ο Τραμπ δεν είναι ο μόνος πολιτικός που επωφελείται από τον θάνατο της ιστορικής μνήμης και το τρέχον ομιχλώδες τοπίο της κοινωνικής αμνησίας, τα οποία από κοινού έχουν πυροδοτήσει μια ταχεία επίθεση όχι μόνο στις γυναίκες αλλά και στους Αφροαμερικανούς.
Αυτό που είναι πραγματικά φρικτό είναι ότι με την εξαίρεση του κινήματος «Οι ζωές των μαύρων μετράνε» (Black Lives Matter) και τα κινήματα διαμαρτυρίας των μαύρων, πολύ λίγα έχουν λεχθεί για τον ρατσισμό που αποτελεί μέρος της μεγάλης κληρονομιάς του ρατσισμού κατά πρόσωπο που έχει προκύψει με την εκστρατεία του Τραμπ, ενός ρατσισμού που το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα εξέτρεφε από τη νότια στρατηγική του Nίξον και τον πόλεμο του Ρίγκαν για τα ναρκωτικά, και αργότερα υιοθετήθηκε από τις καταστροφικές πολιτικές νόμου και τάξης του Μπιλ Κλίντον, που είχαν ως αποτέλεσμα τις μεγαλύτερες υπερβολές του υπάρχοντος καθεστώτος μαζικών φυλακίσεων. [...]
Αυτό που προτείνεται εδώ είναι ότι αυτή η αμερικανική μορφή νεο-φασισμού με τις ποικίλες εκδοχές της είναι σε μεγάλο βαθμό σχετιζόμενη με την κοινωνική και φυλετική κάθαρση και τελικό σημείο της είναι η κατασκευή φυλακών, κρατητηρίων, περιφράξεων κ.λπ. που συνοδεύουν τον λόγο του εθνικού μεγαλείου και της φυλετικής καθαρότητας. Οι Αμερικανοί έχουν ζήσει 40 χρόνια από τη διάλυση του κράτους πρόνοιας, την κατάργηση των δημοκρατικών δημόσιων σφαιρών, όπως τα σχολεία και οι βιβλιοθήκες, και την επίθεση σε δημόσια αγαθά και κοινωνικές διατάξεις. Στη θέση τους, έχουμε την άνοδο του τιμωρητικού κράτους, με την υποστήριξή του σε μια σειρά εγκληματογόνων ιδρυμάτων που εκτείνεται από τις τράπεζες και τα hedge funds μέχρι τις πολιτειακές κυβερνήσεις και τα στρατιωτικοποιημένα αστυνομικά τμήματα που επιδίδονται σε εκβιασμούς για την κάλυψη των προϋπολογισμών τους.
Πού είναι τα θεσμικά όργανα που δεν υποστηρίζουν έναν λυσσαλέο ατομικισμό, μια κουλτούρα της βαναυσότητας και μια κοινωνία βασισμένη στην κοινωνική μάχη, που αρνούνται να “στρατιωτικοποιήσουν” τα κοινωνικά προβλήματα, και απορρίπτουν τον ρατσιστικό λόγο της λευκής ανωτερότητας, τους νόμους και τις πρακτικές που εξαπλώνονται σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες; Τι συμβαίνει όταν μια κοινωνία διαμορφώνεται από έναν δηλητηριώδη νεοφιλελευθερισμό που διαχωρίζει τις οικονομικές και ατομικές οικονομικές δράσεις από το κοινωνικό κόστος, όταν η ιδιωτικοποίηση γίνεται η μόνη επικυρωμένη σφαίρα διαμεσολάβησης, όταν οι αξίες υποπίπτουν εξ ολοκλήρου σε αξίες ανταλλαγής;
Απόσπασμα από ανάλυση του Ανρί Ζιρού (Henry Giroux) που είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Οντάριο. (Πηγή: http://afterhistory.blogspot.gr)
