ΤΗΣ ΑΛΚΜΗΝΗΣ ΨΙΛΟΠΟΥΛΟΥ
Ευθανασία. Να μια λέξη που σοκάρει. Μια λέξη που μοιάζει με εκείνο το αρχαίο έθιμο να ρίχνουν οι Σπαρτιάτες στα Τάρταρα τους αναπήρους, τους αρρώστους και τους γέροντες. Όταν όμως πρόκειται για πολιτική, πολιτικούς, χώρες και κράτη, μάζες και λαούς, είναι καλύτερα να κάνεις ευθανασία στο «άτομο» που πάσχει από καρκίνο παρά να υποφέρουν μαζί του όλα τα μέλη της οικογένειας μέχρι να ξεψυχήσει.
Δυστυχώς, πρόκειται για την Ευρώπη. Η οποία έχει τόσο πολύ γεράσει, ώστε έχει χάσει τα παλιά ωραία της χαρακτηριστικά. Τις ουμανιστικές αξίες που όλοι οι λαοί του κόσμου ζήλευαν. Τους δημοκρατικούς θεσμούς, τον σεβασμό στην ελευθερία και τη διαφορετικότητα. Τώρα έχει αποκτήσει ένα πρόσωπο απεχθές, γεμάτο καρκινώματα.
Πρόκειται για έναν άρρωστο οργανισμό, αφού όλοι οι κυβερνήτες της γηραιάς Ευρώπης έχουν μετατραπεί σε ταγούς του κέρδους, του χρήματος, των τραπεζών και του χρηματιστηριακού καπιταλισμού. Πρόκειται για έναν οργανισμό χωρίς αντανακλαστικά, γιατί, αν είχε τέτοια και αν οι κυβερνήτες του είχαν τσαγανό, θα είχαν προλάβει την κρίση του προσφυγικού πριν αυτή γίνει ανεξέλεγκτη και ο κύριος Σόιμπλε δεν θα χάιδευε την αυλή των προθύμων βαλκανικών, τέως κομμουνιστικών ή σοβιετικών χωρών, που τώρα δαγκώνουν σαν οχιές τα σπλάχνα της ευρωπαϊκής συνοχής.
Έτσι, λοιπόν, η Ε.Ε. πάει για διάλυση. Και καλύτερα να διαλυθεί, λένε πολλοί. Την έφαγαν οι στρατιές των προσφύγων, οι στρατιές όσων δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Πρόκειται για ένα καινοφανές φαινόμενο, που προσομοιάζει ωστόσο με τις επαναστάσεις των δούλων, των μουζίκων, των «αθλίων» και των κολασμένων της Γης. Μόνο που έρχεται απ' έξω. Και οι πρόσφυγες μοιάζουν κάπως με εισβολείς στα χειμερινά ανάκτορα...
Η Συνθήκη Σένγκεν είναι πλέον κενό γράμμα. Ακόμα και οι Βρυξέλλες την κατήργησαν κλείνοντας τα σύνορα με τη Γαλλία λόγω της χαοτικής κατάστασης που επικρατεί στη "ζούγκλα" του Καλαί.
Στην Ειδομένη συνωστίζονται οι εγκλωβισμένοι πρόσφυγες. Εικόνες απείρου φρίκης, απελπισμένων ανθρώπων, ιδιαίτερα γυναικόπαιδων που προσπαθούν να περάσουν κάτω από τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα των φρακτών, οι οποίοι μοιάζουν σαν ένα χέρι που πάει να κρατήσει στη χούφτα του την άμμο. Μπορείς να συγκρατήσεις όλους τους κόκκους της άμμου; Όχι, είναι αδύνατον. Μπορείς να συγκρατήσεις στη χούφτα σου το νερό; Όχι βέβαια. Έτσι, λοιπόν, το ένστικτο της επιβίωσης είναι πιο δυνατό από τους φράχτες.
Βλέποντας στην τηλεόραση ένα ντοκιμαντέρ για τη Μικρασιατική Καταστροφή, αντικρίζει κανείς εικόνες παρόμοιες με αυτές που βλέπουμε σήμερα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, κουρελήδες, ζαλωμένοι με μπαγκάζια, να στριμώχνονται στα ελληνικά λιμάνια καθισμένοι κατάχαμα, ανακούρκουδα, γυναίκες, παιδιά, γιαγιάδες, παππούδες, κι ύστερα να στοιβάζονται σε καταυλισμούς όπως-όπως, χωρίς νερό, χωρίς τα χρειώδη για μια αξιοπρεπή ζωή.
Και να τους χλευάζουν οι ντόπιοι, να τους πετούν ένα κοκαλάκι να γλείψουν για να μην πεθάνουν από την πείνα. Και οι μεγάλες δυνάμεις να αθετούν συνθήκες και συμφωνίες, να κάνουν μυστικά κομπρομέσα με τους κεμαλικούς πίσω από τις πλάτες της χώρας μας, να κοιτάζουν με άδειο, αδιάφορο βλέμμα από τα καράβια τους τη Σμύρνη να καίγεται. Και οι δικοί μας, ο ελληνικός στρατός, κάτω από το βλέμμα του βασιλιά της Ελλάδας, να αποχωρούν αφήνοντας στη μοίρα τους τούς εξαθλιωμένους και κατασφαγμένους πρόσφυγες, τους ομόθρησκους και ομογάλακτους συμπολίτες μας.
Και τώρα, τα ίδια. Αθέτηση των συμφωνιών, οι μεγάλοι «φίλοι» μας οι Ευρωπαίοι να τα έχουν βρει με την Τουρκία πίσω από την πλάτη μας κι εμάς να μας έχουν κάνει χαβούζα και σκουπιδότοπο ψυχών. Τα «σκουπίδια» δεν τα θέλουν στην αυλή τους, καλύτερα να τα πετάξουν στην αυλή του γείτονα. Αυτό δεν είναι η ουμανιστική Ευρώπη που ξέραμε. Είναι η βαρβαρική Ευρώπη του μεσαίωνα. Η ιστορία τώρα επαναλαμβάνεται ως φάρσα με άγνωστο τέλος...
