ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Στο άρθρο της προηγούμενης Κυριακής υπήρχε μία απορία: "Πέρα από την παρατεταμένα πεισματική αντίδραση του Σόιμπλε, ο οποίος παραμένει στη γραμμή συντριβής ή πλήρους υποταγής της αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα, υπάρχει ένα σοβαρό ερώτημα. Πώς ο ακραίος υπουργός Οικονομικών θα σταθεί στη θέση του, αν οι αισιόδοξες εκτιμήσεις και προβλέψεις της Αθήνας επιβεβαιωθούν;".
Τελικά οι αισιόδοξες εκτιμήσεις της Αθήνας δεν επιβεβαιώθηκαν. Κάποιοι, όπως προκύπτει, έπαιξαν τον ρόλο του... καλού μπάτσου και -μέχρι στιγμής- κατάφεραν να παραπλανήσουν την ελληνική κυβέρνηση. Έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος (και χρήμα) για την ομαλοποίηση της ελληνικής οικονομίας, που δυστυχώς δεν έχει την πολυτέλεια, δηλαδή τις δυνάμεις και τις αντοχές, να ανταποκριθεί σε αυτόν τον μαραθώνιο που έχει επιβληθεί από τους δανειστές.
ΝΑ ΘΕΣΟΥΜΕ το ερώτημα: Γιατί οι δανειστές, και μάλιστα οι πολιτικοί εκπρόσωποι των δύο μεγάλων χωρών, της Γερμανίας και της Γαλλίας, προτείνουν στον Τσίπρα κάτι που είναι εκ των προτέρων βέβαιο ότι δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να αποδεχτεί; Υπάρχουν αναλύσεις που έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι μπορούν να κάμψουν τον Έλληνα πρωθυπουργό; Ακόμα και αν υπάρχουν, θεωρώ απίθανο να μην γνωρίζουν πως μια τόσο προκλητικά ετεροβαρής συμφωνία, είναι αδύνατον να περάσει από τη Βουλή. Εκτός αν ο πραγματικός στόχος είναι αυτός. Δηλαδή η κυβέρνηση να πέσει μόνη της από εσωτερικές διαφωνίες, κάτι που θα κρύψει το πραγματικό πρόβλημα και θα μεταθέσει όλη την ευθύνη στο κυβερνών κόμμα, δηλαδή στην Αριστερά.
Η ΑΡΝΗΣΗ Μέρκελ - Ολάντ να υποκύψουν στις πιέσεις του ΔΝΤ για κούρεμα του ελληνικού χρέους αποκαλύπτει πως οι ηγεμόνες της Ε.Ε. θέλουν να έχουν μονίμως δεμένο ένα σχοινί στον... λαιμό της Ελλάδας. Ακόμα και αν υποχωρήσουν για λόγους τακτικής τόσο ώστε να μπορεί να γίνει δεκτή μια συμφωνία περιορισμένου χρόνου, η Ελλάδα θα παραμείνει λόγω υπερβολικού χρέους μια χώρα εκβιάσιμη ανά πάσα στιγμή. Συμπέρασμα: Η Ελληνική κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός πίστεψαν ότι η υπομονή τους θα επιβραβευτεί. Δεν δικαιώθηκαν -τουλάχιστον μέχρι στιγμής- και παρασύρθηκαν από υποσχέσεις εκδηλώνοντας μια αισιοδοξία που τελικά τους αφήνει εκτεθειμένους.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ τι κάνουμε; Κάνουμε ό,τι εξυπηρετεί καλύτερα τα εθνικά συμφέροντα της χώρας. Μετά από 200 χρόνια ανεξαρτησίας, παρά τις αιματηρές κηδεμονίες, η χώρα αυτή δεν μπορεί να γίνει προτεκτοράτο και ιδιωτικό οικόπεδο αναψυχής των πλουσίων της Ευρώπης. Κατά συνέπεια η απόφαση για το μέλλον του τόπου αφορά όλους τους Έλληνες πολίτες. Είναι σαφές πως στο 36% που επέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον έκαναν κυβέρνηση δεν έχει δοθεί λευκή επιταγή να οδηγήσει τη χώρα εκτός Ευρωζώνης. Μα, αν δεν υπάρχει άλλη επιλογή, αν η ρήξη είναι αναπόφευκτη;
ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ θα τη λάβει απ' ευθείας ο ελληνικός λαός. Το θέμα είναι ποιο θα είναι το ερώτημα και πόσο αποφασιστικά ενωμένος θα είναι ο λαός. Για να είναι, όσοι εκτιμούν πως η ρήξη είναι μονόδρομος οφείλουν να το αποδείξουν και να παρουσιάσουν οργανωμένο εναλλακτικό σχέδιο που θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες της επιλογής αυτής. Υπό κανονικές συνθήκες, ένα σοβαρό και έμπειρο κόμμα θα είχε ήδη επεξεργαστεί εναλλακτικά σχέδια και θα είχε κάνεις διεθνείς επαφές ώστε η μεταβατική περίοδος, που θα είναι εξαιρετικά δύσκολη, να κρατήσει όρθιο το εθνικό οικοδόμημα. Η επαναστατική ρητορική της άκαπνης γραφειοκρατίας δεν συγκινεί τον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Σε τέτοιες περιπτώσεις τα λάθη απαγορεύονται και οι εκ των υστέρων συγγνώμες δεν γίνονται αποδεκτές.
ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ για τη μεγιστοποίηση της εθνικής ενότητας είναι συγκεκριμένα. Διάσκεψη όλων των κομμάτων για το εθνικό πλέον ζήτημα. Επεξεργασία του σχεδίου δημοψηφίσματος και κυρίως αναλυτικότατη ενημέρωση του λαού. Χρειάζεται βασανιστική σκέψη, διότι, αν πρόκειται να διχάσεις τον ελληνικό λαό, ό,τι και αν αποφασίσει η πλειοψηφία, οι δυνάμεις που θα απομείνουν ίσως δεν θα αρκούν για να στηρίξουν την εθνική προσπάθεια. Η ρήξη, ούτως ή άλλως, έχει πολιτικό ρίσκο. Όταν όμως το ρίσκο αφορά ουσιαστικά την εθνική σου ύπαρξη, το πολιτικό ρίσκο έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Οι δυνάμεις που αρνήθηκαν τη συμφωνία, που απαίτησαν την υποταγή της χώρας, θα σε πολεμήσουν το ίδιο σκληρά και στη συνέχεια. Δεν ήθελαν να δώσουν την ευκαιρία στην πρώτη αριστερή κυβέρνηση να πετύχει. Ήθελαν να τη χρησιμοποιήσουν ως κακό παράδειγμα προς αποφυγή; Γιατί να σου επιτρέψουν να πετύχεις εκτός Ευρωζώνης;
ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Είτε βρεθεί τρόπος για μια βιώσιμη λύση, είτε αναγκαστεί η χώρα να σπάσει τα δεσμά της υποταγής, οι δυσκολίες έπονται. Το καλύτερο έμψυχο δυναμικό της χώρας πρέπει να κληθεί και να στηρίξει την εθνική προσπάθεια. Είναι σίγουρο πως αυτό το δυναμικό, αν παρουσιαστεί και δηλώσει διαθεσιμότητα, θα αξιολογηθεί και θα αξιοποιηθεί; Απαντώ: Δεν είναι σίγουρο. Οι αποκλίνουσες γκρουπαρισμένες δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν εκφράζουν -από την αρχή- αντιρρήσεις μόνο για την περίπτωση της συμφωνίας. Φοβάμαι ότι, στην περίπτωση που η ρήξη έρθει ως εθνική ανάγκη, τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα. Και όταν ένα κόμμα που κυβερνά δεν είναι ενωμένο, πώς θα ενώσει τον ελληνικό λαό; Περιμένουμε τις απαντήσεις.
