Του Άγγελου Μανταδάκη
Η διαφωνία δεν είναι κατ' ανάγκη προάγγελος δεινών για ένα πολιτικό κόμμα. Ιδιαιτέρως για ένα μεγάλο κόμμα, όπως τέτοιο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ (κι ας μας συγχωρέσουν όσοι πικράθηκαν με το αποτέλεσμα της 25ης Ιανουαρίου.)
Ένα μεγάλο κόμμα λοιπόν, που ασκεί και τη διακυβέρνηση της χώρας, όχι σπάνια καλείται να αναλάβει την ευθύνη αποφάσεων σε κρίσιμα ζητήματα που αφορούν το μέλλον του τόπου. Μια τέτοια περίπτωση είναι η διαπραγμάτευση με την Ευρωζώνη για τη σύναψη μιας νέας συμφωνίας. Ουσιαστικά, η συμφωνία αυτή -αν φυσικά υπάρξει- θα επανακαθορίσει τη σχέση της χώρας με την Ευρώπη. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαπραγματεύεται για λογαριασμό του ελληνικού λαού. Και η διαπραγμάτευση αυτή είναι σκληρή, δεν είναι λεωφόρος στρωμένη με ροδοπέταλα.
Η απόφαση της κυβέρνησης θα είναι καθοριστική των εξελίξεων. Θα είναι η πρώτη φορά έπειτα από χρόνια που η Αριστερά θα διαδραματίσει έναν τόσο καθοριστικό ρόλο.
Έχει ιδιαίτερη σημασία το κλίμα μέσα στο οποίο θα γίνει η τελική συζήτηση στον ΣΥΡΙΖΑ για τη λήψη της απόφασης. Η Αριστερά, και ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζει, να συζητά δημοκρατικά και τα πιο δύσκολα θέματα. Γνωρίζει να επιδιώκει συνθέσεις με βάση τα κριτήρια που κάθε φορά θέτει και αφορούν τις αξίες που υπηρετεί. Έτσι και τώρα, στο κρίσιμο ζήτημα που αφορά όχι μόνο την Αριστερά αλλά όλο το έθνος, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του έχουν την ωριμότητα και τη σοβαρότητα, από θέση ευθύνης, να κάνουν τη σωστή επιλογή. Αυτή που ανταποκρίνεται στις δεσμεύσεις τους απέναντι στον λαό.
Σε μια τέτοια συζήτηση δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Θα είναι ευχής έργο η οποιαδήποτε απόφαση να τύχει μιας μεγάλης στήριξης μέσα στο κόμμα και φυσικά στην κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση, όμως, προτεραιότητα έχει ο αλληλοσεβασμός. Δεν υπάρχουν από τη μια πλευρά "πουλημένοι" και "προδότες", ούτε από την άλλη πλευρά "συνεργάτες του αντιπάλου".
Όποια απόφαση κι αν υπάρξει, θα εκφράσει το κόμμα και βεβαίως την κυβέρνηση, χωρίς εκατέρωθεν χαρακτηρισμούς που θα αμαυρώσουν την ίδια τη διαδικασία του διαλόγου.
Στηρίζω τη γραμμή της πλειοψηφίας όπως εφαρμόστηκε μέχρι σήμερα στην πολιτική του κόμματος, αναγνωρίζω όμως και τις σημαντικές αναλύσεις και θέσεις που διατυπώνει συχνά η μειοψηφία. Η σκέψη του κόμματος αποτελείται συλλογικά από τις θέσεις τόσο της πλειοψηφίας όσο και της μειοψηφίας.
Τα κόμματα έχουν ψυχή. Και η ψυχή τους είναι η δυνατότητά τους να γονιμοποιούν τις απόψεις, να παράγουν αλήθειες μέσα σε ένα αληθινά δημοκρατικό περιβάλλον.
