ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ*
Μερικά θετικά πράγματα πρώτη φορά συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα κι ας μη θέλουν κάποιοι να το αποδεχτούν.
Πρώτη φορά, στις 25 Ιανουαρίου 2015, ο πολύπαθος ελληνικός λαός επέλεξε να τον κυβερνήσει ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ.
Πρώτη φορά οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι αυτής της χώρας, η κοινωνική Αριστερά, έχουν μια δική τους κυβέρνηση, αποφασισμένη να υπηρετήσει τα συμφέροντά τους και τα οράματά τους.
Πρώτη φορά πρωθυπουργός της Ελλάδας, επισκεπτόμενος την Κύπρο, συνάντησε Τουρκοκύπριους αγωνιστές της ειρήνης και της επανένωσης του νησιού. Ο Αντ. Σαμαράς, όταν είχε επισκεφθεί την Κύπρο, δεν «καταδέχτηκε» να προφέρει τη λέξη «Τουρκοκύπριοι», λες και δεν αποτελούν συστατικό τμήμα του κυπριακού λαού.
Πρώτη φορά μια κυβέρνηση της Ελλάδας και η αρμόδια υπουργός της μιλούν διαφορετική γλώσσα για το μεταναστευτικό, απορρίπτοντας και καταρρίπτοντας στην πράξη συνθήματα του τύπου «να ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας», διά των οποίων, εμμέσως πλην σαφώς, οι μετανάστες χαρακτηρίζονται «εισβολείς». Κι αν ίσχυε κάτι τέτοιο, γιατί τότε να τους σώζουμε και να μην τους βυθίζουμε όταν επιχειρούν με σαπιοκάραβα να διαβούν το Αιγαίο και να κάθεται η Ελλάδα στο σκαμνί των διεθνών δικαστηρίων;
Πρώτη φορά στην εξωτερική πολιτική της χώρας μας γίνονται ανοίγματα σε πολυδιάστατη και φιλειρηνική κατεύθυνση, αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες, όπως η πενταμερής της Βουδαπέστης για την ενεργειακή συνεργασία.
Πρώτη φορά, στις 13 Μαΐου 2015, το Προεδρικό Μέγαρο της χώρας μας άνοιξε τις πύλες του για να υποδεχτεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος ομάδα «Χιμπακούσα» (επιζώντες της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι), με την ευκαιρία της επίσκεψης στον Πειραιά του «Πλοίου της Ειρήνης», ακόμα μια φορά. Μαζί τους και ο Άαρον Τόβις, συντονιστής της παγκόσμιας κίνησης «Δήμαρχοι για την Ειρήνη», που έχει στις τάξεις της 6.700 δημάρχους, καθώς και εκπρόσωποι ελληνικών οργανώσεων για την ειρήνη και τον πυρηνικό αφοπλισμό.
Πρώτη φορά η Βουλή των Ελλήνων, με πρωτοβουλία της προέδρου του σώματος Ζωής Κωνσταντοπούλου, έκανε ειδική συνεδρίαση για τους «Χιμπακούσα», παρουσία και του πρέσβη της Ιαπωνίας στη χώρα μας, στη διάρκεια της οποίας πήραν τον λόγο όλα τα κόμματα (με την αναμενόμενη εξαίρεση της Χρυσής Αυγής) και δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουν τόσο ο υπογράφων ως πρόεδρος του ΠΑΔΟΠ, όσο και η Μαρία Αρβανίτη - Σωτηροπούλου, με την ιδιότητά της ως προέδρου της «Πανελλήνιας Ιατρικής Εταιρείας κατά της Πυρηνικής και Βιοχημικής Απειλής», κλάδου της ιδρυθείσης το 1982 και τιμημένης με Νόμπελ Ειρήνης το 1985, Διεθνούς Οργάνωσης IPPNW (International Physicians for the Prevention of Nuclear War), η οποία ξεκίνησε με δύο προέδρους ως συμπροέδρους, έναν Σοβιετικό και έναν Αμερικανό γιατρό, ώστε να σηματοδοτηθεί η αντίθεση στον Ψυχρό Πόλεμο και η απαίτηση υπέρβασής του.
Ίσως πουν οι αναγνώστες, διαβάζοντας τα προαναφερθέντα, ότι «άλλα πράγματα μας καίνε τώρα και μας τσουρουφλίζουν». Πράγματι, στις μέρες μας έχουν απόλυτη προτεραιότητα τα οικονομικοκοινωνικά προβλήματα του λαού και του τόπου, αλλά μην ξεχνούμε ότι ειρήνη δεν είναι μόνο η απουσία του πολέμου. Είναι και η Δημοκρατία, και τα ανθρώπινα δικαιώματα και η κοινωνική δικαιοσύνη. Όπως λέει ο ποιητής μας Τάσος Λειβαδίτης, «αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος / δεν θα πάψεις ούτε στιγμή να αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο». Και μην ξεχνούμε ότι ο αγώνας για την ειρήνη είναι στο DNA της Αριστεράς, είναι και αντιφασισμός, διότι «φασισμός σημαίνει πόλεμος».
Εύχομαι και ελπίζω -για να μην πω ότι είμαι βέβαιος- στο μέλλον, όχι στο μακρινό, να βρεθώ στην ευχάριστη θέση να αναφερθώ σε πολύ περισσότερες «πρώτες φορές».
*Ο Πάνος Τριγάζης είναι πρόεδρος του Παρατηρητήριου Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης - ΠΑΔΟΠ
