Κάποιος θα πρέπει να πληροφορήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη πως η ιστορία της Ν.Δ. δεν ξεκινάει από τον ίδιον. Πως δεν «μηδένισε» το κοντέρ με το που ανέλαβε εκείνος την ηγεσία. Η Ν.Δ. έχει την ιστορία της, και τα πεπραγμένα της - καλά - κακά, αυτά είναι. Και ο σημερινός αρχηγός είτε τα φορτώνεται (τα χρεώνεται ή τα πιστώνεται, αναλόγως), ή τα αποκηρύσσει. Αν τα αποδοκιμάσει, καθαρά και ξάστερα και, φυσικά, δημόσια, τότε ναι, εντάξει. Μπορεί να υποστηρίξει πως κάνει μια καινούργια αρχή, απαλλαγμένος από τα βάρη. Αλλά μόνο τότε...
Ήταν, στ’ αλήθεια, εντυπωσιακή η απάντηση της Ν.Δ., στην ερώτηση τη σχετική με τα θαλασσοδάνεια (τα απλήρωτα, εννοείται) που εξασφάλισε από την Τράπεζα Αττικής τα τελευταία χρόνια. Απάντηση, σύμφωνα με την οποία «από τότε που ανέλαβε την ηγεσία ο Κυριάκος Μητσοτάκης απαγόρευσε τη λήψη δανείων, και προχώρησε σε οικονομική εξυγίανση του κόμματος». Μάλιστα, έτσι ακριβώς. Και για τα παλιά, δηλαδή για την ταμπακιέρα, τίποτα, σιωπή, τσιμουδιά. Και καθάρισε. Εντάξει, έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε.
Στο πλαίσιο της προσπάθειας ανάκτησης του λεγόμενου «ηθικού πλεονεκτήματος» τα σχετικά, για το οποίο πολύς λόγος γίνεται, και επί του οποίου πολλοί ερίζουν τελευταία. Δεν ξέρω τι ζόρι τραβάει η αντιπολίτευση, προπάντων η Ν.Δ., με το «ηθικό πλεονέκτημα». Των άλλων κατά κύριο λόγο. Προκειμένου να το αμφισβητήσει. Κάθε δυο ανακοινώσεις του αρχηγού ή του εκπροσώπου του, και μια αναφορά στο -κατά την άποψή τους απολεσθέν- «ηθικό πλεονέκτημα» του ΣΥΡΙΖΑ.
Αν ψάξει κανείς στο βάθος βάθος της λογικής τού περί της απουσίας «ηθικού πλεονεκτήματος» της Αριστεράς συλλογισμού της Ν.Δ. (αλλά και του ΠΑΣΟΚ), θα φτάσει στη ρίζα της. Για ν’ ανακαλύψει το περίφημο «όλοι το ίδιο είμαστε». Μια διαφορετική, συμψηφιστικά απαλλαχτική εκδοχή τού «μαζί τα φάγαμε». Μ’ άλλα λόγια, «ναι εντάξει, εμείς είμαστε διεφθαρμένοι, αλλά είσαστε και εσείς, ή πρόκειται να γίνετε». Αυτό την κόφτει τη Ν.Δ., αυτό κόφτει και το ΠΑΣΟΚ. Τα κόμματα που βαρύνονται με τις κάθε λογής λαμογιές της σκοτεινής όψης της Μεταπολίτευσης. Η καταξίωση του ισχυρισμού ότι «όλοι το ίδιο είμαστε».
Μόνο που σε ό,τι αφορά το πρώτο σκέλος του συλλογισμού, πρόκειται περί παραδοχής, περί καραμπινάτης ομολογίας ενοχής. Το δεύτερο δεν είναι παρά εκτίμηση. Που μένει ν’ αποδειχθεί...
Για να δούμε... Και είδαμε...
Περί του «ηθικού πλεονεκτήματος» λοιπόν ο λόγος. Και της διατήρησης, της ανάκτησης ή, ίσως, της απώλειάς του. Εκεί παίζει το παιχνίδι, εκεί εστιάζει την αντιπολιτευτική της τακτική η Ν.Δ., από κοντά και το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Επ’ αυτού και η όλη εκστρατεία της τελευταίας περιόδου, με τη συνδρομή -αν όχι την καθοδήγηση- των ιδιωτικών καναλιών, καθώς και κάποιων από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της αγοράς. Γιατί το είδαμε κι αυτό. Ενώ μέχρι πρότινος ήταν τα μέσα που «παρακολουθούσαν» τα κόμματα, προκειμένου να αντλούν απ’ αυτά ισχύ και προστασία. Τώρα είναι τα κόμματα που «ακολουθούν» τα μέσα. Και καθοδηγούνται από κείνα. Καθιστάμενα, επί της ουσίας, οι πολιτικοί εκπρόσωποι των συμφερόντων τους. Εικόνα που αποκαλύφθηκε θεαματικά με την ιστορία των τηλεοπτικών αδειών.
Πριν από ακριβώς μία εβδομάδα, μιλώντας στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρωθυπουργός ξεκαθάρισε πως αν κάποιος από τους «υπερθεματιστές» δεν καταβάλει εγκαίρως το οφειλόμενο τίμημα, ή αν αποδειχθεί προβληματικό το πόθεν έσχες του, το επόμενο δευτερόλεπτο θα χάσει το δικαίωμα στην άδεια.
«Για να το δούμε»... είπαν και έγραψαν, με νόημα, κάποιοι δύσπιστοι, κάποιοι «κατ’ επάγγελμα» καχύποπτοι απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και στις προθέσεις του. Και το είδαμε. Πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι ο καθένας θα φανταζόταν. Όταν ο Καλογρίτσας, ο εκλεκτός του ΣΥΡΙΖΑ «υπερθεματιστής», ο επίδοξος εταίρος της συριζαίικης διαπλοκής, ζήτησε προθεσμία 48 ωρών, προκειμένου να καταβάλει την πρώτη δόση, η Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης, δηλαδή η κυβέρνηση, του το αρνήθηκε. Και εξέπεσε της διαδικασίας. Σε λιγότερο από δευτερόλεπτο. Ε λοιπόν, τι πιο λογικό απ’ το να περιμένει κανείς ότι θα κατάπιναν τη γλώσσα τους οι «κατ’ επάγγελμα» καχύποπτοι του «για να δούμε». Τι πιο λογικό απ’ το να περιμένει κανείς πως θα κατέπιπτε όλο αυτό το προπαγανδιστικό οικοδόμημα του Καλογρίτσας-gate, που ταλανίζει τη χώρα κοντά έναν μήνα τώρα.
Κι όμως, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος, μαζί και τα «μέσα», συνεχίζουν να προωθούν το ίδιο, το γνωστό σενάριο, σαν να μη συνέβη τίποτα. Επικαιροποιώντας το μονάχα, και προσαρμόζοντάς το στα νέα δεδομένα. Οπότε εντάξει, εδώ ταιριάζει γάντι η φράση «αν η πραγματικότητα σε διαψεύδει, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα»...
Και, για να μην ξεχνιόμαστε. Μόλις προχθές ο Κυριάκος Μητσοτάκης έγραψε στο Twitter: «Δεν θέλω μια Ελλάδα που θα είναι ένα αέναο δικαστήριο του χθες. Θέλω μια Ελλάδα που θα είναι ένα φιλόδοξο εργοτάξιο του αύριο». Κι εδώ, βεβαίως, σημασία δεν έχει τόσο το τι θέλει, αλλά το τι δεν θέλει, για το τι ξορκίζει ο αρχηγός!
Καταλαβαίνετε. Μιλάμε για το αίτημα (και το σχέδιο...) της καθολικής παραγραφής των κατά της χώρας και του λαού εγκλημάτων των κομμάτων εξουσίας του μεταπολιτευτικού κύκλου.
Έτσι, για να ξέρουμε τι λέμε δηλαδή, όταν μιλάμε για «ηθικό πλεονέκτημα». Αλλά και για την απόλυτη συνευθύνη του σημερινού αρχηγού της Ν.Δ. στα ημαρτημένα του κόμματός του...
