ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Το απόγευμα της Τετάρτης ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αμέσως μετά τη σύσκεψη στο υπουργείο Οικονομικών, έκανε δηλώσεις: "Θέλω να διαβεβαιώσω τον ελληνικό λαό ότι διαπραγματευόμαστε εξασφαλίζοντας εκ των προτέρων συνθήκες ασφάλειας και σταθερότητας για την ελληνική οικονομία. Όπως γνωρίζετε, η κυβέρνηση λειτουργεί συλλογικά. Εδώ και καιρό έχουμε μια συλλογική διεργασία, βάσει της οποίας λαμβάνονται οι αποφάσεις. Προφανώς και η τελική ευθύνη αναλογεί στον πρωθυπουργό και το υπουργικό συμβούλιο. Έχουμε κάνει πολλά βήματα. Είμαστε στην τελική ευθεία, είμαστε κοντά σε μια συμφωνία. Αυτή η συμφωνία θα είναι θετική για την ελληνική οικονομία."
ΟΜΩΣ, για να μην κάνουμε την επιθυμία μας πραγματικότητα, οφείλουμε να σημειώσουμε τη νέα αντίδραση Σόιμπλε στη διατυπωμένη αισιοδοξία της Αθήνας. Ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών Μάρτιν Γιέγκερ τόνισε, αμέσως μετά τις δηλώσεις Τσίπρα, ότι οι πληροφορίες του Βερολίνου σχετικά με την πορεία των διαπραγματεύσεων δεν συνάδουν με αυτές που έρχονται από την Αθήνα! Πέρα από την παρατεταμένα πεισματική αντίδραση του Σόιμπλε, που παραμένει στη γραμμή συντριβής ή πλήρους υποταγής της αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα, υπάρχει ένα σοβαρό ερώτημα: Πώς ο ακραίος υπουργός Οικονομικών θα σταθεί στη θέση του, αν οι αισιόδοξες εκτιμήσεις και προβλέψεις της Αθήνας επιβεβαιωθούν;
ΠΑΝΤΩΣ, το μήνυμα αισιοδοξίας από τον Αλέξη Τσίπρα, πέρα από τον ελληνικό λαό, απευθύνεται και στο εσωτερικό του κόμματος και ειδικότερα στην Κεντρική Επιτροπή, εκεί όπου η εσωκομματική διαπάλη δεν επηρεάζεται από την κρισιμότητα των στιγμών! Αυτό το "προφανώς η τελική ευθύνη αναλογεί στον πρωθυπουργό και το υπουργικό συμβούλιο" αποστέλλεται σε εκείνους που αμέσως μετά τη συνεδρίαση και την ψηφοφορία στην πρόσφατη Κεντρική Επιτροπή ανακοίνωσαν με στόμφο, ότι υπάρχει και ρεβάνς, διότι η συμφωνία θα περάσει και από την Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ. Αν και δημοκρατικά αυτονόητο, θεσμικά και συνταγματικά ουδεμία σημασία έχει για την εκλεγμένη, απ' ευθείας από τον ελληνικό λαό, κυβέρνηση. Ας το δικαιολογήσουμε ως έλλειμμα κυβερνητικής κουλτούρας. Στο σημείο αυτό, για όσους υποψιάζονται αντιδημοκρατικές συμπεριφορές, να θυμίσουμε ότι στους τρεις μήνες της διακυβέρνησης Τσίπρα το συντονιστικό των οικονομικών υπουργείων υπό της προεδρία του πρωθυπουργού έχει συνεδριάσει πάνω από 20 φορές, όταν στα τρία χρόνια της διακυβέρνησης Σαμαρά, με Μνημόνια και ντιρεκτίβες των δανειστών, κάτι αντίστοιχο δεν συνέβη ούτε μία φορά!
ΟΙ ΓΚΡΙΝΙΕΣ, δεν θα σταματήσουν σε ένα τόσο πολωμένο πολιτικά κόμμα. Κρίσιμα ζητήματα οικονομικής πολιτικής, που δεν γίνονται αντιληπτά από τον δογματικό και μονομερή τρόπο που τα προσεγγίζει μερίδα στελεχών και φορέων, προσφέρονται -αν δεν κάνω λάθος- για νέες διαφωνίες. Δύο περιπτώσεις που αναμένεται να απασχολήσουν την κυβέρνηση σύντομα, μετά την εξομάλυνση της κατάστασης και την συμφωνία που αναμένουμε με τους θεσμούς. Ας ξεκινήσουμε από το λιμάνι του Πειραιά. Πρέπει να επιστρέψει ολοκληρωτικά στον δημόσιο τομέα ή υπάρχει συνδυασμός που να ικανοποιεί την κινεζική εταιρία COSCO που είναι ένας γίγαντας των θαλασσίων μεταφορών; Με ποια μέθοδο δουλεύεις για να λάβεις την καλύτερη απόφαση; Πώς προκύπτει η προστασία του δημοσίου συμφέροντος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Αν, για παράδειγμα, στην επιλογή του συνδυασμού με παρούσα την COSCO η κινεζική κυβέρνηση σε βοηθήσει να εξάγεις ανταγωνιστικά προϊόντα στην Κίνα, δεν οφείλεις να το μελετήσεις και να το σταθμίσεις σοβαρά καθώς η τεράστια κινεζική αγορά μπορεί να απορροφήσει εύκολα δεκαπλάσια από άποψη όγκου προϊόντα από την χώρα μας; Αν, επίσης, κινεζικά κεφάλαια ενδιαφερθούν να μπουν στην ανάπτυξη των ελληνικών σιδηροδρόμων και τη διασύνδεσή τους με τα λιμάνια και τα ευρωπαϊκά δίκτυα, δεν θα μπει και αυτό στο τραπέζι; Μετά παίρνεις και τη σωστή απόφαση με βάση και το εθνικό συμφέρον.
ΠΑΜΕ στην περίπτωση των περιφερειακών αεροδρομίων. Οι αερολιμένες, που είναι μονοπωλιακού χαρακτήρα επιχειρήσεις, σε μια τόσο τουριστική χώρα όπως η Ελλάδα, εκτός από άρτιοι και σύγχρονοι πρέπει να έχουν καλές τιμές, ώστε να ελκύουν τις αεροπορικές μεταφορές των τουριστών. Φυσικά η καλύτερη επιλογή θα είναι να μείνουν τα αεροδρόμια κρατικά, αρκεί η κυβέρνηση να έχει χρήματα να επενδύσει. Το ενδιαφέρον της κρατικής γερμανικής εταιρίας Fraport πρέπει να αξιολογηθεί, με δύο παραμέτρους. Πρώτον ότι θα κάνει τις απαραίτητες και μακράς πνοής επενδύσεις και δεύτερον ότι θα υπάρχει δημόσιος μετοχικός έλεγχος, ειδικά στην τιμολογιακή πολιτική και τις εργασιακές σχέσεις. Φυσικά υπάρχει και ένας ακόμα λόγος... κάτω από το τραπέζι. Δίνεις κάτι στους Γερμανούς για να πάρεις από αυτούς κάτι που εσύ έχεις ανάγκη. Τα βάζεις λοιπόν όλα στο τραπέζι και μετά αποφασίζεις.
ΣΤΗΝ κοινών κανόνων παγκόσμια οικονομία, δεν μπορείς να σταθείς ούτε μέρα αν αγνοήσεις ή θεωρήσεις ότι οι κανόνες αυτοί αφορούν όλους τους άλλους εκτός από σένα. Φτιάξε το καλύτερο συνεταιριστικό πολυμετοχικό εργοστάσιο. Αν δεν βρεις δρόμους μεταφοράς και δίκτυα διανομής, δεν πρόκειται να βρεις αγορές να πουλήσεις τα προϊόντα του καλού εργοστασίου. Κανείς δεν θα σου δώσει κάτι, αν δεν υπάρχει αντάλλαγμα. Ζητώ συγνώμη που σας ταλαιπωρώ με αυτονόητα πράγματα, αλλά, βλέπετε, και η δική μας Αριστερά, δεν έχει ξεπεράσει τις αγκυλώσεις που την ταλαιπωρούν. Μπορεί να κολακεύεται τώρα που βρίσκεται στην εξουσία, αλλά δεν θα την κρατήσει αν μείνει κολλημένη στις ξεπερασμένες από τη ζωή ιδεοληψίες.
