Νίκος Ταυρής, ΚΟΕ
1) Η επικαιρότητα εδώ και τέσσερις μήνες καλύπτεται από το θέμα της διαπραγμάτευσης, ενώ η χώρα είχε και έχει να αντιμετωπίσει ένα σύνθετο πρόβλημα καθολικής κρίσης, που αγκαλιάζει όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής. Υπάρχουν στιγμές που φαίνεται σαν να μην συνειδητοποιούμε αυτό το θέμα στις πραγματικές του διαστάσεις.
Η διαπραγμάτευση, έτσι όπως διεξάγεται, ξεκομμένη από τους όρους και τις δυνατότητες αντιμετώπισης της καθολικής κρίσης και με την κοινωνία, το κόμμα, τον λαό απλά να περιμένουν τι σκαρώνεται στις ειδικές τεχνικές και πολιτικές ομάδες διαπραγμάτευσης, μας οδηγεί σε ασφυξία οικονομική και πολιτική.
Δεύτερον, η διαπραγμάτευση γίνεται σαν να μην έχουμε κατανοήσει την παγίδευση στην οποία μας οδήγησαν, σαν να μην καταλαβαίνουμε πόσο βλαπτική ήταν η συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, πόσο εγκλωβισμένοι βρισκόμαστε σε μνημονιακές προδιαγραφές. Καλλιεργώντας αυταπάτες για τους τοκογλύφους τροϊκανούς δανειστές, προετοιμάζεται το έδαφος για μια «οποιαδήποτε συμφωνία» και τη μεταφορά μιας φιλολαϊκής πολιτικής σε βάθος τετραετίας...
Η νέα συμφωνία θα είναι όχι απλά μια συνέχιση της υφιστάμενης λιτότητας, αλλά θα εφαρμοστούν νέα εφιαλτικά μέτρα που θα υλοποιούν μια μνημονιακή εμβάθυνση. Με το σίριαλ της διαπραγμάτευσης και των διαρκών υποχωρήσεων δεν αποφεύγουμε τον εγκλωβισμό και την παγίδευση στις μνημονιακές πολιτικές και απομακρυνόμαστε από ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα διεξόδου και αναγέννησης της χώρας.
Η χώρα δεν έχει ανάγκη από μια συμφωνία γενικά. Έχει ανάγκη από μια έξοδο από τα αδιέξοδα των Μνημονίων, από μια σύνθετη πολιτική διεξόδου και αναγέννησης σε όλους τους τομείς, παραγωγικής και πνευματικής - κοινωνικής, εθνικής ανασυγκρότησης, που δεν μπορεί να γίνει μέσα από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και τους όρκους πίστης στις συνθήκες της Ε.Ε. και χωρίς έναν σταθερό προσανατολισμό για μια νέα θέση της χώρας στον γεωπολιτικό ορίζοντα.
Διέξοδος και αναγέννηση της χώρας δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν με παραμονή στο έδαφος της μνημονιακής εμβάθυνσης και πολιτικά μέσα στις κοίτες της κεντροαριστερής φόρμουλας. Όσο κλείνουμε τα μάτια στη μνημονιακή διολίσθηση και την κεντροαριστερή διαχείριση, δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο παρόν και μέλλον.
2) Είναι γεγονός πως η κυβέρνηση που σχηματίστηκε και ο βαθμός προετοιμασίας -με την έννοια κεντρικών ιεραρχημένων μεγάλων στόχων- ήταν αναντίστοιχα με τη συνθετότητα των ζητημάτων που καλούνταν να διαχειριστεί. Αυτό είναι φανερό και κοστίζει. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, μόνο η σύγκριση που γίνεται με τους ξοφλημένους μνημονιακούς πολιτικούς σχηματισμούς είναι αυτή που μας διασώζει στη λαϊκή συνείδηση, ενώ διαφαίνονται οι περιορισμοί για εφαρμογή μιας φιλολαϊκής πολιτικής και η δυσφορία από τα μέτρα που έρχονται θα είναι μεγάλη. Δεν πρόκειται επομένως για ενεργητική στήριξη γύρω από ένα πρόγραμμα στόχων, αλλά κάτι διαφορετικό.
Εξάλλου, είναι φανερή η σημαντική υποβάθμιση του κόμματος καθώς και τα τεράστια ελλείμματα πολιτικής συζήτησης και στοιχειώδους λειτουργίας του.
