Ευτυχώς να πεις, που λύθηκε το θέμα της Έλενας Παναρίτη. Γιατί, να αντιμετώπιζε ο Τσίπρας ταυτόχρονα τη Μέρκελ και την Παναρίτη, κομμάτι δύσκολο. Με τις 43 ή τις 143 βουλευτικές υπογραφές διαμαρτυρίας που εισέπραξε, όσο να' ναι θα πιεζόταν.
Ε, λοιπόν, μήπως θα πρέπει να περιμένουν κάποιοι να λήξει το θρίλερ της διαπραγμάτευσης; Να μπει η κατάσταση σε κάποια, τέλος πάντων, κυβερνητική «κανονικότητα». Κι ύστερα μπορούν να γκρινιάζουν όσο θέλουν, με την άνεσή τους...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Μήπως εντέλει ήταν υπερβολικός όλος αυτός ο θόρυβος για την Έλενα Παναρίτη; Όλες αυτές οι διαμαρτυρίες, κάποιες από τις οποίες πλήρως αποκαθηλωτικές των κυβερνητικών επιλογών, έως και των κυβερνητικών προθέσεων. Κι εκείνες οι υπογραφές των βουλευτών; Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πια στην κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πια κυβέρνηση. Και δεν ξέρω πόσο δόκιμες μπορούν να θεωρηθούν τέτοιες μέθοδοι. Ιδίως αν, μετά απ' αυτό, μετά και από την «ευτυχή» κατάληξη της συγκεκριμένης υπόθεσης, το πάρουνε σκοινί κορδόνι και εμφανίζονται λίστες βουλευτικών υπογραφών κάθε τρεις και λίγο, με την όποια αφορμή. Ε, λοιπόν, έτσι, πολύ απλά, είναι δύσκολο να κυβερνηθεί η χώρα.
Και, επιτέλους, δεν μπορεί πλέον να ισχύει, με την ίδια όπως παλιά ανελαστικότητα, η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς. Έχουμε πλέον περάσει σε άλλη φάση. Σε φάση ειδικών και ιδιαίτερων ευθυνών. Σε φάση ειδικών και ιδιαίτερων πρακτικών απαιτήσεων και αναγκών. Όπου πολλοί άνθρωποι μπορεί να φανούν εξαιρετικά χρήσιμοι για τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς. Άνθρωποι οι οποίοι, πιθανώς, είχαν διαφορετικές από κείνες της Αριστεράς προσεγγίσεις το 2010, το 2011 ή το 2012. Οι οποίοι όμως, με τη σημερινή τους στάση, δείχνουν ολοκάθαρα πρόθυμοι να βάλουν πλάτη στην κυβερνητική προσπάθεια. Μια προσπάθεια, έτσι κι αλλιώς σχεδόν προμηθεϊκή. Πολύ περισσότερο που ο ΣΥΡΙΖΑ του 37%, και ίσως σήμερα του 45%, οφείλει να αποτυπώσει και στις επιλογές του την τέτοια θηριώδη διεύρυνση. Ως η κυβέρνηση όλων των Ελλήνων. Και τι σόι «όλων των Ελλήνων» κυβέρνηση θα ήταν, αν απέκλειε από χέρι τους μισούς Έλληνες επειδή υπέπεσαν κάποτε στο προπατορικό μνημονιακό αμάρτημα; Δεν χωρούν λοιπόν σήμερα συμπεριφορές στη βάση κριτηρίων «πολιτικού ρατσισμού». Επ' ουδενί.
Και, στο κάτω-κάτω, ας ρίξουν μια ματιά, όσοι σήμερα δεν σηκώνουν μύγα στο αριστερό σπαθί τους, στη νεότερη πολιτική ιστορία του τόπου. Στην πολιτική ιστορία της Αριστεράς συγκεκριμένα. Για να μελετήσουν τις αντίστοιχες πρακτικές, από τις δεκαετίες του '40 και του '50 ακόμη...
Και το δημόσιο αίσθημα;
Από την άλλη μεριά, είναι ν' απορεί κανείς, με πόση ευκολία, και με τι άγνοια κινδύνου ενίοτε, κάποια κυβερνητικά στελέχη δείχνουν να αγνοούν ή και να περιφρονούν το δημόσιο αίσθημα. Ακόμη και το δημόσιο «κομματικό αίσθημα». Ας ελπίσουμε ότι απλώς «δείχνουν» να το αγνοούν, και δεν το αγνοούν στην πραγματικότητα. Οι περιπτώσεις Παναρίτη αλλά και Ταγματάρχη είναι απολύτως αντιπροσωπευτικές εν προκειμένω. Έκαναν μπαμ δε από την αρχή για τη θύελλα που θα ξεσήκωναν. Για να μην αναφερθούμε σε παλιότερη σχετική συμπτωματολογία. Από την εποχή της επιλογής υποψηφίων βουλευτών ήδη. Που μάλιστα σήμερα τους βρίσκουμε κάθε τόσο μπροστά μας. Και στη συνέχεια, με την σύμπραξη με τους ΑΝ.ΕΛΛ., με την επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, για να σταθούμε μονάχα στα μείζονα. Και αν για κάποια απ' αυτά είχαμε να κάνουμε με στρατηγικού χαρακτήρα, ειδικής στόχευσης, ηγετικές επιλογές, ε, δεν ήταν όλες έτσι. Οι περιπτώσεις της Παναρίτη και του Ταγματάρχη, για παράδειγμα, συνιστούν προωθημένα προκλητικές επιλογές απέναντι στο φρόνημα του κόσμου της Αριστεράς. Δίχως άλλοθι του όποιου τύπου. Δεδομένου ότι για τα συγκεκριμένα πόστα δεν υπάρχει περίπτωση να μην διατίθενται άλλοι, των ίδιων ή και περισσότερων ειδικών προσόντων, χωρίς βαρίδια στο βιογραφικό τους.
Αλλά, όπως και να' ναι, σήμερα ο Τσίπρας βρίσκεται στο μάτι του διαπραγματευτικού κυκλώνα. Με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Περισσεύουν όθεν οι κάθε λογής γκρίνιες. Ιδιαίτερα εκείνες των πολύ υψηλών ντεσιμπέλ. Οι ικανές ακόμη και να διασαλεύσουν τη συμπολιτευτική συνοχή. Ας τελειώνουμε με το καλό με το θρίλερ, κι εδώ είμαστε, δεν χανόμαστε...
