Για «ταξική μεροληψία» εγκαλεί, εδώ και καιρό, η Ν.Δ. την κυβέρνηση της Αριστεράς. Και έχει δίκιο. Είναι άλλωστε τα ίδια τα στελέχη της που, επανειλημμένως, έχουν μιλήσει σχετικώς. Εξηγώντας πως πολιτεύονται με ταξική μεροληψία (και ως «ταξική ιδιοτέλεια» την έχουν αναφέρει) υπέρ των πιο αδύναμων συμπολιτών μας. Εκείνων που έχουν περισσότερο χτυπηθεί στα χρόνια της κρίσης. Προπάντων από τα Μνημόνια που -υποτίθεται πως- ήρθαν να την θεραπεύσουν.
Ε, λοιπόν, όποιος παρακολούθησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη ασφαλώς κατάλαβε καλά τι θα πει «ταξική μεροληψία». Από την ανάποδη, εννοείται...
Πράγματι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στο πλαίσιο της «συμφωνίας αλήθειας» που φιλοδοξεί να συνάψει με τον ελληνικό λαό, έδωσε, ολοκάθαρα, το περιεχόμενο και τις διαστάσεις της «ταξικής μεροληψίας». Όπως ο ίδιος και το κόμμα του την εννοούν, τη φαντάζονται, την επαγγέλλονται, τη σχεδιάζουν. Ταξική μεροληψία υπέρ των ισχυρών και εναντίον, κατάφωρα εναντίον, των αδυνάτων. Για τους οποίους αδύνατους επιφυλάσσει οικονομική καθήλωση και -στην καλύτερη περίπτωση- καθολική ανασφάλεια. Εργασιακή, οικονομική, κοινωνική ανασφάλεια.
Με ασφυκτική συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους πρώτα-πρώτα, στο πλαίσιο του «γενναίου» περιορισμού των δημόσιων δαπανών. Του κοινωνικού κράτους το οποίο, από τη φύση του, προπάντων τους αδύναμους καλείται να προστατεύσει. Εκείνοι το έχουν ανάγκη. Οι ισχυροί σιγά μη νοιάζονται γι' αυτό. Μια χαρά μπορούν να καταφύγουν στη φροντίδα των ιδιωτικών υπηρεσιών Υγείας, στα ιδιωτικά συγκοινωνιακά μέσα και στην υπερπροστατευμένη ιδιωτική εκπαίδευση.
Κι από την άλλη, με αποσάθρωση, ακόμη μεγαλύτερη αποσάθρωση, των κάθε λογής εργασιακών σχέσεων και των αντίστοιχων δικαιωμάτων. Δίχως τούτο να αναφέρεται και να αφορά μονάχα τους εργαζομένους με σχέση -προσωρινού χαρακτήρα- «συμβατικής» εργασίας. Αλλά σχεδόν τους πάντες. Όλοι αυτοί, πάντως, που έτσι κι αλλιώς βρίσκονται στον αέρα, επί Μητσοτάκη θα βρεθούν στο κενό. Τόσο καλά και τόσο απλά.
Εννοείται ότι ευαγγέλιο του -κατά Μητσοτάκη- «συμβολαίου της αλήθειας» αποτελεί, φυσικά, η επιχειρηματικότητα. Δίχως την ελάχιστη προσπάθεια διάκρισης της εύλογα υγιούς από τη βαθιά παθογενή κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα. Την οποία κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, άλλωστε, το κόμμα του, με θαυμαστό ζήλο και ακόμη πιο θαυμαστά αποτελέσματα, εξέθρεψε και γιγάντωσε χρόνια τώρα...
Ο σφετεριστής...
Επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα υπόσχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Συνδέοντάς τη, φυσικά, με τη δική του διακυβέρνηση. Αλλά και μόνο που χρησιμοποιεί τον όρο «επιστροφή», τούτο λέει πολλά. Λέει, ας πούμε, πως ο αρχηγός της Ν.Δ. ονειρεύεται και σχεδιάζει την επιστροφή στην πριν από το 2015 πραγματικότητα, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.
Με την τριγωνική διαπλοκή εν πλήρει δόξη. Με τους -κατά Καραμανλή- «νταβατζήδες» ανεξέλεγκτους να αλωνίζουν και να μεγαλουργούν. Διαθέτοντας το γενικό κουμάντο επί παντός. Με τους ισχυρούς του πλούτου και των «μέσων» να πορεύονται με τον -κατά Ψυχάρη- δανεισμό του «αέρα». Με τους υπερχρεωμένους και πτωχευμένους, πλην βαθύπλουτους επιχειρηματίες σε διαρκή ασυλία. Με τις λίστες της αμαρτίας καταχωνιασμένες σε ασφαλή κυβερνητικά συρτάρια. Με τους κάθε κατηγορίας ισχυρούς στο διωκτικό και το δικαστικό απυρόβλητο. Με τους μιντιάρχες ασύδοτους να συμπεριφέρονται ως οι επικυρίαρχοι του δημόσιου βίου. Δίχως μάλιστα να βάζουν το χέρι στην τσέπη. Όπως εδώ και 27 χρόνια καλή ώρα. Όσο για το προσφυγικό, η επ’ αυτού νεοδημοκρατική «κανονικότητα» προβλέπει την κατά περίπτωση άσκηση βίας σε καταστάσεις τύπου Ειδομένης, Πειραιά ή Ελληνικού. Αλλά και την άρνηση εγκατάστασης προσφύγων σε περιοχές όπου κάνουν κουμάντο διαπρεπή στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ακόμη και βουλευτές της. Η Κρήτη, η Λέσβος, η Χίος πολλά έχουν να μαρτυρήσουν επ’ αυτού...
Κάπως έτσι (σε πολύ αδρές γραμμές) θα μπορούσε να περιγραφεί ή «επιστροφή» που ονειρεύεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η επιστροφή στην κανονικότητα. Και όχι με βάση θεωρητικές αναζητήσεις, ούτε σενάρια φαντασίας κακόβουλων και κακόπιστων μυαλών. Είναι, ακριβώς, ό,τι ξέρουμε, είναι ό,τι ζήσαμε, είναι ό,τι υποστήκαμε, είναι ό,τι ακριβοπληρώσαμε. Χρόνια τώρα. Αυτά ακριβώς που μας έφεραν ώς εδώ.
Αλλά τι τα θέλετε; Όταν η Ν.Δ., αλλά και το ΠΑΣΟΚ σε μεγάλο βαθμό μιλούν για επιστροφή στην κανονικότητα, θεωρώντας, επομένως, αντικανονικά όσα σήμερα συμβαίνουν, μάλλον το πράμα πάει πολύ πιο μακριά. Νοσταλγούν την εποχή και τα κλέη του αλήστου μνήμης παραδοσιακού δικομματισμού. Και αισθανόμενοι, ως εξ αυτού, οι «φυσικοί» αποκλειστικοί ιδιοκτήτες της εξουσίας, θεωρούν παράδοξη, σχεδόν σκανδαλώδη και άρα «αντικανονική» και μόνη την παρουσία της Αριστεράς στην εξουσία. Τον δε Αλέξη Τσίπρα ένα είδος «σφετεριστή», κατά την ορολογία της παλιάς μοναρχικής πραγματικότητας.
Από κει ξεκινούν όλα. Μένει τώρα να δούμε πώς θα εξελιχθούν και πού θα καταλήξουν...
