Τρεις είναι, κατά τον Γ. Κασιμάτη, οι αναγκαίες πολιτικές ενίσχυσης της αντίστασης του εθνικού κράτους: Η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, η πολιτική ανάπτυξης, η αναδιοργάνωση του κράτους.
Στην τρίτη από τις πολιτικές αυτές (αναδιοργάνωση του κράτους) διαβάζουμε:
«Η ανάγκη αυτής της πολιτικής που αφήσαμε να επισημάνομε τελευταία είναι πρώτη σε πρακτική σημασία. Κράτος χωρίς καλή οργάνωση και λειτουργία ούτε στις κρίσεις αντέχει, ούτε στις επιθέσεις μπορεί να αμυνθεί και να αντισταθεί, ούτε πολιτικά να κυβερνηθεί, ούτε οικονομικά και κοινωνικά να αναπτυχθεί, ούτε να έχει παρουσία στη διεθνή κοινότητα και να υποστηρίζει τα εθνικά συμφέροντα με κύρος και ισχύ.
Στο σώμα αυτού του κράτους αναπτύσσονται μόνο η διαφθορά, τα νεοπλάσματα εξουσίας που καταστρέφουν τη δημοκρατία και κάθε είδους αρρώστιες που αποδομούν τον κοινωνικό ιστό, ώστε να γίνει εύκολο θύμα της βουλιμίας των υπερεθνικών κέντρων εξουσίας που παραμονεύουν.
Η ελληνική εμπειρία -επισημαίνει ο Γ. Κασιμάτης- δεν έδειξε μόνο το σύμπτωμα της ευκολίας με την οποία εξαρχής επιβλήθηκε και μέχρι σήμερα εφαρμόστηκε το καθεστώς χειραγώγησης και κοινωνικο-οικονομικής αφαίμαξης της Ελλάδας. Έδειξε σε όλο της το μέγεθος τη σκοπιμότητα των ενεργειών της τρόικας και των κρατών και των υπερεθνικών δυνάμεων που την κατευθύνουν για την πλήρη αποδόμηση και διάλυση του κρατικού μηχανισμού με την εμμονή τους στον καταστροφικό τρόπο εφαρμογής του 'προγράμματός' τους.
Η εμμονή αυτή κατέστησε πια φανερό στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού ότι η εφαρμογή των δανειακών συμφωνιών του 'Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής' αποτελεί όχι μόνο πολιτική χειραγώγησης της Ελλάδας, αλλά και αποδόμησής της ως εθνικού κράτους.
Αυτό ακριβώς δείχνει το αδυσώπητο ενδιαφέρον της τρόικας, που ήδη περιγράψαμε, για την εφαρμογή των όρων των δανειακών συμβάσεων που συνδέονται με το εισπρακτικό αποτέλεσμά τους και την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας.
Ο ειδικός όρος υποχρέωσης της Ελλάδας για διαρθρωτικές μεταβολές στο κράτος, που ρητά τέθηκε εξαρχής στις δανειακές συμβάσεις, συρρικνώθηκε τελικά, όπως είδαμε, στην πρακτική της τρόικας σε όρο ιδιωτικοποίησης των πηγών του δημόσιου πλούτου μέσω χειραγωγημένου οργανισμού που λειτουργεί με αντισυνταγματικά κριτήρια φαύλου και διαλυμένου κράτους. Όλα αυτά δε δείχνουν πολιτική διάλυσης του ελληνικού κράτους;», είναι το, αναμφίβολα ρητορικό, ερώτημα του ομ. καθηγητή και συγγραφέα.
