Του Πάνου Τριγάζη
«Η αντικαπιταλιστική επανάσταση δεν είναι στην ημερήσια διάταξη, αλλά κάθε φρένο που μπαίνει στις κυρίαρχες σήμερα πολιτικές της λιτότητας είναι από μόνο του επαναστατικό»
(Ετιέν Μπαλιμπάρ, στην "Εποχή", 17.5.2015)
Κατανοώ το πάθος της ηγεσίας της Ν.Δ. με το οποίο πολεμάει την πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς στη χώρα μας. Δύο φορές, τον περασμένο αιώνα, η ελληνική Δεξιά και οι πάτρωνές της -ντόπιοι και ξένοι- είχαν πιστέψει πως «ξεμπέρδεψαν» οριστικά με την Αριστερά της Ελλάδας. Η πρώτη ήταν μετά τον εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος έληξε το 1949 με τη συντριβή του ΔΣΕ, η δεύτερη μετά την παταγώδη κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και τη διάλυση της ΕΣΣΔ.
Διαψεύστηκαν πολύ γρήγορα και τις δύο φορές, με την ανάκαμψη της ενωμένης και ενωτικής Αριστεράς σε ρόλο πρωταγωνιστή. Με την ανάδειξη της ΕΔΑ ως αξιωματικής αντιπολίτευσης το 1958 και του ΣΥΡΙΖΑ στην ίδια θέση το 2012. Και το ιστορικό βήμα έγινε στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, με την ανάληψη της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο ελληνικός λαός έχει συνείδηση του ιστορικού έργου που έχει επωμισθεί η σημερινή κυβέρνηση. Περιέργως, σε δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα βρίσκονται δυνάμεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ, που μιλούν για ρήξη, εδώ και τώρα, με τους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας, γοητεύονται από την επιστροφή στη δραχμή, αναζητούν συμμάχους της Ελλάδας πέραν της Ευρώπης κ.λπ.
Προσωπικά, έχω υποστηρίξει πολλές φορές -και στο τελευταίο βιβλίο μου με τίτλο Επανίδρυση της Ευρώπης- πως η Ελλάδα πρέπει και μπορεί να διεκδικήσει ισότιμη θέση στο ευρωπαϊκό πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι, προωθώντας ταυτόχρονα πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική - διεκδικητική εντός της Ε.Ε. και ανοιχτή σε αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με τη Ρωσία, τη Λ.Δ. Κίνας και άλλες χώρες, ιδιαίτερα της ευρύτερης περιοχής μας.
Στο προαναφερθέν βιβλίο έχουμε συμπεριλάβει κεφάλαιο με τίτλο «Ούτε εθνοκεντρισμός, ούτε υποταγή», προτείνοντας νέα εθνική στρατηγική για τον 21ο αιώνα, της οποίας βασικό συστατικό πρέπει να αποτελεί η συμμετοχή της Ελλάδας στις πλέον προωθημένες δομές διεθνούς συνεργασίας. Διότι, σε μια εποχή αυξανόμενης παγκόσμιας αλληλεξάρτησης η διεθνής συνεργασία έχει καταστεί όχι μόνο αδήριτη αναγκαιότητα, αλλά και ζήτημα επιβίωσης για την ανθρωπότητα, της οποίας μεγάλα προβλήματα έχουν προσλάβει οικουμενική διάσταση, με πρώτο απ' όλα εκείνο της καταστροφικής κλιματικής αλλαγής. Κι επειδή συχνά υποτιμώνται και παραβλέπονται οι κατακτήσεις στο ευρωπαϊκό επίπεδο στον τομέα προστασίας του περιβάλλοντος, ας θυμηθούμε πως η πιο προωθημένη νομοθεσία στον τομέα αυτόν είναι η Κοινοτική, την οποία η Ελλάδα έχει ενσωματώσει σε μεγάλο βαθμό, αλλά δεν εφαρμόζει επαρκώς.
Κάνουν λάθος όσοι θεωρούν πως η εξωτερική πολιτική είναι «άσκηση επί χάρτου» και οι διεθνείς συνεργασίες της χώρας μας μπορεί να αποφασίζονται βολονταριστικά.
Ρήξη με παρωχημένες αντιλήψεις
Επισκεπτόμεντος πρόσφατα το Βερολίνο για να συναντήσει την ομόλογό του της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, ο Αλέξης Τσίπρας είπε τη μεγάλη αλήθεια: συχνά στην Ελλάδα αποδίδουμε τα δεινά του τόπου και του ελληνικού λαού στους ξένους, αλλά αυτό δεν ισχύει πάντοτε. Η αντίληψη ότι η Ε.Ε. είναι η πηγή όλων των σημερινών προβλημάτων μας δεν ευσταθεί και δεν είναι αριστερή, πριν απ' όλα διότι «βγάζει λάδι» την εγχώρια οικονομική ολιγαρχία, το από χρόνια διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της χώρας μας, με λίγα λόγια τον ελληνικό καπιταλισμό.
Άρα, το να λένε κάποιοι στην Αριστερά πως οι αιτίες της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας βρίσκονται αποκλειστικά και μόνο εκτός συνόρων λειτουργεί αποπροσανατολιστικά για τον λαό, διότι συσκοτίζει την ταξική ουσία των σημερινών οξύτατων προβλημάτων μας. Σε σχέση με το ζήτημα αυτό, ας μου επιτραπεί να ρωτήσω: μήπως η Ε.Ε. μάς επέβαλε τα «μεγάλα φαγοπότια» στον τομέα των εξοπλισμών, τις διαδοχικές «αγορές του αιώνα» στον τομέα αυτό, με μεγάλη επιβάρυνση του δημόσιου χρέους της χώρας μας; Μήπως κατόπιν πιέσεων της Ε.Ε. αναλάβαμε ως Ελλάδα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004;
Η σημερινή κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει, όχι σε ρήξη με την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, αλλά σε πολλές ρήξεις -θα έλεγα- με πολλά «κακώς κείμενα», μεταξύ των άλλων και με τις αντιλήψεις που προανέφερα.
* Ο Πάνος Τριγάζης είναι συντονιστής του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και Θεμάτων Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ
