Στην ταινία του «Μελαγχολία» ο Λαρς Φον Τρίερ βαφτίζει με το όνομα αυτό έναν μυστηριώδη πλανήτη, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ καταπίνει τη Γη. Σε μια πιο προσιτή εκδοχή, η έμπνευση του σπουδαίου Δανού σκηνοθέτη μπορεί να διαβαστεί και ως διαπίστωση ότι ο κόσμος μας βουλιάζει στη μελαγχολία. Ό,τι δηλαδή συμβαίνει, τηρουμένων των αναλογιών, και με τον δικό μας κόσμο, αυτόν της ελληνικής Αριστεράς, εδώ και ενάμιση μήνα.
«Μελαγχολία» επειδή ο Τσίπρας δεν κατήργησε τα Μνημόνια και τους εφαρμοστικούς τους νόμους, όπως «είχε υποσχεθεί». Μόνο που ο Τσίπρας δεν είχε πει ακριβώς αυτό. Η τελεία δεν μπήκε ποτέ στο σημείο που την τοποθετούν, για προφανείς λόγους, πολλοί και διάφοροι ετερόκλητοι επικριτές. Η φράση είχε και συνέχεια: «Και θα διαπραγματευτούμε σκληρά, από μηδενική βάση, για τη σύναψη νέας δανειακής σύμβασης».
Αυτή η συνέχεια αποσιωπάται, επίσης για προφανείς λόγους. Διότι η μακρά σκληρή διαπραγμάτευση δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ούτε τα λίγα μεν, αλλά εμφανή, θετικά σημεία της συμφωνίας μπορούν να αποκρυβούν. Ούτε οι όχι αρκετές αλλά ούτε και αμελητέες προοδευτικές, ριζοσπαστικές, νομοθετικές τομές τις επτάμηνης διακυβέρνησης μπορούν να εξαφανιστούν.
Όμως μεγαλύτερη σημασία απ' όσα συνέβησαν τους περασμένους μήνες έχουν αυτά που θα συμβούν τους επόμενους: Πώς θα κυβερνηθεί η χώρα και από ποιους. «Μελαγχολία της Αριστεράς τέλος, έρχεται η μελαγχολία της Δεξιάς», σχολίασε εύστοχα η Όλγα Γεροβασίλη επισφραγίζοντας το τέλος της εσωστρέφειας, κάτι που είχε ήδη σηματοδοτήσει ο Αλ. Τσίπρας το Σαββατοκύριακο στην "Αθηναΐδα".
Βέβαια η συναισθηματική κατάσταση της Δεξιάς ενδιαφέρει μόνο ως προς τα αίτιά της. Εν προκειμένω την ήττα της. Η ήττα της ποικιλώνυμης Δεξιάς και των εκφραστών της διαρκούς μονόπλευρης λιτότητας θα επιτευχθεί μόνο με τη νίκη της Αριστεράς. Δηλαδή την καθαρή εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.
Κ. Ξηροκώστας
