Του Ανδρέα Ζεμπίλα
Καιρό είχα να αισθανθώ το φτερούγισμα της εθνικής περηφάνιας στην καρδιά μου.
Να όμως που κάποιες πρόσφατες δηλώσεις και γεγονότα αναπτέρωσαν το αίσθημα φιλοπατρίας το οποίο ανέκαθεν με διέκρινε.
Μια τέτοια πατριωτική δήλωση ήταν αυτή του Πάνου Καμμένου, ο οποίος προειδοποίησε τη Γερμανία να πάψει να μας «χτυπάει», γιατί θα ανοίξουμε τα σύνορα να περάσουν εκεί οι δύστυχοι μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα μας.
Αν, πρόσθεσε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, αν λέμε, βρίσκονται μεταξύ αυτών και κάποιοι τζιχαντιστές, δεν θα φταίμε εμείς. Και έχει βέβαια δίκιο, διότι καθώς το κίνημα του Ισλαμικού Χαλιφάτου αναπτύσσεται ανησυχητικά, όλο και κάποιοι τζιχαντιστές θα βρίσκονταν σε οποιοδήποτε τυχαίο δείγμα προσφύγων και μεταναστών από «ύποπτες» χώρες. Στατιστικά.
Αλλά το αμερικανικό Κογκρέσο δεν διέκρινε το αίσθημα φιλοπατρίας και υπεράσπισης των εθνικών μας συμφερόντων στις δηλώσεις Καμμένου. Και σε μία ανθελληνική κίνηση «πάγωσε» το ετήσιο ψήφισμα υποστήριξης για την ημέρα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας.
Σιγά τα λάχανα! Και οι γάτες ξέρουν ότι οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές δεν χάνουν ευκαιρία να χτυπήσουν τη χώρα μας (ρωτήστε και τον κ. Κουτσούμπα περί αυτού).
Ποσώς μας ενδιαφέρει αν τα Αμερικανάκια (οι ιμπεριαλιστές δηλαδή) μας υπερασπίζονται στο θέμα της λιτότητας απέναντι στους Ευρωπαίους. Κόλπο είναι, για να κατεβάσουμε την άμυνά μας και να μας χτυπήσουν όταν θα είμαστε απροετοίμαστοι.
Πάντως, είμαι βέβαιος ότι το Κογκρέσο δεν θα «παγώσει» τις αμυντικές συμφωνίες ύψους εκατοντάδων εκατ. δολαρίων που διαπραγματεύεται ο κ. Καμμένος στις ΗΠΑ. Όλα κι όλα, έτερον εκάτερον.
Άλλη μία παρέμβαση που με έκανε εθνικά υπερήφανο ήταν η ομιλία του Κ. Ζουράρι (συν. ΑΝ.ΕΛΛ.) στη Βουλή. Θύμισε ότι οι Γερμανοί πήγαιναν από νίκη σε νίκη, αλλά ήταν οι Ρώσοι που μπήκαν τελικά στο Βερολίνο. Νωρίτερα, είπε, το ίδιο είχε συμβεί και με τη γαλλική επαναστατική στρατιά του Ρήνου.
Πρόσθεσε, όμως, και εδώ κατελήφθην από φιλοπατριωτικό ρίγος, ότι στο τέλος εμείς θα μπούμε στο Βερολίνο. Μα το έχει πει κι ο αγαπημένος μου τραγουδοποιός Λεονάρντ Κοέν: First we take Manhattan, then we take Berlin, λέει το άσμα.
Άλλη εθνική ανατριχίλα και με την υπόσχεση από τους άνδρες των ΟΥΚ στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου πως «θα μπούμε στην Πόλη». Αυτό μου άρεσε επειδή από εκεί έλκω την καταγωγή μου και, ποιος ξέρει, ίσως έτσι ανακτήσω τη χαμένη περιουσία των προγόνων μου στο Πέραν...
Επιτέλους, η πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα απέκτησε και την αναμφισβήτητη πλέον εθνικοπατριωτική της διάσταση.
* Η ρήση αυτή του Α.Ζ κατά λάθος δεν δημοσιεύτηκε στην "Αυγή" της Κυριακής
