Του Γιάννη Κουτσοκώστα
Θα ακουστεί παράδοξο, αλλά δεν είναι. Στις εκλογές ψηφίζουμε και για τον... Αϊλάν, το τρίχρονο παιδάκι από τη Συρία που ξεβράστηκε νεκρό στα τουρκικές ακτές. Η φωτογραφία με το άψυχο κορμάκι του συγκλόνισε τον κόσμο ολόκληρο γιατί έδωσε «πρόσωπο» στην τραγωδία και έγινε σύμβολο της προσφυγικής κρίσης.
Δυστυχώς ο Αϊλάν δεν ήταν η πρώτη, ούτε η μόνη παιδική ψυχούλα που έσβησε στα κρύα νερά του Αιγαίου. Και δυστυχώς δεν θα είναι ούτε η τελευταία. Ο Αϊλάν, αλλά και οι εκατοντάδες άλλοι Αϊλάν, που χάνονται κάθε ημέρα στη Μεσόγειο, δεν χρειάζονται δάκρυα και θρήνο, ούτε καν τον οίκτο μας. Έχουν ανάγκη την οργή μας και τη φωνή μας για να σταματήσει -τώρα- αυτό το έγκλημα, που αποτελεί ντροπή κυρίως για την Ευρώπη. Η οποία έκανε τα «στραβά μάτια», αν δεν υποδαύλιζε την κρίση στη Συρία, και τώρα κάνει τα στραβά μάτια στις συνέπειές της.
Αποφεύγει να χαράξει -έστω και τώρα- μια ενιαία πολιτική ασύλου, να προστατέψει τις ανθρώπινες ζωές και να πολιτευτεί στη βάση της αμοιβαιότητας και της αλληλεγγύης.
Σε αντίθεση με την κοινή γνώμη, που συγκλονίζεται, η σημερινή πολιτική ηγεσία της Ευρώπης, με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις, απλά δείχνει να συγκινείται αλλά δεν... κινείται. Και κάνει κάτι χειρότερο: Κλείνεται στα εθνικά της «καβούκια», υψώνει τείχη και φράγματα στα σύνορά της και επιστρατεύει αστυνομία και στρατό για να αντιμετωπίσει τους χιλιάδες ζωντανούς... Αϊλάν, που χτυπούν την πόρτα της.
Μέσα σε αυτό το κλίμα εκκολάπτεται και το νέο... αυγό του φιδιού και ανασύρονται από τα χρονοντούλαπα της ιστορίας θεωρίες, όπως αυτές που εκστόμισε ο Ούγγρος πρωθυπουργός, ότι τα κύματα των προσφύγων θα αλλοιώσουν την εθνική και θρησκευτική συνοχή των πληθυσμών της Ευρώπης.
Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Ούτε ήρθε από τον ουρανό η μετάλλαξη της Ευρώπης σε ένα κλειστό κλαμπ χωρών, όπου όλοι θα παίζουν... μπάλα, αλλά στο τέλος θα κερδίζουν πάντα οι... Γερμανοί. Είναι αποτέλεσμα των κυρίαρχων πολιτικών και της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας στην Ευρώπη.
Οι πρόσφυγες και η οικονομική κρίση
Δεν είναι του παρόντος, αλλά το πώς αντιμετωπίζεται η προσφυγική κρίση είναι -τηρουμένων των αναλογιών- πανομοιότυπο με το πώς αντιμετωπίζεται η οικονομική κρίση. Με τις ίδιες ιδεοληψίες, τις ίδιες φοβίες και την ίδια σκληρότητα. Χωρίς όραμα, χωρίς ορίζοντες και χωρίς αλληλεγγύη. Γι' αυτό, αυτή η Ευρώπη απωθεί και δεν γοητεύει.
Αυτή η Ευρώπη δεν έχει σχέση με την Ευρώπη που οραματίστηκαν οι εμπνευστές της και με αυτή που έχουν ανάγκη οι λαοί της. Οι οποίοι τελικά, αργά ή γρήγορα, θα πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, θα αναζωογονήσουν το ευρωπαϊκό όραμα, θα διώξουν τα φαντάσματα και θα επαναφέρουν στο προσκήνιο τις αρχές της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης και του κράτους πρόνοιας. Με μία προϋπόθεση: να αλλάξουν τον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων παντού. Ήδη έγινε ένα πρώτο ελπιδοφόρο βήμα με τη στροφή προς τα αριστερά των Εργατικών στη Βρετανία. Το επόμενο μπορεί και πρέπει να γίνει στις εκλογές της Κυριακής. Αν νικήσουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά, η νίκη θα είναι βάλσαμο και ελπίδα για όλη την Ευρώπη. Θα είναι νίκη και για χάρη του Αϊλάν.
