ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΡΑΤΣΑΛΗ*
Πριν 2, 3 μέρες άκουγα τον Κοτζιά στην κεντρική προεκλογική ομιλία του ΣΥΡΙΖΑ (- ΠΡΑΤΤΩ) στη Ρόδο. Τον ήξερα ως Κνίτη από το Γκίσεν, όταν εγώ ήμουνα Ρηγάς στη Φραγκφούρτη, το 1974, το '75; Ψέματα, δεν ήμουνα Ρηγάς, ήμουνα οργανωμένος στο ΚΚΕ Εσωτερικού, γιατί δεν υπήρχε Ρήγας στη Φραγκφούρτη τότε. Συμφωνήσαμε με τον Κουζέλη, από το Μάρμπουργκ, να εμφανίζομαι και ως οργάνωση του Ρήγα Φραγκφούρτης. Οι κόντρες στον φοιτητικό σύλλογο, στην Κοινότητα Εργατών Φραγκφούρτης - η μεγαλύτερη θέση που πήρα ποτέ στη ζωή μου, Γραμματέα της Κοινότητας με βγάλανε οι 16.000 Έλληνες μετανάστες της Φραγκφούρτης τότε - ήταν πολύ δύσκολες. Και να φανταστεί κανείς ότι δεν υπήρχε οργανωμένη Δεξιά. Ανύπαρκτη. Στον φοιτητικό σύλλογο, στην Εργατική Κοινότητα... Ναι, αλλά όχι στην Ελληνική Πρεσβεία στο Ανόβερο. Νομίζαμε, οι τότε αριστεροί, ότι έχουμε την εξουσία. Κούνια που μας κούναγε. Είχαμε την κυβέρνηση στον μικρόκοσμό μας -φοιτητικούς συλλόγους, κοινότητες Ελλήνων- αλλά δεν είχαμε την εξουσία. Εννοώ, ότι, παρά τους αγώνες για το εκπαιδευτικό ζήτημα των παιδιών των Ελλήνων μεταναστών, τα ίδια τα παιδιά -τώρα 40άρηδες;- ήταν, περίπου, παγερά αδιάφορα απέναντί μας. Δεν ξέραμε και δεν ξέρουν(;) ότι οι νέοι είναι η εξουσία τού αύριο. Είναι η εξουσία του εαυτού τους και των γηρατειών μας.
Στην ωραία λοιπόν και μεστή, για μένα, ομιλία του Κοτζιά στη Ρόδο, άκουσα κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Το είπε περίπου έτσι: το δημοψήφισμα ήταν η μεγαλύτερη στιγμή πολιτικοποίησης της νέας γενιάς, που το πολιτικό σύστημα προσπάθησε λυσσαλέα να αποβλακώσει τα τελευταία τριάντα χρόνια (επειδή φοβήθηκε τη δυναμική του Πολυτεχνείου, προσθέτω εγώ). Ο κίνδυνος είναι, συνέχισε, ότι επειδή δεν ακολούθησε μια νίκη (και επειδή είναι νεολαία) μπορεί να απογοητευθεί. Πρέπει πάση θυσία να το αποτρέψουμε αυτό. Για να μπορεί να πορευτεί στη ζωή της, με ψηλά το κεφάλι. Το οφείλουμε.
Σοφό, λέω εγώ. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.
Και ξαναπαίρνω την ευθύνη των λόγων μου.
- Η Ντόρα Μπακογιάννη, όταν βγήκε η είδηση ότι επιτέλους πήγαν τέσσερις εισαγγελείς και πήραν κατάθεση από τον Φαλτσιανί για τη λίστα Λαγκάρντ-Φαλτσιανί, μας είπε, άκουσον, άκουσον, ότι δεν ξέρει κατά πόσο είναι νόμιμο, γιατί είναι προϊόν υποκλοπής η λίστα. Όχι τα λεφτά. Η λίστα! Αυτή είναι η συναγωνίστρια του αυτοφωράκια.
- Ο μόνος εργαζόμενος Έλληνας, ο Θεοδωράκης, δυσφορεί, άκουσον, άκουσον, που δεν προβλέπεται να εισάγουμε πολιτικούς από άλλες χώρες.
- Οι λάτρεις του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, τόσα χρόνια μέσα στο κόμμα, δεν βλέπουν καμιά ρωγμή στο ευρωπαϊκό μπλοκ που κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε επτά μήνες. Γι' αυτό κι έφυγαν, άκουσον, άκουσον, οργανωμένοι από το κόμμα. (Όπα, σύντροφοι δημοκράτες.)
- Η Φώφη έχει ακόμα τον Βενιζέλο, που εύχεται, άκουσον, άκουσον, να βγει ο αυτοφωράκιας πρωθυπουργός.
- Ο Κουτσούμπας αδιαφορεί αν θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ ή η Νέα Δημοκρατία, γιατί το μέγα πρόβλημά γι' αυτόν, άκουσον, άκουσον, είναι ο Λαφαζάνης που είχε δάσκαλο τον ρεβιζιονιστή Φλωράκη.
- Ο Μιχαλολιάκος περιμένει να βγει και πάλι τρίτο κόμμα για να "καθαρίσει", άκουσον, άκουσον, όσους ράπερ δεν πρόλαβε να "καθαρίσει" η εγκληματική του παρέα.
Όταν απέχω λοιπόν την Κυριακή, δηλώνω σιωπηρά ή φωναχτά ότι όλα αυτά τα παραπάνω δεν με ενδιαφέρουν.
Έ, όχι! Όλα αυτά μας ενδιαφέρουν, γιατί αφορούν στο μέλλον μας. Ένα μέλλον για τους πολλούς και όχι για τους λίγους. Δηλαδή, με απλά λόγια: Ένα πολιτισμένο μέλλον. Έτσι όπως το βλέπει ο Χαϊλάντερ, ο Ανδρέας και πολλοί άλλοι -από τους 300 όλους κι όλους κατοίκους- στην Τήλο, όπως και σε πολλά άλλα νησιά, που με αυταπάρνηση σώζουν ανθρώπινες ζωές, γιατί στα μάτια των προσφύγων που σώζουν και περιθάλπουν, βλέπουν τα δικά τους πρόσωπα και όχι την απειλή της περιουσίας τους.
Γι' αυτό ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ χωρίς κόμπλεξ. Είμαι 61άρης και σας γαμώ τα Λύκεια, που λέει κι ο Σαββόπουλος.
_________________
*Ο Κώστας Βρατσάλης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου
