ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Τον Αύγουστο δεν έχει ειδήσεις, συνηθίζαμε να λέμε, εν τούτοις απολύτως καθοριστικό θα είναι το επόμενο 15ήμερο για τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνηση, τη χώρα.
Είναι το 15ήμερο κατά το οποίο οικονομικό επιτελείο και διαπραγματευτική ομάδα θα έλθουν αντιμέτωποι με την πλευρά των δανειστών, με στόχο να επιτευχθεί συμφωνία ώς τις 20 Αυγούστου. «Για το σενάριο αυτό εργαζόμαστε», διαβεβαίωνε συνεργάτης του πρωθυπουργού. Ταυτόχρονα με το βασικό πεδίο διαπραγμάτευσης, η Αθήνα εκτιμάται πως θα εργαστεί περισσότερο εντατικά στο κεφάλαιο των συμμαχιών της στην Ε.Ε.: η -συγκινητική- εικόνα χιλιάδων Ευρωπαίων με ελληνικές σημαίες στα χέρια θύμισε στους παλιότερους τις αντίστοιχες διαδηλώσεις κατά της χούντας...
Όμως, η συμφωνία θα πρέπει να επικυρωθεί στη Βουλή, εν πρώτοις από τους βουλευτές της συμπολίτευσης, από τη στάση των οποίων θα κριθούν και οι πολιτικές εξελίξεις το επόμενο διάστημα. Ταυτόχρονα αλλά και μαζί με όλα αυτά, ο κομματικός μηχανισμός θα αρχίσει να ανεβάζει στροφές ενόψει της έναρξης του προσυνεδριακού διαλόγου, φάση την οποία θα σηματοδοτήσει η Κεντρική Επιτροπή, σε νέα συνεδρίασή της περί τα τέλη του τρέχοντος μηνός.
Το «στοίχημα» για κόμμα - κυβέρνηση
Όλο αυτό το χρονικό διάστημα συμπυκνώνεται από το Μέγαρο Μαξίμου στο δίπολο, «ανοιχτό κόμμα - σταθερή κυβέρνηση», με τα αντίστοιχα μηνύματα προς το στελεχιακό δυναμικό και τη βάση του κόμματος, ακόμη όμως και στους πολίτες που θα ήθελαν να αγκαλιάσουν τώρα το πολιτικό πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ανοιχτό κόμμα, με τα μέλη του να παίζουν καθοριστικό ρόλο -γι' αυτό και η απόφαση για έκτακτο συνέδριο- αλλά και σταθερή κυβέρνηση, με απόλυτο σεβασμό των συλλογικών αποφάσεων.
«Η πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην Ευρώπη, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, είτε υποστηρίζεται από αριστερούς βουλευτές είτε πέφτει από αριστερούς βουλευτές, επειδή κατά τη γνώμη τους έπαψε να είναι αριστερή», έλεγε στην πιο χαρακτηριστική, μάλλον, αναφορά του ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ανοίγοντας τις εργασίες της διευρυμένης Κεντρικής Επιτροπής το μεσημέρι της Πέμπτης.
Και το μήνυμα που έστελνε, ενόψει της κρίσιμης αυγουστιάτικης κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης περί το Μνημόνιο, ότι η ψήφος ενός εκάστου βουλευτή θα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από πριν. Κάθε ψήφος φέρνει πιο κοντά ή αντιθέτως απομακρύνει έκτακτες πολιτικές εξελίξεις.
Θα πρέπει να είναι σαφές, ωστόσο, ότι τα φαινόμενα δυϊσμού παίρνουν τέλος, καθώς «δεν μπορεί επ' άπειρον να αξιοποιείται η ψήφος άλλων βουλευτών», τα κόμματα των οποίων επιχαίρουν για την εικόνα του τραυματισμένου ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ δεν νοείται «άλλοι βουλευτές να μοιράζονται την ευθύνη και άλλοι να μην ψηφίζουν στηρίζοντας -όπως διατείνονται- την κυβέρνηση», έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας, περιγράφοντας το «σουρεαλιστικό», όπως ο ίδιος το περιέγραψε, τοπίο.
Θα πρέπει να συμφωνήσουν όλες οι πλευρές στον ΣΥΡΙΖΑ, κατά την άποψη της ηγεσίας, ότι δεν υπάρχουν λιγότερο και περισσότερο αριστεροί, λιγότερο και περισσότερο επαναστάτες. Όλοι μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες, στο όνομα των ίδιων ανθρώπων δίνουν τη μάχη της πολιτικής, από την ίδια γωνία κάθονταν, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και των κυβερνητικών συσκέψεων.
Κάπου εκεί μετά τον Δεκαπενταύγουστο, λοιπόν, θα έρθει στη Βουλή η ώρα για το μεγάλο «ναι» και το μεγάλο «όχι», θα έρθει η στιγμή -και δεν θα είναι εύκολη- κατά την οποία κάθε βουλευτής θα πρέπει να αποφασίσει ανάμεσα στον «ξαφνικό θάνατο» και τον «μακρόσυρτο θάνατο», εικόνα που επέλεξε ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής Τάσος Κορωνάκης για να περιγράψει το δίλημμα της συμφωνίας του Ιουλίου, μπορεί ίσως όμως να περιγράψει και το δίλημμα της επικείμενης συμφωνίας: ξαφνικός και αργόσυρτος θάνατος έχουν μια διαφορά, στο δεύτερο «ζεις αύριο και μπορείς να παλέψεις, να νικήσεις την αρρώστια, στον ξαφνικό δεν ζεις».
Αλλά δεν θα είναι και το μόνο δίλημμα, ενώπιον του οποίου θα βρεθούν αντιμέτωποι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Στην ομιλία του στην Κ.Ε. ο Αλ. Τσίπρας έθεσε υπ' όψιν του σώματος πέντε «Αν», πέντε σημεία που, θαρρεί κανείς, ότι γράφτηκαν για την κοινοβουλευτική «μάχη» του Αυγούστου:
«Αν κάποιος νομίζει ότι θα μπορούσε να φέρει καλύτερη συμφωνία δεν έχει παρά να το ισχυριστεί.
Αν κάποιος νομίζει ότι μια άλλη κυβέρνηση και ένας άλλος πρωθυπουργός μπορούν καλύτερα, να το πει ευθέως.
Αν κάποιος νομίζει ότι ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειψε μια καλύτερη εναλλακτική για τον λαό να διατυπώσει αυτή την άποψη.
Αν, επίσης, υπάρχει η άποψη ότι η αριστερά πρέπει να εγκαταλείψει τη διακυβέρνηση επειδή δεν έφερε μια καλύτερη συμφωνία, επίσης πρέπει να το διατυπώσει με σαφήνεια.
Αν υπάρχει η άποψη ότι αυτή η συμφωνία είναι το χειρότερο Μνημόνιο, και αυτό πρέπει να ειπωθεί και να εξηγηθεί με επιχειρήματα».
Τι συνεπάγεται τυχόν πτώση της κυβέρνησης
Η καταψήφιση της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ευρώπη και στον τόπο μας θα πρέπει να είναι σαφές ότι θα σημάνει τη διακοπή του έργου που συντελέστηκε ώς τώρα. Γιατί αυτή η κυβέρνηση που συχνά έδινε την εντύπωση ότι είναι εξ ολοκλήρου απορροφημένη από την άνιση διαπραγμάτευση, παρ' ότι βρήκε τα κρατικά ταμεία άδεια, πέτυχε να δώσει ανάσες σε συμπολίτες μας με τις 100 δόσεις, με την κατάργηση του 5ευρου στα νοσοκομεία, με τα μέτρα αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης, με την επαναπρόσληψη αδίκως απολυθέντων, την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, την απόδοση ιθαγένειας στους μετανάστες δεύτερης γενιάς.
Όπως επίσης όλοι θα πρέπει να ξέρουν ότι τυχόν καταψήφιση της κυβέρνησης συνεπάγεται βίαιη διακοπή πολιτικών πρωτοβουλιών που θα αποτυπώνουν το στίγμα της Αριστεράς, βίαιη διακοπή μέτρων στα οποία είναι αποφασισμένη να προχωρήσει, μέσα από συγκρούσεις με τους διαχρονικώς ευνοημένους, όπως:
- Η πάταξη φοροδιαφυγής του μεγάλου πλούτου (εδώ, ο γνώστης του φορολογικού πεδίου, νέος αν. υπουργός Οικονομικών Τρύφωνας Αλεξιάδης αποτελεί καλή εγγύηση για γρήγορα, κατά το δυνατόν, και σωστά αποτελέσματα).
- Η αντιμετώπιση της διαφθοράς που μαστίζει το ελληνικό Δημόσιο, το οποίο είχε χτισθεί στα μέτρα των «γαλαζοπράσινων» κυβερνήσεων.
- Η ανασυγκρότηση του Δημοσίου με στόχο να αποτελέσει σύμμαχο του κοινωνικού συνόλου.
- Οι μεγάλες αλλαγές στο πολιτικό σύστημα και το χτύπημα της διαπλοκής στο αμαρτωλό «τρίγωνο», τράπεζες - παλαιά κόμματα - χρεοκοπημένα (όχι μόνο οικονομικά) media. Οι τελευταίες, μαζικές απολύσεις σε μεγάλα ηλεκτρονικά μέσα είναι ένα προφανές μέσο εκβιασμού προς την κυβέρνηση, θέμα το οποίο χειρίζονται ήδη οι συναρμόδιοι υπουργοί Νίκος Παππάς και Γιώργος Κατρούγκαλος.
«Να αφουγκραστούμε την κοινωνία»
«Είναι αδιανόητο», συμπερασματικά, «να εγκαταλειφθεί η προοπτική αυτή που ανοίγει για πρώτη φορά στον τόπο μας», σημείωνε ο Αλ. Τσίπρας στην Π.Γ., στις αρχές της εβδομάδας. Για να καταλήξει, «η μάχη αυτή δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί, αυτό είναι και το μήνυμα που παίρνουμε από την κοινωνία και οφείλουμε να το ακούσουμε».
Σε δύο μήνες από τώρα, μια δύσκολη διαδρομή θα φτάνει στο τέλος της -εκτός αν προηγηθούν άλλα γεγονότα- με τη σύγκληση του έκτακτου συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, που θα σηματοδοτήσει το πέρασμά του (ΣΥΡΙΖΑ) σε μια νέα φάση: με ένα πραγματικό κόμμα των μελών (και όχι των τάσεων), όπως αυτοκριτικά σημείωσαν ο Αλέξης Τσίπρας και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης από το βήμα της Κ.Ε. Ένα συνέδριο που, όπως υπογράμμισαν όλοι όσοι στήριξαν τη διεξαγωγή του, δεν θα έχει κλειστή θεματολογία, αντιθέτως, όλα, μα όλα, θα βρεθούν πάνω στο τραπέζι.
Και, χωρίς να παραγνωρίζει κανείς ότι εντός του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν κατατεθειμένα δύο διαφορετικά σχέδια, όλοι θα βρίσκονται στο σταυροδρόμι: υιοθέτηση της κοινής συνισταμένης ή ένας διαφορετικός δρόμος. Όμως, οι συλλογικές αποφάσεις είναι δεσμευτικές για όλους, και, άρα, όπως διεμήνυε η κυβερνητική εκπρόσωπος Όλγα Γεροβασίλη, «ο καθένας θα πάρει τις ευθύνες του».
