ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΟΠΟΥΛΗΣ
Επί δεκαπέντε χρόνια αυτολογοκρινόμουν και δεν έγραψα λέξη για το ζήτημα της βυζαντινής Υμνογραφίας, που με ενδιέφερε ιδιαίτερα (θεωρούσα και εξακολουθώ να θεωρώ μεγάλους ποιητές τον Ρωμανό και τον Ιωάννη Δαμασκηνό των Ιδιόμελων). Ήταν η εποχή της θριαμβεύουσας νεορθοδοξίας και ό,τι κι αν έλεγα θα εγγραφόταν σ' αυτό το πλαίσιο, οπότε, ακόμη κι αν είχα να πω μεγάλες σοφίες (δεν είχα), η ζημιά θα ήταν πάντοτε πολλαπλάσια.
Για τον ίδιο λόγο, προσπαθώντας να βρω πού ακριβώς πατάει τούτη η στήλη, αλλάζοντας τόνο ξανά και ξανά, διαπιστώνω πως αυτολογοκρίνομαι κυρίως όταν πάω ν' αστειευτώ. Όχι να ειρωνευτώ, αυτό επιτρέπεται, ίσως και να επιβάλλεται μάλιστα, αφού κινείσαι πάντοτε κάτω από την ίσαλο γραμμή κι έτσι μπορείς να κλονίζεις την προφανή σημασία όσων λες, υποδεικνύοντας αυτό που, αν γινόταν, θα έλεγες - αλλά να καγχάσω, να χαβαλεδιάσω, πώς να το πω;
Μοιάζει παράδοξο να λες κάτι τέτοιο, γιατί, όπως παρατηρήσαμε ξανά και ξανά, μια από της όψεις της "μεταμοντέρνας" (λέμε τώρα!) κατάστασης είναι ότι το ολέθριο και το γελοίο εναλλάσσονται σαν να στροβιλίζεται νόμισμα και, φωτισμένοι αλλιώς, οι κατεξοχήν επικίνδυνοι εμφανίζονται ταυτοχρονως ως κλόουν. Έτσι λοιπόν, αν θες να πεις εξυπνάδες και αστειάκια, το υλικό αφθονεί - και μάλιστα ενώ παραμένεις στο επίκεντρο των μεγάλων θεμάτων. Όμως αυτό ακριβώς είναι και το καινούργιο πρόβλημα.
Όπως η ουσία του λαϊκισμού ήταν ανέκαθεν να υπογραμμμίζεις με χοντρό μαρκαδόρο το προφανές προσθέτοντας και τρία θαυμαστικά για κατανάλωση (να εμφανίζεις δηλαδή το αναμάσημα σαν κοπερνίκεια αντιστροφή και να εκπλήσσεσαι μόνο από το χιλιοειπωμένο), έτσι και η δυνατότητα να αστειευτείς κατάντησε ξεπατικωτούρα, που λέγαμε κάποτε: Περνάς με το μολύβι ξανά το σκίτσο που είναι ήδη η πραγματικότητα - και το ισοδύναμό της σε ξεθυμασμένη, κοινότοπη σκέψη. Εξού και η αφθονία πανομοιότυπων, κατ' ουσίαν, σχολίων στο Διαδίκτυο, που το καθένα προσποιείται την τέλεια, απολύτως πρωτότυπη ατάκα. Οι "επενδυτές Σύροι" είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα...
Οπότε πρέπει να σφίξεις τα χείλη, αν δεν θέλεις να υποτιμήσεις τους αναγνώστες σου. Κρίμα, γιατί θα περνούσαμε για λίγο καλά...
