Του Νίκου Αρβανίτη
Δεν είναι υπερβολή, κατά την άποψή μου, ότι ετούτες τις κρίσιμες στιγμές κρίνεται η προοπτική της Αριστεράς στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Όχι μόνο από το αν η κυβέρνηση υποχρεωθεί να αθετήσει τις προτάσεις της Θεσσαλονίκης και το εκλογικό της πρόγραμμα αλλά και από τον αν ο ΣΥΡΙΖΑ σαν κόμμα θα ξυπνήσει από τον λήθαργο και την αδράνεια και αν κάτω από τις πιέσεις και τα διαφαινόμενα αδιέξοδα από τους εκβιασμούς των εταίρων μας τοκογλύφων δανειστών χρησιμοποιώντας τη λογική του σοκ, και τις μεθόδους των παιδιών της Σχολής του Σικάγου και της μαφίας του Μπέρκλεϊ, που διέπονταν και κατευθυνόταν από τον αδίστακτο θεωρητικό της ελεύθερης αγοράς Μίλτο Φρίντμαν, για να εφαρμόσουν την οικονομικές θεωρίες της ελεύθερης αγοράς, με τις καταστροφικές συνέπειες που είχαν στις χώρες που τις επέβαλαν όπως και στη χώρα μας, ανατρέποντας κυβερνήσεις που είχαν επιλέξει οι λαοί αυτών των χωρών. Επιβάλλοντας αδίστακτα αιματοβαμμένα δικτατορικά καθεστώτα και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει αυτή την εξέλιξη και στη χώρα μας.
Κάτι που θα συμβεί αν η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ υποκύψει κάτω από αυτούς τους εκβιασμούς και την αχαλίνωτη μαύρη προπαγάνδα των εγχώριων εργολάβων των καταστροφικών σεναρίων που κατηγορούν την κυβέρνηση ότι με τις καθυστερήσεις να κλείσουν οι συμφωνίες με τους εταίρους μας, προβλέποντας τεράστιες καταστροφές και οι συνεπείς, όπως δηλώνουν, οι επαναστάτες του ΚΚΕ του Κουτσούμπα, κατηγορώντας τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και των κεφαλαιοκρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και κάποιοι από εμάς στο όνομα της προσωπικής τους αριστερής συνέπειας, επαναλαμβάνοντας τα λάθη που οδήγησαν την Αριστερά τα προηγούμενα χρόνια στην πολυδιάσπασή της επανερχόμαστε με τη μορφή των τάσεων σε συλλογικά ιδεολογικά σχήματα για να διατυπώνουμε τις διαφορετικές πολιτικές προτάσεις, αδιαφορώντας αν αυτή η επιλογή και η δημοσιοποίησή της δημιουργεί στην κοινωνία απογοήτευση και αποθαρρύνει και απομακρύνει τον λαό με κίνδυνο να σταματήσει να στηρίζει την προσπάθεια που όσο ποτέ άλλοτε και κάτω από αυτές τις αντίξοες συνθήκες είναι αναγκαία στην προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση.
Όσα λάθη, καθυστερήσεις και ό,τι άλλο μπορεί ο καθένας μας να καταμαρτυρήσει στο επιτελείο της κυβέρνησης, δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως αν αποτύχει αυτή η προσπάθεια, δεν πρόκειται να σωθεί από την εξαφάνιση όχι μόνο η Αριστερά στην Ελλάδα, αλλά και κάθε αριστερή προοπτική σε όλη την Ευρώπη.
Από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να διεκδικήσει την κυβέρνηση, είναι καταδικασμένος να αποδείξει και στον λαό μας και σε όλους του ευρωπαϊκούς λαούς ότι υπάρχει η δυνατότητα και χωρίς επανάσταση να ανατρέψει σταδιακά αυτό το καταστροφικό καπιταλιστικό σύστημα. Πρέπει να ταμπουρωθούμε όλοι και να κρατήσουμε αυτό το ταμπούρι γιατί, αλλιώς θα χαθεί κάθε προοπτική για την Αριστερά και στη χώρα μας, και σε όλη την Ευρώπη. Να εγκαταλείψουμε τις κόκκινες γραμμές και βάλουμε μία κόκκινη γραμμή. Όσες υποχωρήσεις και αν υποχρεωθούμε να κάνουμε κάτω από την πίεση των α αντιπάλων μας, δεν πρέπει να χάσουμε την αριστερή ταυτότητα και να υποκύψουμε να μας χρησιμοποιήσει το σύστημα για να το διαχειριστούμε.
Ετούτη την κρίσιμη στιγμή δεν πρέπει να εγκλωβιστούμε σε συνιστώσες υπερασπιζόμενοι της δεσμεύσεις μας, καθώς η υπεράσπιση αυτών των δεσμεύσεων δεν είναι υπόθεση κάποιων από εμάς. Αν δεν συσπειρωθούμε και δεν υπερασπιζόμαστε τις συλλογικές αποφάσεις της κυβέρνησης, ακόμα και αν διαφωνούμε με όποιες αποφάσεις δεν μας εκφράζουν αυτές οι διαφωνίες πρέπει να τις υπερασπιζόμαστε και να τις αναδεικνύουμε μέσα στα συλλογικά όργανα που συμμετέχουμε και όχι δημοσίως στα ΜΜΕ. Θα είναι καταστροφικό αν αυτές τις διαφωνίες και αντιρρήσεις μας τις παρουσιάζουμε μέσα από συγκροτημένες τάσεις, ομάδες, συνιστώσες που παίρνουν άλλη διάσταση και ερμηνεύονται διαφορετικά, σαν εμείς και η τάση μας να θέλουμε να παρουσιαστούμε οι πιο συνεπείς. Απέναντι στην κοινωνία που βομβαρδίζεται από το πρωί μέχρι το βραδύ από τα τρομοκρατικά σενάρια, αν θέλουμε και μπορούμε να τα ανατρέψουμε, πρέπει να παρουσιαζόμαστε σαν μια γροθιά. Τις διαφορετικές μας απόψεις και τις κριτικές μας διαφοροποιήσεις να τις συζητάμε μέσα στις κομματικές μας οργανώσεις με οργανωμένες συζητήσεις. Να συζητούνται όλες οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφοροποιήσεις και κανένα κομματικό όργανο και ηγετικό στέλεχος να μην αυτονομείται, να αποφασίζει και να ενεργεί χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των συλλογικών αποφάσεων.
