Του Άγγελου Μανταδάκη
"Παρανοϊκά και αφύσικα εξελίσσεται η κατάσταση στην Ελλάδα", μας προειδοποιεί από τη στήλη του στα "Νέα" ο Γιάννης Βούλγαρης. O αρθρογράφος αποκαλύπτει -όχι για πρώτη φορά- μια υπέρμετρη προσωπική εμπάθεια κατά του ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθεί να τον αποδομήσει διαστρεβλώνοντας την πολιτική του, με αφορισμούς και χαρακτηρισμούς.
Ο Γ. Βούλγαρης κατηγορεί τη σημερινή κυβέρνηση για... υποκίνηση του εθνικιστικού θυμικού (!) και ο ίδιος εκπλήσσεται για την " αρμονική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. στη σκηνοθεσία αυτής της εθνικιστικής έξαρσης". Και αυτά τα γράφει αφού έχει προηγηθεί η διακυβέρνηση της χώρας από το μαύρο μέτωπο Σαμαρά -Βορίδη - Άδωνι - Μπαλτάκου με τη σύμπραξη Βενιζέλου, που η Ελλάδα μετατράπηκε σε ξέφραγο αμπέλι παρεμβάσεων ξένων κέντρων με στόχο την κατατρομοκράτηση του ελληνικού λαού και την... ελάφρυνση της ήττας των μνημονιακών δυνάμεων στις εκλογές.
Πάντως το πολιτικό πρόβλημα της χώρας είναι πλέον καθαρό. Κατά τον Γ.Β., βρίσκεται στον ΣΥΡΙΖΑ... Ήταν και παραμένει ένα κόμμα της άρνησης... Ήταν ένα μικρό και εσωτερικά ανομοιογενές κόμμα... Εξηγεί όμως ο αρθρογράφος ότι "...οι δραματικές, ιστορικές περιστάσεις το πήραν και το εκτόξευσαν στην κυβέρνηση πριν προλάβει να ωριμάσει".
Έτσι απλά, έτσι εύκολα ερμηνεύει ο πολιτικός επιστήμονας το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ... Κρίμα, γιατί αυτό καταδεικνύει αδυναμία ή ανεπάρκεια ανάλυσης μιας πράγματι δραματικής περιόδου για τον λαό και βέβαια την Αριστερά.
Εδώ όμως βρίσκεται και το κλειδί της υπόθεσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι προϊόν του Μνημονίου. Προϋπήρξε του Μνημονίου και έχει τις καταβολές του στα ανανεωτικά ρεύματα της κομμουνιστικής Αριστεράς που συνέπραξαν στην ίδρυση του ενιαίου ΣΥΝ. Αυτός ο ΣΥΝ με άλλες δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Οικολογίας και του σοσιαλιστικού χώρου, διαμόρφωσαν τους όρους για τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ.
Από τα πρώτα του βήματα ο νέος ΣΥΡΙΖΑ, εξέπεμψε τρία μηνύματα που έγιναν αντιληπτά απο την κοινωνία που δοκιμαζόταν. Το πρώτο: η σαφής καταγγελία του σχεδίου, του πιο σκληρού που εφαρμόστηκε ποτέ σε μια χώρα και που οδηγούσε σε αδιέξοδο. Το δεύτερο: η εκτίμηση ότι το πρόβλημα (του χρέους) δεν είναι ελληνικό, αλλά ευρωπαϊκό. Και το τρίτο: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η Αριστερά της καταγγελίας, αλλά διεκδικεί την εξουσία με πρόγραμμα κοινωνικής σωτηρίας.
Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνθηκε σε πολύ ευρύτερα ακροατήρια από ό,τι κατόρθωνε παραδοσιακά η Αριστερά. Ζήτησε την ψήφο του λαού ώστε μέσα από το ευρώ να αλλάξουμε την Ελλάδα και την Ευρώπη.
Ουσιαστικά έθεσε το δίλημμα της Ευρώπης: Θα συνεχίσει στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο και την υστερική του εφαρμογή από τη γερμανική ηγεσία; Ή θα μετασχηματιστεί σε πεδίο αλληλεγγύης, ανάπτυξης και συνεργασίας; Η αντιπαράθεση της ελληνικής κυβέρνησης με την Ευρωζώνη δεν έχει χαρακτήρα οικονομικό. Είναι πολιτική αντιπαράθεση. Αφορά στις δύο εκδοχές της αντίληψης σχετικά με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Είναι μια μάχη ανάμεσα στην συντηρητική και την προοδευτική ριζοσπαστική αναφορά στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σήμερα -και θα είναι- ο κυρίαρχος του παιχνιδιού στην Ελλάδα συνιστά μέγα πλεονέκτημα για την ίδια την Ε.Ε. όχι μόνο για τη χώρα μας. Δεν φαίνεται να το συμμερίζεται ο Γιάννης Βούλγαρης, που προειδοποιεί όσους εκστασιάζονται (!) με αυτό ότι θα έλθουν και τα δύσκολα... Είναι μάλιστα ο μόνος στην Ελλάδα που διαπιστώνει διαγκωνισμό των ΜΜΕ για "το ποιο θα κολακέψει περισσότερο τη νέα κυβέρνηση", όταν κάθε βράδυ στις οκτώ οργιάζει η κινδυνολογία και η προσπάθεια αποδόμησης της κυβέρνησης, πριν καλά - καλά κυβερνήσει.
Για τον αρθρογράφο δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να τον εκπλήσσει: π.χ. το λαϊκό αίσθημα και η αποδοχή της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού μετά τις εκλογές. Τα πρωτοφανή για μετεκλογική περίοδο ποσοστά που καταγράφει δημοσκοπικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ασφαλώς το κύμα συμπαράστασης στην Ευρώπη.
Το να επιχαίρεις γιατί μετά την ευφορία αυτή θα έλθουν τα δύσκολα και να καλείς τον κόσμο να κρατάει μικρό καλάθι σε οδηγεί στο πουθενά.
Η πρωτοβουλία Τσίπρα έδειξε ότι η Ελλάδα μπορεί να συνυπάρξει με τους εταίρους της μέσα από μια πραγματική διαπραγμάτευση και όχι με τις εν λευκώ υπογραφές των κυβερνώντων κάτω από οποιοδήποτε mail Χαρδούβελη.
Έδειξε επίσης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήλθε ως παρένθεση αλλά ήλθε για να μείνει.
Προφανώς με σχέδιο και συμμαχίες.
