Του Βασίλη Πριμικήρη*
Χωρίς καμιά αμφιβολία η επιθυμία και φυσικά ο σχεδιασμός των οικονομικών κυρίαρχων κύκλων της Ελλάδας και της Ευρώπης είναι αυτός της ήττας της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και η επανίδρυση στην Ελλάδα ενός πολιτικού συστήματος όπου θα κυριαρχεί και πάλι ένα δικομματικό ή ένα διπολικό σύστημα κεντροαριστερού ή κεντροδεξιού χαρακτήρα. Ένα σύστημα που σε περιόδους κρίσης θα εκφράζεται ακόμα και με κυβερνήσεις «ειδικού σκοπού» «εθνικής ενότητας», του όλοι μαζί δηλαδή για να «σωθεί η Ελλάδα» και φυσικά μαζί της και τα δικά τους συμφέροντα.
Θέλουν οι "εταίροι μας" ένα πολιτικό σύστημα χωρίς την Αριστερά μέσα, που θα στηρίζει τους πειραματισμούς που προωθεί πανευρωπαϊκά η Γερμανία με τις πολιτικές της άγριας λιτότητας και τα «σταθεροποιητικά της προγράμματα» για να χτυπηθούν το κόστος εργασίας, οι εργασιακές σχέσεις και φυσικά το κοινωνικό κράτος πανευρωπαϊκά.
Η κυβέρνηση λοιπόν του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα για αυτούς είναι μια «κυβερνητική ανωμαλία» σε μια Ευρώπη όπου κυριαρχούν κυβερνήσεις συντηρητικές κεντροδεξιού χαρακτήρα ή ακόμα «εθνικής ενότητας» σοσιαλδημοκρατών με καθαρόαιμους δεξιούς. Στόχος τους λοιπόν είναι η επίτευξη της αριστερής παρένθεσης. Θέλουν να βγάλουν το «αγκάθι» που μπορεί να γίνει κακό παράδειγμα σε άλλους ευρωπαϊκούς λαούς.
Ο δρόμος που γνωρίζουν για να αντιμετωπίσουν αυτές τις καταστάσεις είναι η παλιά γνωστή μέθοδος των εκβιασμών, του εκφοβισμού, της γελοιοποίησης αλλά και της πλαγιοκόπησης του βούρδουλα και του καρότου με στόχο την ήττα ή τη μετάλλαξη του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ.
Απροκάλυπτος πλέον στόχος των «θεσμών», που μιλούν στο όνομα των δανειστών, είναι η ακύρωση του αποτελέσματος των εκλογών της 25ης Γενάρη και η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι τυχαίο το δημοσίευμα των Financial Times στις 5 Απριλίου, στο οποίο ανώνυμοι υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι της Ε.Ε. νουθετούσαν την ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό να αποβάλουν τα ακραία στοιχεία, με πρώτη την Αριστερή Πλατφόρμα, και να προχωρήσουν σε συνεργασία με τη μνημονιακή «Κεντροαριστερά», το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ.
Ορισμένοι σαμαρικοί πεμπτοφαλαγγίτες της Ν.Δ. και τα πολιτικά ρετάλια του ΠΑΣΟΚ προσπαθούν απ' τη μεριά τους να τρομοκρατήσουν τον λαό με το ευρώ και τη δραχμή. Παράλληλα το τελευταίο διάστημα έχει εμφανιστεί και μια πλημμύρα πρόθυμων ερμηνευτών της ψήφου του ελληνικού λαού για τις πρόσφατες εκλογές.
Η Ν.Δ., το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ μας βομβαρδίζουν συστηματικά με την άποψη ότι ο λαός δεν ψήφισε για ρήξη, ότι θέλει συμβιβασμό, ότι πάνω απ' όλα θέλει να μείνει στο ευρώ και ούτω καθεξής. Ένα πράγμα όμως είναι απολύτως βέβαιο: ο λαός δεν ψήφισε για να επιστρέψει στα Μνημόνια, να υποταχθεί άνευ όρων στους δανειστές και να έχει ξανά την τρόικα στο κεφάλι του.
Οι πολιτικές εκφράσεις του σάπιου δικομματικού συστήματος του χθες θέλουν, για να επιβεβαιωθούν και να επιβιώσουν πολιτικά, να έχουν έναν ΣΥΡΙΖΑ τρομοκρατημένο από την αγριότητα των αγορών. Έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα έχει κυριαρχήσει στις γραμμές του μια τεχνοκρατική μετριοπαθής άποψη. Θέλουν έναν ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του αποδεκτό και καθοδηγούμενο από τα διάφορα κέντρα εξουσίας σε Αμερική και Ευρώπη, που ελάχιστα στοιχεία από τη διαφορετικότητα της Αριστεράς θα έχει κρατήσει.
Επιθυμούν με απλά λόγια να πετύχουν τον πολιτικό ευνουχισμό του ΣΥΡΙΖΑ διά μέσου της αποδοχής από τη μεριά του συμβιβασμών απαράδεκτων για τον κόσμο της εργασίας και με τον τρόπο αυτόν να αδρανοποιήσουν για πολλές δεκαετίες το αριστερό κίνημα.
Αυτό το ζοφερό σενάριο όμως για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά τα ίδια τα μέλη, τα στελέχη του και η Κοινοβουλευτική του Ομάδα δεν πρόκειται και δεν πρέπει να το αφήσουν να πραγματοποιηθεί εύκολα. Μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δυνάμεις που θα δώσουν σκληρή μάχη και θα τιμήσουμε τους αγώνες μιας ζωής.
Ο δρόμος, με τη συγκατάθεση του λαού μας και της ελληνικής εργατικής τάξης, είναι ακόμα και αυτός της ρήξης, αρκετά μάτωσε ο λαός μας για ένα χρέος που δεν είναι και δικό του. Επιβάλλεται να ακολουθήσουμε το προεκλογικό μας πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, είναι το μίνιμουμ που μπορούμε να κάνουμε. Όλα τα άλλα περί έντιμων συμβιβασμών για ένα λαό που έχει δώσει τα πάντα ακούγονται περίεργα έως και αυτοϋπονομευτικά...
Είναι μονόδρομος για τον ΣΥΡΙΖΑ η σταθερότητα σε ένα πολιτικό πρόγραμμα ανατροπής και ρήξης με το χθες. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του αντιλαμβάνονται ότι στην κοινωνία η ταξική διαίρεση είναι άκρως ευδιάκριτη με την προλεταριοποίηση και φτωχοποίηση ευρύτερων στρωμάτων.
Η κυβέρνηση, με ηγεμονική δύναμη τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αυτοπαγιδευθεί σε ένα καθοδικό σπιράλ όπου η μια υποχώρηση θα διαδέχεται την άλλη για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ελίτ χάνοντας όμως την εμπιστοσύνη των εργαζομένων, για να καταλήξει στο τέλος μία παρένθεση αδιάφορη και για τους μεν και για τους δε...
Οι εκβιασμοί τους δεν πρέπει να περάσουν. Να μπουν κόκκινες γραμμές. Οι κόκκινες γραμμές ασφαλώς έχουν την αξία τους. Δεν παύει, όμως, η επιλογή των κόκκινων γραμμών να είναι μια αμυντική επιλογή, πολύ περισσότερο αν προσπαθεί κανείς να βάλει κόκκινες γραμμές σε μια άκρως δυσμενή πολιτική πραγματικότητα. Κόκκινες γραμμές ναι, αλλά ταυτόχρονα αντεπίθεση και ρήξη στη βάση ενός εναλλακτικού σχεδίου.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι υποχρεωμένη να βαδίσει με σύνεση αλλά και αποφασιστικότητα και ριζοσπαστισμό με την ταξική πυξίδα της Αριστεράς. Γνωρίζει ότι οι δυσκολίες είναι μεγάλες και θα είναι μεγαλύτερες όταν ολοκληρωθεί η υπάρχουσα μεταβατική περίοδος που δημιουργήθηκε με την ανισοβαρή συμφωνία της 20ής του Φλεβάρη. Μιας συμφωνίας που μπορεί να μας έδωσε λίγο χρόνο, μια «ανάσα», αλλά από την άλλη όξυνε ακόμη περισσότερο τα τρομακτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας αφήνοντας εκτός διαπραγμάτευσης το δημόσιο χρέος.
Το "πάση θυσία στο ευρώ" δεν βοήθησε με τίποτα στη διαπραγματευτική πάλη που κάνουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά. Σήμερα δεν είναι τυχαίο ότι πρωταγωνιστές στη διαμόρφωση αυτής της "προφορικής συμφωνίας έρχονται να παραδεχθούν λάθη χειρισμών.
Τον Ιούνιο - Ιούλιο πολύ πιθανόν όμως να επανεμφανιστούν τα γνωστά σενάρια για νέα δανειοδότηση, με πακτωλό χρημάτων αυτή τη φορά, αλλά και την απαιτούμενη υπογραφή φυσικά τρίτου κατά σειρά Μνημονίου. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του αποδεχθούν τέτοιες θανατηφόρες επιλογές, τότε η μετάλλαξή του θα έχει όντως συντελεστεί και μαζί της θα έχει έλθει και το τέλος της αριστερής κυβερνητικής διαφορετικότητας.
Για τον λόγο αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να προετοιμάσει τον λαό την εργατική τάξη της Ελλάδας όσο το δυνατόν καλύτερα για επιλογές δύσκολες μεν, αλλά τις μόνες που θα μπορέσουν να βγάλουν την ελληνική κοινωνία από τα αδιέξοδα που ζει σήμερα. Σ' αυτή την προσπάθεια θα πρέπει να βοηθήσουν με την κριτική τους στήριξη όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς, πέρα και έξω από μικροκομματικές αντιπαραθέσεις.
Η επιδιωκόμενη ήττα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ από τις συντηρητικές δυνάμεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη θα είναι ήττα για όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς, αυτό κάποτε θα πρέπει να το αντιληφθεί και η πολιτική ηγεσία του Περισσού.
* Ο Βασίλης Πριμικήρης είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ
