ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
Το πρώτο που ξέρω είναι πως δεν σκεφτήκατε ότι το πρώτο όπλο για την πάταξη της «μικρομεσαίας» φοροδιαφυγής είναι να οικοδομήσετε σχέση εμπιστοσύνης των πολιτών προς την κυβέρνησή τους. Ή νομίζετε ότι αυτό το... POS θα είναι σαν κάποιο μαγικό ραβδί που μόλις μας αγγίζει θα τρέξουμε όλοι χαρωποί-χαρωποί να πατάξουμε τη φοροδιαφυγή; Απ' τον μπακάλη της γειτονιάς ώς τον μεγαλο... γιατρό, δικηγόρο, εργολάβο, ξενοδόχο, εφοπλιστή κ.λπ.; Η εμπιστοσύνη χτίζεται σε βάθος χρόνου. Το κράτος πρέπει ν' αποδείξει στους πολίτες την αξιοπιστία του, κι όχι το αντίθετο. Αλλά ΠΩΣ να συμβεί αυτό, όταν επαφίεται σ' ένα ηλεκτρονικό εργαλείο να λύσει το σοβαρότερο πρόβλημα στη σχέση πολίτη-Πολιτείας, χωρίς να έχουν μελετηθεί από πολύ πριν όλες οι αναγκαίες ενέργειες που αφενός θα αποτρέπουν τα όποια απρόβλεπτα... γλιστρήματα, αφετέρου, δεν θα επιβαρύνουν τον πολίτη με μια ακόμη έμμεση φορολογία.
Διαβάζω στο πρωτοσέλιδο της "Αυγής" της Κυριακής (17/1/2016): «17,5 φορές πάνω χρεώνουν οι τράπεζες το πλαστικό χρήμα!». Κι εσείς; Τι περιμένατε; Λίγες μέρες μετά, στην ίδια εφημερίδα (28/1/2016): «Η Εθνική μειώνει σε 0,5% τις προμήθειες στα POS». Και οι άλλες τράπεζες; Μάλλον... ό,τι προαιρούνται. Δηλαδή, ξεκινάτε με το πώς θα εισπράξει το κράτος από παντού κι απ' όλους. Σωστό, αλλά δεν σκέφτεστε και τον καταναλωτή; Ποιο το κέρδος του; Κανένα. Βέβαια, θά 'χει την παρηγοριά πως θα «ληφθεί μέριμνα» ώστε η αφαίμαξή του νά 'ναι μόνο 0,5%, αν, βέβαια, «συμμορφωθούν» οι τράπεζες που όλο και «ανακεφαλαιοποιούνται». Θα μου πεις: «έλα μωρέ, σιγά το ποσό. 1 πενηνταράκι στο κατοστάρικο. Πενταροδεκάρες». Κι αν είναι πενταροδεκάρες, τότε γιατί δεν πείθετε τις τράπεζες να γίνονται οι συναλλαγές με μηδενική προμήθεια;
Όλοι έχουμε πια καταλάβει πως άλλο είναι το «κερδίζω τις εκλογές» και άλλο το «παίρνω και την εξουσία». Όσο όμως αδυνατούμε να πείσουμε τις τράπεζες, τότε δεν πείθουμε τους πολίτες να συναλλάσσονται με POS, αλλά τους υποχρεώνουμε. Η σχέση εμπιστοσύνης παύει να υπάρχει πριν προλάβει καν να διαφανεί στον ορίζοντα σαν ελπιδοφόρα πιθανότητα. Εξάλλου, το «έργο» τό 'χουμε ξαναδεί πολλές φορές. Θυμηθείτε τη «φάρσα» με τις αποδείξεις του Παπακωνσταντίνου, που τις μαζεύαμε μανιωδώς, για να μας πουν τελικά ότι δεν γίνεται να δηλώνεις εισόδημα 10.000 και έξοδα 10.000 και πως έτσι υπήρχε κίνδυνος να τεκμαίρεται περισσότερο εισόδημα κ.λπ. Εξάλλου, ο καταναλωτής επιβαρύνεται και με το 13, 23, 33% του ΦΠΑ (μόλις ανεβαίνει, αυξάνεται και η τιμή του προϊόντος) αλλά και -συνήθως- της φορολογικής εισφοράς του παρόχου. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει την ερώτηση: «με απόδειξη;» «με τιμολόγιο;» ή...«χωρίς;». Ξέρουμε όλοι τη... συνηθέστερη απάντηση.
Ας παίξουμε ένα μικρό παιχνίδι απλής αριθμητικής: Υποθέτουμε, 1ον: έναν Έλληνα που κάθε μήνα έρχεται «πάτσι κι ίσια» στα έσοδα-έξοδα, 2ον: έναν Έλληνα μεγαλοπάροχο υπηρεσιών ή προϊόντων που αν δήλωνε όλα του τα έσοδα, θα ήταν στη φορολογική κλίμακα του 30%. Έστω, λοιπόν, πως ο πρώτος ζητάει απ' τον δεύτερο υπηρεσία ύψους 1.000 ευρώ. Αν ο δεύτερος είναι λαμόγιο, προτείνει αδιαφανή δοσοληψία, ο πρώτος δίνει ένα χιλιάρικο και... μην τους είδατε. Αν όμως ο πρώτος είναι σωστός και τίμιος, απαιτεί (μαζί με την καθαρή φορολογική του συνείδηση) να πληρώσει με POS. Ο δεύτερος λοιπόν, κάνει έναν γρήγορο λογαριασμό: Φόρος 30% στο χιλιάρικο = 300. ΦΠΑ 23% = 230. Άρα: 300+230+1.000 = 1.530. Εγώ λοιπόν, θα πει, με POS θέλω 1.530. Ο έντιμος Έλληνας λοιπόν, θα δώσει 1.535 ευρώ (αν πεισθούν οι τράπεζες για το 0,5%) και θα πάει ευχαριστημένος, αλλά και κατά 535 φτωχότερος.
Και τι πρέπει λοιπόν να γίνει; Ας συνεχίσουμε λίγο το παιχνίδι μας. Μας χρειάζεται μια τράπεζα, που, δυστυχώς, δεν την έχουμε. Έχουμε όμως το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Να, λοιπόν, ο ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΣ διαχειριστής αυτών των καρτών. Α! χρειαζόμαστε και κάτι άλλο σημαντικό, και σίγουρα το σημαντικότερο στο «συμβολικό» και «επικοινωνιακό» επίπεδο, που λεν και οι καινούργιοι(!). Όλες οι αποδείξεις, τα τιμολόγια και τα POS να εκπίπτουν απ' το εισόδημα. Να μην πούμε ότι θα παίρνουμε και μια μικρή συμβολική επιβράβευση, μιας κι έτσι θα συνεισφέρουμε στον κρατικό κορβανά αλλά και στη διαμόρφωση σχέσης φορολογικής εμπιστοσύνης;
- Μπακαλόγατος: «Σωστό;»
- Ηλίας του 16ου: «Αμ' POS».
