ΤΟΥ ΛΕΑΝΔΡΟΥ ΠΟΛΕΝΑΚΗ
Περισσότερο γνωστός στην εποχή του ως «Μήτσος», ο Δημήτριος Ράλλης υπήρξε από τους πλέον σφοδρούς και αδιάλλακτους πολέμιους του κινήματος του 1909 (Γουδή), που στρεφόταν εναντίον του φθαρμένου παλαιού πολιτικού συστήματος και συνέβαλε ώστε να έρθει στην εξουσία το κόμμα των φιλελευθέρων, με ιδρυτή και ηγέτη τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο Δημήτριος Ράλλης επιχείρησε ώς το τέλος, με κάθε δυνατό τρόπο, να εκτρέψει το κίνημα από τους στόχους του, αποπροσανατολίζοντάς το ή δελεάζοντάς το για να ενταχθεί στο κατεστημένο. Ιδιαίτερα αρνητική στάση κράτησε απέναντι στον ίδιο τον Ελευθέριο Βενιζέλο, με επιχειρήματά που θα δούμε πιο κάτω.
Πορτραίτο αδρό του Μήτσου Ράλλη φιλοτεχνεί ένας λίγο γνωστός αλλά σπουδαίος Νεοέλληνας θεατρικός συγγραφέας, ο Γ. Η. Ησαΐας, στην αριστοφανικής εμπνεύσεως κωμωδία του, που έχει τίτλο: «Ειρήνη», γραμμένη το 1897, αμέσως μετά τον άτυχο ελληνοτουρκικό πόλεμο, και μηδέποτε παιγμένη. Στην Εθνική Βιβλιοθήκη και στη Βιβλιοθήκη της Βουλής είναι άγνωστη. Κατέχω ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα αντίτυπα της πρωτότυπης έκδοσης. Άλλο ένα υπάρχει στη βιβλιοθήκη του θεατρολογικού τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης. Η συστηματική αποσιώπηση του βιβλίου και του συγγραφέα (δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα γι' αυτόν πλην του ότι συνέθετε μουσική και εσφαλμένα ταυτίζεται με τον σύγχρονό του ηθοποιό Ησαΐα), ήταν τέτοια, που ακόμη και ο εγγονός του «Μήτσου», ο αείμνηστος Γεώργιος Ράλλης, όταν του ανέφερα την ύπαρξη του έργου αυτού με πρωταγωνιστή τον πάππο του, έμεινε κατάπληκτος! Ιδού γιατί αποσιωπήθηκαν ο συγγραφέας και το βιβλίο:
Παρακολουθούμε στο έργο τον βίο και την πολιτεία της κυβέρνησης Δημητρίου Ράλλη που ορκίστηκε μετά τη λήξη του ελληνοτουρκικού πολέμου... και ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις για την σύναψη ειρήνης με την Τουρκία, η οποία διεκδικούσε υπέρογκη πολεμική αποζημίωση προκειμένου να εκκενώσει την Θεσσαλία. Με τις Μεγάλες Δυνάμεις να παρακολουθούν απαθείς, αν όχι να τη σιγοντάρουν. Βλέπουμε τον Μήτσο Ράλλη να καταλαμβάνει την εξουσία πραξικοπηματικά, με τη συνδρομή ροπαλοφόρων τραμπούκων (αποτελούν τον «χορό» του έργου) και με «διαρπαγές οπλοπωλείων». Αυτό είναι κάτι που αναφέρει και ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης, σε μια υποσημείωση, στην «Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος». Κατά τον ιστορικό, ο Ιωάννης Μεταξάς αποστέλλει τηλεγράφημα από το μέτωπο στο οποίο είχε παραμείνει, ζητώντας να τον πληροφορήσουν εάν αληθεύουν τα διαδιδόμενα, «ότι ο Δημήτριος Ράλλης κατέλαβεν πραξικοπηματικώς την εξουσίαν με την συνδρομήν ροπαλοφόρων τραμβούκων (sic) και με διαρπαγάς οπλοπωλείων».
Αφού οδηγήσει τα πράγματα σε αδιέξοδο, με τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής αδιάλλακτα εχθρικές, με πρώτη ανάμεσά τους τη Γερμανία (στο έργο του Γ. Η. Ησαΐα οι δυνάμεις προσωποποιούνται... ως χονδρές, πανάσχημες αντιπαθητικές κυράδες), ο πανθομολογουμένως ανεπαρκής και ανίκανος «Μήτσος», εξαναγκάζεται σε παραίτηση. Το έργο τελειώνει με την μεγαλοπρεπή «πολιτική κηδεία» του. (Εδώ έπεσε έξω ο συγγραφέας, η πολιτική καριέρα του Μήτσου Ράλλη δεν είχε τελειώσει, αντίθετα, δημιούργησε δυναστεία.)
Πορτραίτο του Μήτσου Ράλλη εξίσου αδρό, φιλοτεχνημένο με την ίδια διάθεση, συναντάμε, είκοσι χρόνια αργότερα, στο, επίσης εξαιρετικά δυσεύρετο αγγλόφωνο βιβλίο της Ελληνοαμερικανίδας δημοσιογράφου Δήμητρας Βάκα - Μπράουν, που περιλαμβάνει συνεντεύξεις όλων των τότε πολιτικών αρχηγών, με τίτλο: «Στην καρδιά της γερμανικής δολοπλοκίας» (1917). Είχε αρχίσει να δημοσιεύεται σε συνέχειες μεταφρασμένο, στη Βενιζελική, τότε, «Εστία», αλλά σταμάτησε με τη μεταπολίτευση του '20. Τον Μήτσο Ράλλη το πιο πάνω βιβλίο εμφανίζει να ανήκει στον σκληρό πυρήνα των γερμανόφιλων πολιτικών. Για τον Ελευθέριο Βενιζέλο ο εν λόγω «Μήτσος» εξακολουθεί να εκφράζεται με άκρα περιφρόνηση, κατηγορώντας τον ως... αλεξιπτωτιστή της πολιτικής... που του στέρησε, όταν ήρθε από την Κρήτη, τη βουλευτική του έδρα, και επιπλέον... δεν προέρχεται από «τζάκι» και δεν ομιλεί καλώς την αγγλική γλώσσα! Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Το αίμα νερό δεν γίνεται!
