Χθες ξανάνοιξε η ΕΡΤ. Κανονικά και με τον νόμο και με τον Εθνικό Ύμνο στην έναρξη. Και με ενθουσιασμό και με αμηχανία και με ένα λαϊκό πάρτι το βράδυ στο προαύλιο. Και, ακόμα περισσότερο, με μεγάλη ευθύνη.
Το μαύρο στην ΕΡΤ αποτέλεσε σημείο καμπής για το μνημονιακό σύστημα, αποτέλεσε αποκάλυψη για το πού ήταν αποφασισμένη να φτάσει η αντίληψη διάλυσης ολόκληρων τομέων του ελληνικού κράτους, ήταν ακρωτηριασμός και γι' αυτό το διάδοχο σχήμα, η ΔΤ, παρέμεινε αποσυνάγωγη μεταξύ των ευρωπαϊκών ραδιοτηλεοράσεων. Το μαύρο στην ΕΡΤ και ο αγώνας των εργαζομένων συντάραξαν την ελληνική κοινωνία και η επαναλειτουργία της αποτελεί συλλογική νίκη.
Αν πει κανείς ότι, με βάση τον πήχη που έριξε τόσο χαμηλά η περίοδος Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ, η σημερινή ΕΡΤ θα λάμψει ό,τι κι αν κάνει, θα είναι λάθος. Αν σκεφτεί κανείς ότι συμψηφιστικά η ΕΡΤ θα πρέπει να γίνει η τηλεόραση του ΣΥΡΙΖΑ ή της παρούσας κυβέρνησης, θα είναι εγκληματικό λάθος. Σίγουρα δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση και αυτό φάνηκε και από την επιλογή των επικεφαλής.
Το λογότυπο στην ταράτσα του Ραδιομεγάρου είναι αυτό της ΝΕΡΙΤ με το Ν και με το Ι να έχουν αφαιρεθεί. Η ΕΡΤ όμως δεν είναι συν - πλην η ΝΕΡΙΤ. Είναι η εμπειρία, η αποκρυστάλλωση, το αρχείο, η μνήμη, οι μεγάλες διοργανώσεις σχεδόν 75 χρόνων.
Η χώρα έχει ανάγκη από μια ραδιοτηλεόραση υψηλού κύρους και επιπέδου. Η ΕΡΤ έχει τις προϋποθέσεις να γίνει αυτό ακριβώς. Αφήνοντας πίσω τις κακές στιγμές και κρατώντας την ουσία. Η ΕΡΤ ήταν και θα συνεχίσει να είναι η δημοσιογραφική, τεχνολογική, καλλιτεχνική και επιμορφωτική ναυαρχίδα των ελληνικών ΜΜΕ.
