ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Το 2015 ήταν μια σημαντική χρονιά για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Για πρώτη φορά στην Ιστορία αναδείχτηκε, με δημοκρατικές διαδικασίες, κυβέρνηση της Αριστεράς. Μια κυβέρνηση που έδωσε θάρρος και ελπίδα στους Έλληνες, αυτοί στους Πορτογάλους και εκείνοι με τη σειρά τους στους Ισπανούς. Και μόνο το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τσίπρα άντεξε ακόμα δύο, με σκληρούς εκβιασμούς, εκλογικές αναμετρήσεις, είναι δείγμα των αναγκών που αισθανόταν η πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας. Σε όλα τα ευρωπαϊκά, και όχι μόνο, πολιτικά κέντρα κυριαρχούσε το θαυμαστικό ερώτημα. Μα πώς είναι δυνατόν αυτοί εκεί κάτω, με παραλυμένες τις τράπεζες, με τόση ανεργία, τόσες δυσκολίες τέλος πάντων, να επιμένουν Αριστερά;
ΜΕΧΡΙ στιγμής, παρά τα λάθη απειρίας, η κυβέρνηση δείχνει να είναι η μόνη ελπίδα. Ικανή να προχωρήσει το όραμά της, που είναι αναγκαιότητα υψίστης σημασίας, δηλαδή στη μετάβαση σε ανάπτυξη μιας νέου τύπου εξωστρεφούς οικονομίας, ικανής να βάλει σημαντική προστιθέμενη αξία στα παραγόμενα προϊόντα και στις παρεχόμενες υπηρεσίες. Το επιστημονικό και γνωστικό κεφάλαιο που διαθέτουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, εντός και εκτός της χώρας, είναι τεράστιας σημασίας περιουσία για τα άλματα που απαιτούνται.
ΕΙΝΑΙ δεδομένη η επιτυχία; Υπάρχουν ενδογενείς και εξωγενείς αστάθμητοι παράγοντες και εμπόδια που θα προκύπτουν κάθε μέρα μέχρι να ολοκληρωθούν οι υπερβάσεις. Πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησης η άρτια λειτουργία όλων των κυβερνητικών μηχανισμών. Δεύτερο, εξίσου σημαντικό, ο ρεαλισμός στην επιλογή των στόχων, ώστε οι προσπάθειες να είναι συγκροτημένες και κατά συνέπεια αποτελεσματικές. Να δώσω ένα παράδειγμα. Τέθηκε στόχος να λειτουργήσουν ιατρικά κέντρα σε κάθε γειτονιά. Δεν ξέρω σε ποια χώρα εφαρμόστηκε κάτι τέτοιο, πόσο κόστισε, πόσο καλά και αποτελεσματικά λειτούργησε. Ξέρω όμως χώρες, όπως για παράδειγμα η Βρετανία, που έχει τεράστια εμπειρία στον τομέα της υγείας, όπου οι ιατρικές υπηρεσίες σε κάθε γειτονιά παρέχονται από συμβεβλημένους γιατρούς και διαγνωστικά κέντρα με εξαιρετική επαγγελματική και επιστημονική αρτιότητα, χωρίς γραφειοκρατίες και με σημαντικές οικονομίες κλίμακος στις δαπάνες. Όταν βάζεις τέτοιου είδους και τόσο μεγάλης δυσκολίας στόχους, όταν ακόμα δεν μπορείς να λειτουργήσεις σωστά τα δημόσια νοσοκομεία, το σίγουρο είναι ότι στο τέλος θα εκτεθείς, περνώντας κάτω από τον πήχη.
Ο ΣΤΟΧΟΣ ανατροπής αυτής της κυβέρνησης μπορεί να μετατέθηκε, αλλά δεν ματαιώθηκε. Μια κυβέρνηση που έχει όλα σχεδόν τα κόμματα της αντιπολίτευσης τυφλά εναντίον της και όλες τις ομάδες της εξοκοινοβουλευτικής Αριστεράς στα κάγκελα, για να αντεπεξέλθει πρέπει να έχει, πέρα από την ενότητά της, την ικανότητα να αναζητά και να βρίσκει πολύτιμες δυνάμεις που αφθονούν στην κοινωνία, που θέλουν και μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά το κυβερνητικό έργο, το οποίο είναι εθνικής σημασίας αυτές τις κρίσιμες στιγμές.
ΘΑ ΗΜΟΥΝ περισσότερο αισιόδοξος αν υπήρχε ένα κόμμα ικανό να συμβάλει και να στηρίξει κριτικά το κυβερνητικό έργο. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, παρά τις αποχωρήσεις των σκληρών, δογματικών συνιστωσών λόγω έλλειψης εφαρμόσιμων πολιτικών προτάσεων, που -ουσιαστικά- λειτουργούσαν ως κόμματα μέσα στο κόμμα, το οποίο είχε εικόνα Βαβέλ, παρουσιάζει τα ίδια συμπτώματα. Η αξιοκρατία έχει παραχωρηθεί στις τάσεις που αρνούνται να δώσουν λογαριασμό η μία στην άλλη. Ουσιαστικά, εξακολουθούν να λειτουργούν ως συνεταιριστικές παρατάξεις που απαιτούν ανάλογα με τους συσχετισμούς που έχουν σε επίπεδο Κεντρικής Επιτροπής και τον ανάλογο αριθμό θέσεων στα διάφορα όργανα του κόμματος. Θα πει κανείς, μαλακά κύριε, μη βιάζεσαι, υπάρχει μπροστά ένα συνέδριο όπου εκεί θα επιλυθούν όλα. Μακάρι να συμβεί αυτό. Αυτό όμως που συμβαίνει σήμερα είναι ανησυχητικό. Για παράδειγμα την Τρίτη το απόγευμα συνεδρίασε η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή συζητήθηκε, παρουσία του αρμοδίου υπουργού Γ. Μουζάλα, το εξαιρετικά κρίσιμο και σοβαρό θέμα των προσφυγικών ροών. Και ενώ θα περίμενε κανείς να μην απουσιάζει κανείς από τα μέλη της Γραμματείας, άρχισαν και αποχωρήσεις όταν μπήκε στην αίθουσα ο υπουργός!
ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ εσάς σοβαρή συμπεριφορά αυτή και μάλιστα ικανή να εγγυηθεί την επίλυση των σοβαρών δυσλειτουργιών που εξακολουθεί να παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ; Όταν ένα κόμμα κερδίζει την εμπιστοσύνη του 36% του συνόλου των ψηφοφόρων και όσο κατεβαίνουμε κλίμακα, δηλαδή Περιφέρειες, δήμοι, συνδικάτα επαγγελματικές και επιστημονικές ενώσεις, η επιρροή του κόμματος περιορίζεται δραματικά, αναζητάς απαντήσεις. Ποιες απαντήσεις λοιπόν έχουν τα στελέχη του κόμματος για αυτό το πολιτικό παράδοξο;
ΚΑΙ ΦΤΑΝΟΥΜΕ στην απάντηση. Φτάνουμε στον Αλέξη Τσίπρα. Διότι χωρίς αυτόν, το πολιτικό του άστρο, η Αριστερά δεν θα μπορούσε να φτάσει ποτέ στα επίπεδα που έφτασε και να μένει όρθια. Να έχει δηλαδή βγει οριστικά από την ασφάλεια του ενυδρείου και να δίνει τη μάχη στην ανοιχτή θάλασσα. Και επειδή ο Αλέξης Τσίπρας, εκτός από πρωθυπουργός, είναι και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν στο κομματικό του αξίωμα κι ακόμα περισσότερες. Έχει πλέον το κύρος, την εμπιστοσύνη της κοινωνίας και των μελών να κατοχυρώσει τις δημοκρατικές διαδικασίες και την αξιοκρατία για ένα κόμμα αρχών, ικανό να αντιστοιχηθεί με την κοινωνία, παντού. Η μεγάλη ευκαιρία βρίσκεται μπροστά. Στο συνέδριο της άνοιξης. Αν χαθεί, θα χαθεί και πολύτιμο μέρος των στηριγμάτων που έχει ανάγκη η κυβέρνηση στον κυριολεκτικά τιτάνιο αγώνα για τη σωτηρία του τόπου. Καλή χρονιά.
