Κώστας Ζαχαριάδης, Πλατφόρμα 2010
1) Κάθε διαπραγμάτευση κρίνεται εκ τους αποτελέσματος. Είμαι αισιόδοξος ότι το αποτέλεσμα των συνομιλιών θα είναι θετικό για τη χώρα μας, αυτός είναι ο επωφελής δρόμος και για την Ευρώπη. Επιτέλους βλέπουμε να γίνεται διαπραγμάτευση ύστερα από πέντε χρόνια που ακολουθήθηκε το δόγμα του "καλού και υπάκουου μαθητή".
Όμως ήδη υπάρχουν σημαντικές επιτυχίες πριν τελειώσει η διαπραγμάτευση:
- Αποφυγή ενός σχεδίου που στόχευε στην οικονομική και δημοσιονομική ασφυξία και ουσιαστικά στόχευε σε «αριστερή παρένθεση» στη διακυβέρνηση της χώρας.
- Ανάδειξη της αναποτελεσματικότητας των πολιτικών λιτότητας και διεθνοποίηση του ελληνικού ζητήματος.
Η διαπραγμάτευση για να καταλήξει σε συμφωνία θα πρέπει να σεβαστεί τις βασικές «κόκκινες γραμμές» μας και να δίνει αναπτυξιακή προοπτική για τη χώρα, να είναι οικονομικά και κοινωνικά βιώσιμη. Μια συμφωνία που απλώς θα μας εξασφαλίζει την επόμενη δόση και θα οικοδομείται επί κοινωνικών ερειπίων δεν θα γίνει αποδεκτή.
2) Ας δούμε μια πολύ σύντομη αποτίμηση του τι κάναμε σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας και με δεδομένη την απειρία μας σε κυβερνητική εξουσία:
- Ελήφθησαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης.
- Ρυθμίστηκαν σε 100 δόσεις οι οφειλές προς το Δημόσιο.
- Αποποινικοποιήθηκαν οι οφειλές προς το Δημόσιο έως 50.000 ευρώ.
- Σταδιακά επανέρχονται οι παράνομα απολυμένοι του Δημοσίου.
- Καταργήθηκε το εισιτήριο των 5 ευρώ στα δημόσια νοσοκομεία.
- Αποφασίστηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της βίας στα γήπεδα και τη διαφθορά στον αθλητισμό.
- Ακυρώθηκαν οι αυξήσεις στα τιμολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος.
- Καταργήθηκαν οι φυλακές Τύπου Γ'.
- Επαναλειτουργεί η ΕΡΤ.
- Χορηγείται το επίδομα ενοικίου σε 30.000 νοικοκυριά.
Σίγουρα ξεχνώ κάποια και αυτά είναι μόνο η αρχή και υπό πίεση. Βεβαίως θα ήθελα να έχουμε υλοποιήσει από την πρώτη ημέρα το σύνολο των προεκλογικών μας δεσμεύσεων. Όμως αυτό δεν είναι δυνατό. Χρειάζεται ειλικρίνεια, ό,τι δεν μπορούμε να πετύχουμε τώρα θα προσπαθήσουμε να το πετύχουμε σε έξι μήνες και σε έναν χρόνο. Εμείς δεν κρύβουμε τις δυσκολίες κάτω από το χαλί και δεν βαφτίζουμε το κρέας ψάρι. Θα κριθούμε για τη συνέπεια λόγων και έργων στο τέλος της τετραετίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αφουγκράζεται τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της κοινωνίας και να παρεμβαίνει. Το κόμμα δεν είναι και δεν θα είναι «προϊσταμένη αρχή» της κυβέρνησης, αλλά βεβαίως και δεν θα είναι απλός παρατηρητής των κυβερνητικών ενεργειών. Η πρόκληση μιας "Βίαιης ωρίμανσης ΙΙ" βρίσκεται μπροστά μας. Χρειάζεται σημαντικές αλλαγές ο ΣΥΡΙΖΑ, χρειάζεται να γίνει πιο μαζικό και μαχητικό κόμμα, να γίνει κόμμα του 40%, να υπερβεί τις παθογένειες και τις αδυναμίες του 4% και είμαστε πολύ περήφανοι όσοι ήμασταν σε αυτό το 4% και μαζί με άλλους πολλούς το φτάσαμε στο 40%. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και πρέπει να είναι κόμμα ενιαίο και δημοκρατικό, όχι ομοσπονδία τασικών «καπετανάτων». Το 2016, έτσι κι αλλιώς, είναι χρονιά συνεδρίου για τον ΣΥΡΙΖΑ.
